Bölümler 34Şu an: BÖLÜM -9 DÜŞÜNCELER
- 1 Bölüm 1 -Mektup554 kelime
- 2 Bölüm 2 - Kalenin Duvarlari821 kelime
- 3 BÖLÜM 3 - YÜK1.045 kelime
- 4 BÖLÜM 4 - YABANCI1.254 kelime
- 5 BÖLÜM 5 - KARARLAR1.670 kelime
- 6 BÖLÜM-6 KISKANÇLIK1.222 kelime
- 7 BÖLÜM -7 SİNSİ942 kelime
- 8 BÖLÜM-8 YAKINLIK1.360 kelime
- 9 BÖLÜM -9 DÜŞÜNCELER1.065 kelime · Okuduğun bölüm
- 10 BÖLÜM 10- YAKLAŞAN TEHLİKE1.449 kelime
- 11 BÖLÜM-11 İLK ADIMLAR1.814 kelime
- 12 BÖLÜM-12 FISILTILAR2.482 kelime
- 13 BÖLÜM-13 KAVGA2.636 kelime
- 14 BÖLÜM-14 KURALLAR2.068 kelime
- 15 BÖLÜM-15 SESLER3.913 kelime
- 16 BÖLÜM-16 DÖVÜŞ2.046 kelime
- 17 BÖLÜM-17 PRENS2.062 kelime
- 18 Bölüm-18 MAJESTELERİ1.909 kelime
- 19 BÖLÜM-19 ŞAH MAT2.177 kelime
- 20 BÖLÜM-20 DOST1.522 kelime
- 21 BÖLÜM-21 YARA1.494 kelime
- 22 BÖLÜM- 22 BALO2.279 kelime
- 23 BÖLÜM-23 CİNAYET1.272 kelime
- 24 BÖLÜM-24 SORGU1.089 kelime
- 25 BÖLÜM-25 HAİN1.144 kelime
- 26 BÖLÜM-26 DENETİM584 kelime
- 27 BÖLÜM-27 SIZI694 kelime
- 28 BÖLÜM-28 KORUMA1.574 kelime
- 29 BÖLÜM-29 YAKALANMAK917 kelime
- 30 BÖLÜM-30 BAŞLANGIÇ1.275 kelime
- 31 BÖLÜM-31 KÜL1.034 kelime
- 32 BÖLÜM-32 YAK BENİ1.187 kelime
- 33 BÖLÜM-33 BAYRAK814 kelime
- 34 BÖLÜM-34 ZİHİN OYUNLARI865 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Akademi kapısındaki o ağır çan sesinin ardından kasvetli, çamurlu sokakları hızla geçip eve ulaştım. Tahta kapıyı arkamdan kapatıp ağır sürgüyü çektiğim an, evin üzerime çöken o muazzam, can yakıcı sessizliğiyle yüzleştim. Hiç kimse yoktu. Ne taze yakılmış bir ocağın sıcaklığı ne de içeriden gelen tek bir insani ses... Sadece yüksek tavanlı, karanlık koridorlarda yankılanan kendi ıslak adımlarımdı duyulan.
Babam yine yoktu. Saray ordusuna yeni muhafızlar yetiştirmek, sınır garnizonlarındaki (bir şehri, kaleyi veya stratejik bölgeyi korumakla görevli askeri birliklerin konuşlandığı askeri üs) askerlerin kılıç bileyişini denetlemek bahanesiyle haftalardır eve neredeyse hiç uğramıyordu. Taş duvarlara sinmiş olan o keskin koku, sadece surların rutubeti değil, babamın yokluğunun ve aramızda büyüyen o aşılmaz mesafenin kokusuydu. İçimde bir yerlerde ona karşı sakladığım o yetim kalmış özlem sızladı. Ne kadar sertleşirsem sertleşeyim, kılıcımı ne kadar gözü kara sallarsam sallayayım; akşam eve döndüğümde babamın o heybetli gölgesiyle karşılaşmak, varlığıyla korunduğumu hissetmek isteyen o çocuk yanım hâlâ bir köşede nefes almaya çalışıyordu. Ama o hep uzaktaydı; benden, evden ve geçmişimizden kaçarcasına başka bir savaşın peşindeydi.
