KAN VE TAHT kitap kapağı

17. bölüm / 34

BÖLÜM-17 PRENS

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 34Şu an: BÖLÜM-17 PRENS

Saray kapılarının devasa demir kilitlerinin kapanış sesi, kışlanın soğuk taş duvarlarında kasvetli bir yankıyla gürledi. Komutan Vlad’ın emriyle muhafız birlikleri meşaleleriyle her koridoru, kuleyi ve zindan kanadını taramaya başlamıştı. Koridorlardaki rüzgârın uğultusuna devriye gezen ağır zırhlı askerlerin bot sesleri karışıyordu.
Jasver kalabalık dağılır dağılmaz hızlı adımlarla yanımda bitti. Yüz hatları öfke, endişe ve zapt edemediği bir çaresizlikle gerilmişti. Araya koymaya çalıştığım mesafe yüzünden bana dokunmaya çekiniyor ama gözlerini yüzümdeki izlerden bir an olsun ayıramıyordu.
— "Delayna..." dedi Jasver, sesi boğuk ve baskılı bir tonda çıkarak. "Ne yapmaya çalışıyorsun sen? O karanlık mahzende katilin karşısına dikilmek ne demek? Kendini tehlikenin ortasına böyle gözü kapalı atamazsın!"
— "Sadece arkadaşımı ve kendimi savundum Jasver," dedim, sesime soğuk ve mesafeli bir duruş oturtmaya çalışarak. "Orada öylece durup izleyemezdim."
— "Ben sana izle demiyorum!" diye fısıldadı Jasver, öfkeyle üzerine basarak. "Ama sen bir muhafız adayısın, hedef tahtası değil! O katilin ne kadar tehlikeli olduğunu bilmiyorsun. Seni o zindanda, yanağında kanla ve bitkin bir halde gördüğümde aklımı kaçıracaktım!"
— "Benim için endişelenmeyi bırak," dedim gözlerinin içine bakarak. Elimi kaldırıp aramızdaki mesafeyi korudum. "Sana daha önce de söyledim. Sen bu kışlanın komutanısın, ben de senin adaylarından biriyim. Araya koyduğum bu sınıra saygı duymak zorundasın Jasver. Benim adımı ya da canımı kişisel bir meseleye dönüştürme."
Jasver söylediğim her kelimeyle biraz daha kaskatı kesildi. Yüzündeki o öfkeli ifade yerini derin bir kırgınlığa bıraktı. Göğsü hızla kalkıp iniyor, gözlerinde çakan fırtına beni içten içe sarsıyordu. Yine de koyduğum bu keskin sınıra mecburen uymak zorunda kalacağını biliyordu. Çene kasları kenetlendi, derin bir nefes alıp geriye doğru iki adım attı.
— "Pekala Aday Delayna," dedi Jasver, sesini bir komutanın soğuk ve resmi tonuna büründürerek. "Madem aramızdaki sınırın bu kalmasını istiyorsun, öyle olsun. İdari sınırımıza sadık kalacağım. Şimdi odana çekil."
Ona arkamı dönüp tek bir laf dahi etmeden Lilly’nin yanına adımladım. İçimdeki ağır sızıya rağmen aramızdaki mesafeyi korumak zorundaydım.
Lilly ile birlikte üst kattaki odamıza tırmandığımızda ikimizin adımları kurşun gibi ağırdı. Odanın kapısını kapatıp ağır ahşap sürgüyü çektim. Şöminedeki közler neredeyse sönmek üzereydi; odayı alacakaranlık bir kızıllık kaplamıştı.
Lilly kendini doğrudan yatağa bıraktı. Üstü başı zindan mahzeninin ıslak çamuruyla kaplıydı, dirseğindeki sıyrık hafifçe kanıyordu.
— "Tanrım..." dedi Lilly, tavanı izleyerek derin bir nefes verdi. "O adam... O katil sıradan biri değil Delayna. Üçümüz birden üzerine atıldık ama o gücü, o hamleleri gördün mü? Sanki yıllarca bu sarayın kalbinde eğitilmiş gibiydi."
