20

Sabah gözlerimi açtığımda Aras baktım ama yoktu erkenden gitmişti.
Komodinin üzerindeki saate baktım.hazırlanmak için daha vakit vardı. Derin bir nefes alıp yataktan doğrulduğumda gözüm telefonun ekranına takıldı. Ekran ışığı yanıp sönüyordu.
Hemen telefonu elime alıp bildirimi açtım. Gönderen Aras’tı.
> Aras: "Günaydın güzelim. Bugün şirketle ilgili acil bir toplantı için erkenden çıkmak zorunda kaldım, seni uyandırmaya kıyamadım. Akşam için hiçbir plan yapma Saat sekizde hazır ol, koruma seni bir adrese getirecek. Sen sadece hazırlan ve beni bekle."
>
Okuduğum mesajla birlikte içimi tatlı bir merak kapladı. Kalbim sebepsizce hızlanmıştı. Akşam için ne planlıyordu acaba. Son zamanlarda yaraları tamamen iyileştiği ve işleri toparladığı için baş başa kalacağımız bir akşam yemeği düşündüğünü tahmin ettim. Yüzümde engel olamadığım bir tebessümle yataktan çıkıp banyoya geçtim.
Rutin işlerimi halledip odaya geçtim makyaj masama oturdum saçlarımı düzleştirdim perçemlerimi arkada tutturdum gömleğimi ve eteğimi giyip ayakkabılarımı giydim. Çantamı alıp aşağı indiğimde yalnız kahvaltı yapmak biraz garip hissettirmişti.
Kahvaltıdan sonra çıkıp bekleyen arabaya bindim ve okulun yolunu tuttum.
.....
Okul bahçesine adım attığımda gözlerim hemen Yağmur’u aradı. Bahçedeki çardaklardan birinde oturmuş, elindeki kahve bardağıyla pipeti hırsla kemiriyordu.
Yanına yaklaşıp çantamı masaya bıraktım.
"Günaydın! Yine kimi zihninde infaz ediyorsun Yağmur"
Yağmur kafasını kaldırıp bana baktı, gözlerini devirdi.
"Kimi olacak Tuana? Tabii ki senin o sevgili manitanin kardeşini Yağız’ı! Sabahın köründe mesaj atmış, 'Sana kahve getireyim mi güzelim' diyor. Getirme dedikçe inadına yapıyor adam ya!"
Gülerek yanına oturdum.
"Kızım adam ilgileniyor işte seninle, ne var bunda Hem bak Bora abin de Eslem’e nasıl titriyor. Eslem üniversitede vize haftasında diye dün gece ona not taşıyordu en son Eslem dedi."
"Bora abim ile Eslem ayrı bir dünya," dedi Yağmur iç çekerek.
"Eslem üniversiteli oldu, bense hâlâ bu lise koridorlarında Yağız’ın laf atmalarıyla uğraşıyorum. Ah Eslem burada olsaydı da şu kıza iki laf yetiştirseydik!"

"Bu arada..." dedim sesimi biraz düşürerek.
"Aras sabah erkenden çıkmış. Bana mesaj attı, akşam koruma beni bir yere götürecekmiş. 'Hazırlan ve bekle' yazmış."
Yağmur’un gözleri aniden parladı, elindeki kahveyi masaya bırakıp bana doğru eğildi.
" Nereye götürecekmiş peki?"
"Hiçbir fikrim yok. Sadece hazırlan dedi. Özel bir akşam yemeğidir herhalde."
Yağmur’un yüzünde muzip bir gülümseme belirdi.
"Hımm... Aras bey ve özel. Kesin çok özel bir şey var işin içinde. Okul çıkışı sana hemen şık bir şeyler seçmemiz lazım!"
Ders zili çaldığında sınıfa doğru yürürken aklım hâlâ Aras’ın mesajındaydı. Bütün gün türev, integral ve edebiyat dersleri arasında mekik dokurken zaman sanki geçmek bilmiyordu.
********
Okul biter bitmez Yağmur’la birlikte eve geçtik. Yağmur kendi evine gitmek yerine "Seni ben hazırlayacağım!" diyerek bizim eve girmekte ısrar etmişti.
Dolabın karşısına geçip kıyafetleri tek tek inceledi. En sonunda seçmiştik.