Sırılsıklam olan deri zırhımı ve bağcıkları çamurdan ağırlaşmış çizmelerimi koridorda sıyırıp bıraktım. Dondurucu yağmur tenimden süzülüp ahşap zeminde küçük göletler oluştururken odanın köşesindeki şömineye yöneldim. Kendi ellerimle yaktığım odunların cılız alevleri yükselirken, kuyu suyunu döküp ısıttığım ahşap küvete doğru ilerledim. İçine attığım kurutulmuş dağ kekikleri ile lavanta yapraklarının buharı odaya yayılırken, kendimi o sıcak suyun kucağına bıraktım.
Sıcak su dondurucu ayazı tenimden söküp alırken, başımı ahşap kenara yaslayıp gözlerimi kapattım. Zihnimdeki karanlık sular berraklaşmak yerine daha da bulandı.
Kraliyete gitmeme, o devasa şatoya adım atmama daha tam iki gün vardı. İki koca gün... Zaman sanki aleyhime işliyor, göğsümün ortasındaki baskıyı her saat biraz daha artırıyordu. Akademinin surları arkamda kalacak, krallığın o ihtişamlı ama buram buram kan kokan devasa kapıları bana açılacaktı. Fakat o eşikten içeri adım attığımda beni nasıl bir cehennemin beklediğini bilmiyordum. Saray ordusunun o acımasız koridorlarında nasıl bir yol izleyecektim? Hangi muhafızın tebessümünün arkasında gizlenen hançer beni bekliyordu?
Zihnim aniden Kral’a kaydı. Yıllardır adını duymaktan bile ürperdiğim, krallığı demir yumrukla yöneten o adamı yakından gördüğümde ne hissedecektim? Karşısında diz çökmek, gözlerinin içine bakıp sadakat yemini etmek fikri bile midemi bulandırıyordu. Onu gördüğüm an içimdeki nefreti, yüzümdeki ifadeyi gizleyebilecek miydim, yoksa o soğuk bakışlar ruhumdaki sırları tek bir hamlede söküp alacak mıydı?
Ve Jasver... Zihnimi en çok kurcalayanlardan biri de oydu. Az önce akademide yaşananlar, belimi kavrayan ellerinin sıcaklığı ve gözlerindeki o sarsılmaz koruma arzusu hâlâ tenimde alev alev yanıyordu. Ona karşı eskisi gibi o buzdan duvarları öremediğimi, sert tavrımı koruyamadığımı fark etmek beni korkutuyordu. Gardımı düşürüyordum ve bir savaşçı için gardını düşürmek ölüm demekti. Yine de onun varlığı, bu zifiri karanlığın ortasında sığınabileceğim tehlikeli ama tatlı bir liman gibi duruyordu.
Daha da ağırı; saraya kabul edildiğim ilk süreçte bir muhafız adayı olarak çetin bir askeri süzgeçten geçecek, haftalarca belki aylarca o kasvetli taş duvarların arasında hapis kalacaktım. Oraya hiç ama hiç gitmek istemiyordum. O şatafatlı, içi çürümüş sarayın havası bile ciğerlerimi yakıyordu. Fakat gitmem gerektiğini, o tahtın etrafındaki kanlı düğümleri çözmek için orada bulunmamın kaçınılmaz olduğunu çok iyi biliyordum.
Göğsümdeki asıl dumanı tüten yangın ise babama söylediğim yalanlardı. O, benim sadece yetenekli bir kadın savaşçı olarak saray muhafızlığına adım attığımı sanıyordu. Onu korumak, adını bu tehlikeli oyundan uzak tutmak için tek başıma girdiğim bu karanlık yolu ondan saklıyordum. Ama babamın o vakur gözlerinin içine bakıp gerçekleri gizlemek, onu özlerken bile ona yalan söylemek beni derin bir bunalıma, nefes alamadığım bir vicdan azabına sürüklüyordu.
Ve Lilly... Onu da bu kanlı girdabın içine, peşimden sürüklüyordum. Onun o saf, masum dostluğunu sarayın kirli entrikalarının ortasına, ateşe atar gibi sürüklemek içimdeki suçluluk duygusunu kor bir demir gibi yakıyordu. Ya ona bir şey olursa? Ya benim sırlarım yüzünden onun kanı dökülürse? Yine de... İçimdeki o zifiri karanlığın ortasında, yanımda onun varlığını hissetmek, tek dostumun elimi tutacağını bilmek derinlerde bir yerde bana zayıf bir nefes alanı açıyordu. Bu çelişki beni günden güne kemiriyordu.