Şöminenin yanındaki sandalyeye çöküp ellerimi dizlerime dayadım. Zihnim bir kasırga gibi dönüyordu. Katilin bileğinde saniyelik bir anlığına gördüğüm o dövme —Yılan ve Kırık Kılıç— gözlerimin önünden gitmiyordu. Ama bunu şu an Lilly’ye bile söyleyemezdim. Kimin kiminle iş birliği yaptığını bilmediğim bu sarayda, bu tek kozumu zihnime kilitledim.
— "Eğitilmiş çünkü," dedim, sesimdeki sarsıntıyı bastırmaya çalışarak. "O hamleler, kılıç tutuşu... Katil dışarıdan biri değil Lilly. Bu sarayın ekmeğini yiyen, zırhını taşıyan biri."
Ayağa kalkıp banyoya geçtik. Sıcak suyla yüzümüzdeki kan izlerini, zindanın kirini yıkadık. Banyodan çıktığımızda Lilly yatağına uzanmış, gözlerini şömineye dikmişti. İkimiz de yorgunluğun getirdiği ağır yükle gözlerimizi kapattık. Ancak zihnimdeki Jasver’ın uzaklaşma kararıma saygı duyan o hüzünlü bakışı ve katilin bıraktığı kanlı gölge sabaha kadar uyumama izin vermedi.
Ertesi sabah kışla borusu her zamankinden daha erken ve acı bir tonda çaldı.
Kışla koridorlarına çıktığımızda havadaki baskı elle tutulacak kadar yoğundu. Adaylar fısıldaşarak ana eğitim avlusuna doğru ilerliyordu. Dün gece zindanda yaşananlar kışlada bir fırtına gibi yayılmıştı. Koridorda süzülürken sadece bizim devriye ekibimiz değil, sarayın dört bir yanından toplanmış elliden fazla aday avluya akın ediyordu.
Eğitim avlusuna adım attığımızda, geniş taş zemin insan kaynıyordu. Erkek ve kadın adaylar gruplar halinde dizilmiş, kılıçlarını bileyliyor, mızraklarını kontrol ediyordu. Platformun en önünde Komutan Vlad ve yanında Jasver duruyordu. Jasver avluya girdiğim an bakışlarını başka bir yöne çevirip tamamen eğitime odaklandı; koyduğum sınıra harfiyen uyuyordu.
— "Adaylar! Nizami sıraya geçin!" diye gürledi Vlad. Sesi devasa avluda yankılandı. "İki günlük sıkıyönetim ve dün geceki felaketten sonra oyun bitti! Artık tahta kılıç yok. Gerçek çelikle, amansız drillerle çalışacaksınız. Aranızdan zayıf olanlar elenecek ya da ceset olarak bu avludan çıkacak!"
Adaylar arasında huzursuz bir fısıltı dolaştı. O sırada tam sağ çaprazımda duran uzun boylu, geniş omuzlu ve esmer bir erkek aday kıkırdadı.
Bu kişi, Kuzey muhafız ailelerinden gelen Aday Kael Vane’di. Kael, akademideki en iri yarı, en seri ve çetin adaylardan biriydi. Özellikle fırlatma bıçakları ve kısa çelik kullanımındaki inanılmaz yeteneğiyle bilinirdi; parmaklarının arasında bıçağı bir tüy gibi döndürür, hedefi gözü kapalı vururdu. Üstelik aşırı derecede ukala, küstah ve sürekli bana sataşan bir tipti.
Kael yan gözle yüzümdeki morluğa ve patlayan dudağıma baktı. Dudaklarında alaycı bir kıvrım belirdi.
— "Bakın burada kim varmış..." dedi Kael, sesini etraftakilerin duyabileceği kadar yükselterek. "Başkomutan’ın nazlı kızı... Yüzünü ne hale getirmişsin öyle Delayna? Zindanlardaki fareler mi kemirdi dudağını yoksa komutanların koruması altında kılıç sallamayı unuttun mu?"
Lilly anında Kael’e doğru hamle yapacak oldu ama kolundan tutup onu durdurdum. Kael’e dönüp soğuk, öldürücü bir bakış fırlattım.
— "Ağzını kapalı tut Vane," dedim pürüzsüz bir tonla. "Yoksa o sürekli övündüğün bıçak yeteneğin bile seni elimden almaya yetmez."
