Bölüm 1 -Mektup

Bahçe kapısından çıkan insanları uğurlarken aklım'da tek bir düşünce vardı ,
Dört duvar arasında artık yalnızdım. Annem, yıllarını bana ve babama harcayan kadın artık yoktu ...
Bu evde ışık yoktu artık, sıcaklık, yuva , güzel kokular sanki tüm bu kavramlar Annemle beraber soğuk toprağa gömülmüştü.
"Delayna?"
Ford'un sesi ile kendime geldim
Eli omzumda gözlerime bakıyordu o kadar halsiz ve bitkin görünüyordu' ki günlerdir benimle beraber taziye için gelenleri ağırlıyor asla uyumuyor'du .
"Özür dilerim ..." tek diyebildiğim kelime buydu. Ağlamam o kadar şiddetlenmişti ' ki nefes almak benim için eziyet haline gelmişti .
" yapma daleyna.Lütfen ..." ford'un kollarında ufalmıştım, göğüsüne yaslandım, gözyaşlarım üstünü ıslatmıştı .biraz olsun kendime geldiğimde konuşmaya başladım;
"Git artık Ford . Günlerdir buradasın perişan oldun ." Dedim .yüzüme baktı ,üzüldüğünü görebiliyordum beni böyle görmeye alışık değil 'di daha doğrusu beni kimse ağlarken görmezdi...
"Yanında kalmak istiyorum seni bu halde bırakmam hem zaten..." sözünü yarıda kestim yapması gereken işleri ve bakması gereken bir ailesi vardı .
Ne kadar yanımda kalmasını istesem'de bencilliğin sırası değildi
" Ford , eğitim vermen gereken öğrenciler var kaç gündür seni bekliyorlar , hem ben iyiyim merak etme ." Beni incelemeye devam etti ısrar edeceğini anladığım için konuşmasına fırsat vermeden kapıdan geçirdim " hadi koca adam ,ne kadar güçlü bir kız olsam'da 87 kilo bir adamı ittiremem biliyorsun!" Ford gülmemek için kendini sıkıyordu. çünkü o da istediğimde insanlara neler yapabileceğimin farkındaydı.
"Annen senin gibi bir kızı olduğu için gurur duyuyordur daleyna . Bunu sakın unutma ..."
Tanrım bu çocuk beni ağlatmaya yemin etmişti sanırım ;
"Teşekkür ederim Ford, herşey için."
Göz kırptı " yarın yine geleceğim."
Deyip sarıldı, saçlarıma ufak bir öpücük kondurup uzaklaştı.
Herkes gitmişti. Babam eve uğramıyordu. Annemin yokluğu hepimizi sarsmıstı...
Henüz eşyalarına dokunmamıştım,herşey yerli yerinde duruyordu .
Kıyamıyordum dokunmaya .
Sanki eşyalarını kaldırırsam saygısızlık yapmışım gibi hissediyordum...

Kapıyı kapattım , yuvam dediğim yer yabancı olmuştu sanki. Duvarların rengi solmuş, evin içinde ki çiçekler küsmüş'tü . Annemin kokusu gitmişti odalardan. Oysa kokusu gitmesin diye camı bile açmamıştım...
Merdivenlerden adım adım yukarı çıktım,küçücük merdiven gözümde büyümüştü o an .Annemin çalışma odasına girdim ; krem rengi perdeler ,koyu kahverengi tekli koltuk ve duvar boyunca uzanan kitaplığı...
Herşey tam'dı , bir eksik Annem'di .
_
Eşyalarını toplamam gerekiyordu ,masasının üstünde yarım bıraktığı çizimlerini topladım tek tek .bazıları tamamlanmış bazıları henüz renklerini almamış onlarca çiçek resmi ...
En son sümbül çizmeye başlamış , üzüntünün ve pişmanlığın sembolü...
Ne yaşarsa yaşasın kimseye derdini anlatamamıştı belkide .
Kim bilir ne acılar çekti neler biriktirdi içinde...
_
Masasının üstünde 'ki çizimlerini en alt çekmeceye koydum , yazılarını düzenledim, tüm herseyi tek tek toparladım . Kitap'ların tozlarını aldım yavaşça . Üst kısım bitince alt kısma geçtim kitapları tek tek sildim yerleştirdim. sağ altta son üç kitap kalmıştı , elime kitabı aldığım an içinde bir mektup düştü, muhtemelen Annemin kendi halinde yazdığı yazılardan biridir diye düşünerek geri koyacaktım'ki üstünde kraliyet mührü görmem ile yerime çakıldım .
Annemde , kraliyet mührü taşıyan bir mektup bulunmasına anlam verememiştim. Bildiğim kadarı ile annemin saray içerisinde hiçbir bağlantısı yoktu .

Hızla mektubu açıp okumaya başladığım sırada aşağıdan Babamın sesi gelmişti.
Mektup'u Hızla kitabın arasına sıkıştırıp oturduğum yerden kalktım .
İçim'de hoş olmayan bir his belirtmişti,garip bir şekilde Annemin ölüm sebebinin bu mektup ile bir bağlantısı olduğunu hissediyordum .

Ayağa kalkıp kapıyı açtım, bu mektup'u okuyacaktım ancak Şu an ilgilenmem gereken daha önemli bir konu vardı .
Günler sonra babam buradaydı ve konuşmamız gereken çok şey birikmişti...