Unutulmuş Notalar ve İlk Gece Yarısı

Bekçi Bay Aris’in korku dolu gözlerle bıraktığı uyarı, Eski Kanat’ın rutubetli havasında asılı kalmıştı. Luna, adamın daha fazla konuşmayacağını anlayınca sessizce yukarı, kendi odasına döndü.
Gece yarısını çoktan geçmişti. Dışarıda gümüşi bir ay ışığı pencerelerden süzülüyor, odanın zemininde tekinsiz gölgeler yaratıyordu. Luna yatağın kenarına oturdu. Sağ ayağındaki bantı söküp baktığında kanamanın tamamen durduğunu ve yaradan eser kalmadığını gördü. Derisi pürüzsüzdü; sanki o keskin cam parçası birkaç saat önce etini yarmamış gibi.
Tam o sırada kapısının altından ince bir kağıt parçası kaydırıldı.
Luna hızla ayağa kalkıp kapıyı açtı ama koridorda kimse yoktu. Yalnızca uzaklardan gelen hafif bir topuk tıkırtısı yankılanıyordu. Yere düşen kağıdı aldı. Bu, sararmış, kenarları yanık bir nota sayfasıydı. En üstünde el yazısıyla yazılmış bir başlık vardı: "Lupus Choreia — 3. Hareket: Avın Çemberi."
Notanın alt kısmında Elara’nın kırmızı mürekkeple yazdığı kısa bir not duruyordu:
"Yarın sabahki provada bu figürü sergileyemezsen, başrolü kendi ellerinle bana teslim edeceksin Luna. Bakalım kırk yıllık nota kağıtları sana ne öğretecek..."
Luna nota kağıdına dokunduğu an, parmak uçlarında elektirğe benzeyen keskin bir sızı hissetti. Sayfadaki çizelgeler klasik bale notalarına benzemiyordu. Çizgilerin üzerinde notalar değil, garip pençe sembolleri ve bedenin anatomik sınırlarını zorlayan dönüş açıları işaretlenmişti.
Gözlerini kapattı. Zihninde aniden bir görüntü patladı:
Karanlık bir ormanın ortasında, devasa bir dolunayın altında çember oluşturmuş gölgeler... Ve o gölgelerin ortasında, kemikleri çatırdayarak, insanüstü bir esneklikle dönen bir siluet. Zihnindeki o siluet bir an için Clara’ya, ardından Elara’ya ve en sonunda kendi yansımasına dönüştü.
Kulaklarında çınlayan o ritmik, vahşi davul sesleriyle gözlerini açtı.
Luna nota kağıdını sıkıca kavradı. Elara onu kışkırtmak için orijinal ritüel notalarından birini sızdırmıştı ama bilmiyordu ki bu kağıt Luna için bir tuzak değil, tam aksine uyuyan bir gücün anahtarıydı.
Luna odasının ortasındaki boşluğa geçti. Aynaya bakmadan, tamamen zihninde çınlayan o vahşi ritme teslim olarak parmak uçlarında yükseldi. Bacağını havaya kaldırıp ilk dönüşünü attığında, odadaki mum ışığı aniden söndü.
Gecenin zifiri karanlığında, Luna’nın gözleri karanlıkta belirsiz bir kehribar ışığıyla parıldıyordu. Tuzağın ilk adımı atılmıştı ve Luna ritüeli kabul etmişti.