Kael alayla sırıtıp belindeki ince fırlatma bıçağını çıkardı, parmaklarının arasında şaşırtıcı bir hızla döndürmeye başladı. "Bıçaklarımı denemek istersen avlu serbest Valerius. Ama dikkat et, babanın adı o cılız hamlelerini kurtarmaya yetmez."
— "Kael! Delayna! Sessizlik!" diye gürledi Jasver platformdan. Sesi dondurucu bir soğukluk taşıyordu. Jasver bana bakmamaya çalışarak gözlerini Kael’e dikti. "İlk dril: Serbest Çelik Düellosu ve Bıçak Savunması! Herkes eşleşsin!"
Kalabalık aday grubu anında eşleşmeye başladı. Avlu tam bir arı kovanına dönmüştü. Onlarca çelik kılıç aynı anda kınından çekildi. Çeliğin çeliğe sürtünme sesi avluyu çınlatıyordu.
Kael hemen karşıma geçti, elindeki kılıcı ve kısa bıçağı hafifçe sallayarak alaycı duruşunu korudu.
— "Bakalım ne kadar dayanacaksın Valerius," dedi Kael.
— "Gevezeliği kes de saldır Vane," dedim kılıcımı çene seviyemde yatay tutarak.
Kael bir kaplan gibi atıldı. İnanılmaz derecede hızlı ve çevikti. Kılıcının ilk hamlesini savuşturduğum an, sol elindeki ince fırlatma bıçağını şaşırtıcı bir açıyla doğrudan omzuma doğru kavisle savurdu! Bıçak kullanmadaki o olağanüstü yeteneği tam da söyledikleri gibiydi; bıçak adeta elinin bir uzantısı gibi hareket ediyordu.
Başımı son salisede geriye çekerek bıçağın yanağımı teğet geçmesini sağladım. Bıçağın soğuk rüzgârı tenimi yaladı.
— "Yavaşsın Valerius!" diye bağırdı Kael ve kılıcıyla üst üste üç dikey kesiş savurdu.
Darbelere karşı kılıcımın gövdesini siper ettim. Metalin çarpışmasıyla fırlayan kıvılcımlar yüzümüzü aydınlatıyordu. Kael’in gücü ve hızı gerçekten de sıradan bir adayın çok üzerindeydi. Beni geri adım atmaya zorluyordu ama pes etmedim. Bedenimi sola büküp kılıcının yanından sıyrıldım, kılıcımın kabzasıyla Kael’in kaburgalarına sert bir darbe indirdim.
Kael acıyla hırladı ama dengesini bozmadı. Anında dönüp bıçağını kılıcımın kabzasına takarak silahımı elimden bükmeye çalıştı. İkimiz göğüs göğüse geldik.
— "Babana söyle de sana biraz daha ders versin Valerius," diye fısıldadı Kael alayla.
— "Babamın dersine gerek yok Vane," dedim ve dizimi sertçe Kael’in uyluk kemiğine geçirdim.
Kael sendeleyip geriledi. Tam tekrar üzerime çullanacaktı ki Jasver’ın gür sesi drili kesti:
— "Süre bitti! Eşler değişsin!"
Kael burnundan soluyarak bana baktı, elindeki bıçağı tek bir kıvrak hareketle kınına soktu. "Bu daha başlangıç Valerius."
— "Sabırsızlıkla bekliyorum Vane," dedim ve kılıcımı indirdim.
Saatler süren ağır driller boyunca avludaki onlarca aday kan ter içinde kaldı. Lilly başka bir iri yarı aday ile amansız bir kılıç kilitlenmesindeydi; Vespera ise avlunun diğer ucunda hırsla kuklaları ve rakiplerini biçiyordu. Jasver dövüş boyunca her adayı denetledi, komutlar verdi ama benimle tek bir kişisel temasa girmedi.
Öğle saatlerinde eğitimin ilk bölümü sona erdiğinde tüm adaylar bitkin bir halde silahlarını teslim edip yemekhaneye doğru adımladı. Güneş tepedeydi ama kışlanın soğuk taşları sıcaklığı emiyordu.