Sudan çıkıp kaba keten örtüyle kurulandım. Saçlarımdan süzülen su damlaları sırtımı ürpertirken odama yürüdüm. Tam yatağıma doğru ilerleyecekken, köşedeki eski ahşap sandığın kapağının hafifçe aralık kaldığını gördüm.
Adımlarım benden bağımsız bir şekilde oraya kaydı. Dizlerimin üzerine çöküp kapağı kaldırdığımda, diplerde saklı duran o dokumayla karşılaştım.
Annemin elişi, kenarları gümüş ipliklerle sabırla işlenmiş o küçük kadife şalı.
O an oda sanki ekseninden kaydı. Zaman durdu, şöminedeki odunların çıtırtısı kesildi. Henüz bir aydan biraz fazla olmuştu onu toprağa vereli... Acısı öyle taze, öyle sarsıcıydı ki yokluğu hâlâ evdeki her taşın üzerinde kurumamış bir leke gibi duruyordu. Parmaklarım titreyerek kadifenin yumuşak dokusuna temas etti. Annemin o taze hatırası, o tanıdık lavanta ve toprak kokusu kumaşın dokusundan sızıp doğrudan genzimi yaktı. Daha dün kadar yakın olan sesi zihnimde çınladı.
Göğsümün tam ortasına; çelikten zırhlarımı, kılıcımla kurduğum tüm o sert kalkanları delip geçen devasa bir balyoz vuruldu sanki. O an; akademide kılıç sallayan, Ford’a meydan okuyan, Jasver’a karşı duvar örmekte zorlanan yirmi dört yaşındaki o güçlü, katı ve sarsılmaz Delayna bir anda buharlaşıp yok oldu.
Ruhum, annesini daha birkaç hafta önce elleriyle soğuk toprağa teslim etmiş, onun yokluğunun acısıyla darmadağın olmuş ve o kocaman evde çaresizce yalnız kalmış dört yaşındaki küçük bir kız çocuğunun bedenine hapsoldu.
Dizlerimin bağı tamamen çözüldü. Şalı iki elimle kavrayıp yüzüme, burnuma bastırdım ve olduğum yere, soğuk ahşap zemine çöktüm.
İçli içli, göğsüm yarıla yarıla ağlamaya başladım.
Sesim boş evin yüksek tavanlarında acı bir fısıltı gibi yankılanıyordu. Nefesim kesiliyor, boğazıma oturan o devasa yumru yüzünden havayı ciğerlerime çekemiyordum. "Anne..." diye fısıldadım, sesim bir çocuğun çaresiz çığlığı gibi bükülerek. "Anne, çok yoruldum... Daha bir ay oldu ama ben bu yükü taşıyamıyorum."
Yıllardır içime attığım, herkesin önünde dimdik durmak için bastırdığım tüm o kayıp duygusu, annemi yeni kaybetmiş olmanın o taptaze, kabuk bağlamamış acısı ve babamın yokluğunun getirdiği o kimsesizlik bir baraj kapağı gibi patlamıştı. Omuzlarım sarsılıyor, gözyaşlarım annemin şalını sırılsıklam ediyordu. Yirmi dört senelik ömrümde inşa ettiğim tüm o sarsılmaz kalkanlar, bir kadife kumaş parçasının önünde tuzla buz olmuştu.
O an ne saray ordusu umurumdaydı ne Kral ne de akademideki başarılarım... Ben sadece daha bir ay önce kaybettiğim annesinin kucağına sığınmak isteyen, o kokuyu bir kez daha duymak için ruhunu satmaya hazır olan, babasının sevgisine aç ama yapayalnız kalmış küçük bir kız çocuğuydum. İçimdeki acı öyle gerçek, öyle derindi ki her bir hıçkırıkta kalbimin etten ve kemikten koparıldığını hissediyordum.
Gözyaşlarım tükenip hıçkırıklarım kısık iç çekişlere dönüşene kadar saatlerce o soğuk zeminde, annemin şalına sarılı halde büzülüp kaldım. Karanlık odayı tamamen kapladığında, gözlerimde tek bir damla bile kalmamıştı; ama içimdeki o küçük kız, o gece o ahşap zeminde biraz daha sessizliğe gömüldü.
Bölüm etkileşimi