Saçlarımı hafif dalgalar halinde omuzlarıma döktü, yüzüme de abartısız ama gözlerimi öne çıkaran bir makyaj yaptı.
Aynaya baktığımda kendimi tanıyamamıştım. Yağmur arkamdan sarılıp aynadaki yansımamıza baktı. "Çok güzel oldun Tuana. Arasın aklını başından alacaksın."
"Çok mu abartılı oldu acaba?" diye sordum heyecanla ellerim titrerken.
"Saçmalama, mükemmelsin!"
.....
Saat tam yediye geldiğinde kapı çaldı. Aras’ın özel koruması kapıda bekliyordu. Yağmur beni uğurlarken gözlerinde nedense saklamaya çalıştığı bir heyecan vardı ama o an heyecandan üzerinde durmadım.
Arabaya bindiğimde kalbimin güm güm atışını göğsümde hissedebiliyordun. Şehir ışıkları camdan akıp giderken araba sahil kenarındaki sakin ve gözden uzak bir iskelesinin önünde durdu.
Koruma kapımı açtı.
"Buyrun Tuana Hanım, Aras Bey sizi ileride bekliyor."
özel ışıklandırılmış alanda Aras duruyordu.
Üzerinde jilet gibi siyah bir takım elbise vardı bana doğru adım atarken kalbimin duracağını sandım.
Yanına vardığımda elini bana uzattı. Parmaklarını parmaklarıma kenetledi ve beni kendine doğru çekip alnıma uzun, derin bir öpücük kondurdu.
"Çok güzel olmuşsun güzelim," dedi sesi her zamankinden daha derin ve tutkulu çıkarken.
"Aras... Burası harika. Bütün bunları ne zaman hazırladın?"
"Senin için her şeye değer," dedi gözlerimin içine bakarak.
Bir anda arkamızdaki fonda hafif bir keman melodisi yükselmeye başladı. Aras iki elimi de tuttu. Yüzündeki o her zamanki sert ifade tamamen erimiş, yerini sonsuz bir sevgiye bırakmıştı.
"Tuana..." dedi, sesi hafifçe titreyerek. "Hayatıma girdiğin günden beri bana sadece nefes almayı değil, gerçekten yaşamayı öğrettin. Yaralarımı sardın, evimi yuvaya çevirdin. Ben seninle tamamlandım."
Gözlerimin dolduğunu hissettim. Nefesimi tutmuş ona bakıyordum.
Aras cebinden kadife bir kutu çıkardı ve önümde tek dizinin üzerine çöktü. Kutuyu açtığında içindeki pırlanta yüzük mum ışıklarının altında parıldıyordu.
"Hayatımın geri kalan her gününü seninle geçirmek, her sabaha seninle uyanmak istiyorum. Benimle evlenir misin güzelim*
Gözlerimden bir damla yaş süzülürken hiç tereddüt etmeden konuştum:
"Evet!!"
Aras ayağa kalkıp yüzüğü parmağıma taktı ve beni belimden tutup havada döndürdü. Dudakları dudaklarımı bulduğunda, dünyanın en mutlu kadını bendim.
Tam o anda arkamızdan bir alkış tufanı koptu!
Başımı Aras’ın göğsünden kaldırıp baktığımda; Yağmur, Yağız, Bora ve Eslem’in gizlendikleri yerden çıkıp bize doğru koştuğunu gördüm.
"Ben demiştim!" diye bağırdı Yağmur neşeyle bana sarılarak.
"Teklif edeceğini biliyordum!"
Bora gelip Aras ile tokalaştı "Tebrik ederim kardeşim," dedi. Eslem boynuma atılırken Yağız da sırıterek Aras’ın omzuna vurdu.
"Tebrikler abi, darısı başımıza artık..." derken gözü hafifçe Yağmur’a kaydı. Yağmur ise her zamanki gibi ona kaşlarını çattı ama yüzündeki tebessümü saklayamadı.
Aras belimden sıkıca tutup beni kendine çekti, parmaklarını tekrar parmaklarıma geçirdi. Kulağıma doğru eğilip fısıldadı:
"Artık tamamen benimsin, güzelim."

Bölüm sonu fotoğraflarıııı......

...

....

......

BOL BOL BEGENİ VE YORUM LÜTFEN....