Lilly ile birlikte yemekhanenin kalabalık ve gürültülü salonuna girdik. Tahta tabaklarımıza sıcak çorba ve ekmek alıp boş bir masa ararken, yanımızda sakin ve kararlı bir ses yükseldi:
— "Buraya oturabilirsiniz, yer var."
Başımızı çevirdiğimizde, esmer, keskin hatlı yüzü ve zift gibi siyah saçları at kuyruğu yapılmış genç bir kız adayın bize gülümsediğini gördük. Üzerinde hafif hırpalanmış bir aday zırhı vardı; belinde ise birbirine çapraz bağlanmış iki ince av bıçağı duruyordu.
Lilly ile masaya adımlayıp tepsilerimizi bıraktık.
— "Ben Eleanor," dedi kız, güven veren bir ses tonuyla elini uzatarak. "Üst kattaki koridorda, sizin tam yan odanızda kalıyorum. İki gündür sizi görüyordum ama tanışmak bugüne kısmet oldu."
— "Ben Delayna, bu da Lilly," dedim, çorbamdan bir kaşık alırken. Selene’nin o net ve kendinden emin duruşu hemen dikkatimi çekmişti.
Lilly gülümsedi. "Yan odamızda olduğunu fark etmiştim. Gece kılıç bileme seslerinden başka odadan gelen hafif ayak seslerinin de sana ait olduğunu biliyordum."
Selene hafifçe kıkırdadı. "Evet, gece antrenmanlarına takıntılıyım biraz. Ama dün gece ve bugün avluda yaşananlardan sonra hepimizin kılıcını ve reflekslerini bileylemesi şart sanırım. Kael’le olan dövüşünü izledim Delayna... O ukala adama iyi ders verdin. Kael kışlanın en çekilmez adamıdır ama bıçak konusundaki çevikliğini inkar edemezsin. Onunla dövüşürken inanılmaz seri olman gerekir."
— "Farkındayım," dedim ekmeğimi çorbaya banarak. "Bıçakları birer uzvu gibi kullanıyor. Ama o özgüveni bir gün başına büyük bela olacak."
— "Kesinlikle," dedi Elenaor gözlerinde tehlikeli bir parıltıyla. "Ben de bıçak ve yakın dövüş uzmanıyım; Kael’in o kibirli hareketlerini gördükçe avluda onu yere serme hevesiyle doluyorum. Eğer bir dahaki sefere eşleşme şansımız olursa ona benim tarzımı da gösteririm."
Elenaor'un bu cesur ve çevik duruşu hepimizin hoşuna gitmişti. Sohbetimiz uzun uzun devam etti; Selene’nin Batı sınırındaki dağ klanlarından geldiğini, inanılmaz bir bıçak ve çeviklik yeteneğine sahip olduğunu öğrendik. Onunla konuşmak, Kael’in avludaki sataşmalarından ve saraydaki o ağır cinayet havasından bir an olsun uzaklaşmamızı sağladı.
Öğle molasının ardından günün ikinci ağır eğitimi için kışlanın devasa ahırlarının ve geniş açık arazisinin bulunduğu Atlı Devriye Meydanı’na geçtik.
Hava hafiften kararmaya başlıyor, rüzgâr çam kokulu vadi üzerinden sertçe esiyordu. Ahırların önünde dizilmiş onlarca heybetli, zırhlı savaş atı kişniyor, toynaklarıyla toprağı dövüyordu.
Komutan Vlad yüksekçe bir kütüğün üzerine çıkmış, elindeki deri kırbaçla bekliyordu.
— "Saray Muhafızı olmak sadece karada ayağını yere basmak demek değildir!" diye gürledi Vlad. "Atsız bir muhafız, vadide kapana kısılmış bir avdır! Bugün Atlı Hücum ve Dörtnal Bıçak Atışı drili yapacaksınız!"
Adaylar heyecanla atlara doğru hamle yapmaya başladı. Bana düşen, zift gibi siyah, yüksek omuzlu ve oldukça huysuz görünen devasa bir aygırdı. Yelesini okşayıp dizginleri kavradım ve tek bir seri hareketle eğerin üzerine sıçradım. Lilly yanımda alacalı bir kısrağa bindi, Selene ise esnekliğiyle bir çırpıda kendi küheylanının üzerine yerleşti.
