Akademinin Enkazı ve İlk İttifak

Güneş, Sisli Vadi’nin üzerindeki yoğun sis perdesini aralayamadan doğdu. İnsan dünyası yeni bir güne uyanırken, şehirdeki gazete manşetleri ve haber kanalları tek bir olayla çalkalanıyordu:
"Kraliyet Bale Akademisi'nde Kanlı Prömiyer: Başdansçı Elara Korkunç Kazada Felç Kaldı, Şampiyon Luna Müzayedeci Aileye Sığındı!"
Polis ve adli tıp ekipleri akademinin ana sahnesini kordon altına almıştı. Kırılan ahşaplar, tütü parçaları üzerindeki garip asit kalıntıları ve sahne zeminindeki pençeyi andıran derin yarıklar dedektiflerin kafasını karıştırmaya yetiyordu. Ancak Adrian Vance’in nüfuzu ve serveti, olayın resmi kayıtlara "talihsiz bir sahne kazası" olarak geçmesini sağlamıştı bile.
Bu sırada Sisli Vadi Malikânesi'nin kütüphanesinde, yüksek pencerelerden süzülen gri ışığın altında Luna duruyordu.
Üzerine giydiği ipek, siyah bir elbise ve başındaki gümüş taçla bir balerinden çok, asırlardır bu malikâneyi yöneten bir aristokrat gibi görünüyordu. Dün gecenin yorgunluğundan eser yoktu; aksine, içindeki Alfa kanı tamamlandıkça duyuları daha da keskinleşmişti.
Devasa ahşap kapı yavaşça açıldı ve içeri Adrian girdi. Elinde kristal bir kadeh ve gümüş bir tepsi üzerinde gazete kupürleri vardı.
"İnsanlar kendi sığ mantıklarına uyduramadıkları her şeye 'kaza' demeyi severler," dedi Adrian, kadehi Luna’ya uzatarak. "Elara hastanede bilinci kapalı halde yatıyor. Polis ise sahnedeki asit izlerini bir kulis sabotajı olarak değerlendiriyor ama dosyayı çoktan kapattık."
Luna kadehten küçük bir yudum aldı. "Elara umurumda değil," dedi, sesi soğuk bir berraklık taşıyarak. "Beni asıl düşündüren şey Konsey. Lord Cassian ve Marcus dün gece boyun eğdiler ama gözlerindeki o sadakatsizliği gördüm Adrian. Fırsat buldukları ilk anda sırtımızdan bıçaklayacaklar."
Adrian hafifçe gülümsedi. Luna’nın yaklaşan tehlikeleri bu kadar hızlı okuyabilmesi içindeki liderlik içgüdüsünün en net kanıtıydı.
"Haklısın," dedi Adrian, kütüphanenin harita masasına doğru yürüyerek. "Klan sekiz farklı aileden oluşur. Cassian en yaşlısı, Marcus ise en hırslısı. Ancak unuttukları bir şey var; sürünün tek bir kuralı vardır. En güçlü olan yönetir. Yarın gece Dolunay Savaşları için vadiye diğer klan temsilcileri de gelecek."
Tam o sırada kütüphanenin karanlık bir köşesinden genç, pelerinli bir kadın gölgesi sıyrıldı. Gözleri morumsu bir ışıkla parıldayan bu kadın, klanın baş cadısı ve şifacısı olan Sera idi.
"Sadece diğer klanlar değil, Lordum," dedi Sera, başını hürmetle eğerek. "Clara’nın kırk yıl önceki ruhu ve o kanlı ritüelin laneti hâlâ bu malikânenin mahzenlerinde fısıldıyor. Luna’nın bedeni ritüeli kabul etti ama ritüel henüz bedelini tamamen tahsil etmedi."
Luna başını Sera’ya çevirdi. "Ne bedeli?"
Sera, Luna’nın avucundaki taze kan izine baktı. "Bir Alfa kraliçesi olmak sadece yönetmek demek değildir Luna. Klanın geçmişindeki tüm günahları ve kanlı mirası da üstlenmektir. Mahzendeki kilitli kapı... Dolunay en tepeye çıktığında açılacak. Ve sen, orada kendi geçmişinle yüzleşmek zorunda kalacaksın."
Luna, Adrian’a baktı. Beyaz Prens'in yüzündeki ifade ilk kez bu kadar ciddi ve karanlıktı.
Savaş sadece dışarıdaki rakiplerle değil, klanın derinliklerinde saklanan o asırlık sırla da başlayacaktı.