Kael Vane ise gri atının üzerinde, elinde fırlatma bıçaklarıyla bana doğru at sürdü.
— "At üzerinde kılıç sallamak piyade dövüşüne benzemez Valerius!" diye bağırdı Kael alayla. "Umarım atın seni üzerinden atmaz!"
— "Kendi dengene bak Vane!" diye karşılık verdim dizginleri sıkarak.
— "Parkura!" diye bağırdı Jasver. Sesi atların kişnemeleri arasında tok bir şekilde yankılandı.
İçinde tahta kuklaların, çamur hendeklerinin ve hareketli hedeflerin bulunduğu geniş vadi parkuruna atlarımızı sürdük. Atın toynakları toprağı döverken rüzgâr yüzümü yaladı. Kael hemen solumda dörtnala koşuyordu; hareket halindeki bir attan elindeki iki bıçağı sırayla fırlattı ve ikisini de hedef tahtalarının tam ortasına sapladı. İnanılmaz bir denge ve yetenek sergiliyordu.
Elenaor ise atın üzerinde adeta dans ediyordu. Çevik bedenini eğerin yanına doğru eğip hareket halindeyken yerdeki kılıcı kaptı me önündeki tahta kuklanın başını tek bir kavisle uçurdu!
Ben de dizginleri tek elimle kavrayıp atımı dörtnala sürdüm. Kınından çektiğim hançerimi rüzgârın ritmine uydurarak son hedef tahtasına fırlattım. Hançer çelik bir çınlamayla hedefe gömüldü.
Ancak parkurun sonundaki geniş çayıra çıktığımızda, saray süvarilerinin ve krallık soylularının kullandığı özel atlı geçit yolunun önünden geçtik.
Orada, yüksek ve görkemli gümüş zırhlı bir atın üzerinde duran tek bir adam vardı.
Atını yavaşça çayırın kenarına sürmüş, siyah kürk pelerini rüzgârda dalgalanan, elindeki işlemeli dizginleri efsanevi bir asaletle tutan uzun boylu, geniş omuzlu bir süvari... Pürüzsüz esmer teni, kış güneşi altında derin gölgeler bırakan keskin hatlı yüzü ve omuzlarına dökülen gece kadar siyah, gür saçlarıyla tam bir hükümdar heybetine sahipti. Ama asıl nefes kesici olan, o esmer çehrenin ortasında birer zümrüt gibi parıldayan, yırtıcı ve delip geçen buz gibi yeşil gözleriydi. O yeşil gözler doğrudan benim üzerime kilitlenmişti.
Göz göze geldiğimiz o salisede zihnimde devasa bir şimşek çaktı. Nefesim boğazımda tıkandı, atın dizginlerini refleks olarak sertçe çektim. Aygır kişneyerek ön ayaklarını kaldırdı ama gözlerimi o adamdan ayıramadım.
O esmer çehre... O gece karası gür saçlar... Ve karanlıkta bile kendini belli eden o büyüleyici yeşil gözler...
Aylar önce kışla kayalıklarının arkasındaki o gizli şelalede, buz gibi suların ortasında yüzerken beni fark edip ansızın sudan çıkaran, o tehlikeli ve nefes kesici yabancıydı!
O gün kim olduğunu bilmediğim, kimliğini bir sır gibi saklayan adam, şu an sarayın en görkemli pelerinini taşıyor ve süvarilerin önünde duruyordu.
Kael yanımda atını yavaşlatıp sırıtarak fısıldadı: "Gözlerini fazla dikme Valerius. Karşındaki kişi Krallığın Veliahtı... Prens Dreagen Snake."
Zihnimde taşlar dehşet verici bir gürültüyle yerine oturdu. Şelaledeki o esmer, yeşil gözlü yabancı... Prens Dreagen’ın ta kendisiydi. Prens’in o derin yeşil gözleri dudaklarında hafif, tehlikeli bir tebessümle üzerimde dururken, rüzgâr ikimizin arasında soğuk bir fırtına gibi esti...

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

35okunma 18beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…