7. bölüm · KALBE İKİNCİ ŞANS 1
Sessiz Çatışma, Sessiz Yakınlık
Yıldız gözlerini açtığında aynada şişmiş gözleriyle karşılaştı. Eren hemen fark etti.
“Sen ağladın mı?” dedi endişeyle.
Yıldız hemen sertleşti:
“Sanane.”
Eren bir şey demedi. Bu kırgınlığı nasıl onaracağını düşünerek kahvaltı hazırlamaya koyuldu. Yıldız biraz sakinleşince, masaya oturdu.
Teşekkür etti, hafif bir tebessümle.
“Rica ederim çiklembik,” dedi Eren.
Yıldız hemen irkildi:
“Iyy! Çiklembik ne ya, çocuğun muyum ben?”
Eren gülerek:
“Tamam tamam, bundan sonra sana ‘güzellik’ falan derim.”
Ama bu da yıldızı sinirlendirdi.
Bir anda Eren’in yakasından tutup ayağa kaldırdı:
“Bir daha aşkım, canım, güzelim gibi bir şey dersen seni mahvederim!”
Eren alaycı bir gülüşle:
“Allah Allah…”
Yıldız da sinirle:
“Yaa!”
Sonra tekrar kahvaltıya oturdular.
Ortam buz gibiydi.
Kahvaltı bitti, herkes odasına çekildi.
Eren içten içe kendine kızıyordu.
“Keşke o teklifi kabul etmeseydim… Kıza sorsaydım…”
Yıldız da kendi içinde karışıktı.
“Para ile alınan aşk istemiyorum… ama kalbim de sessiz değil…”
Bir de dünkü sert tavrı aklını kurcalıyordu.
Sonunda karar verdi.
Eren’in yanına gidip açıkça konuşmak istedi.
“Bana çok kızgın mısın?” diye sordu.
Eren gözlerini kaçırmadan,
“Kızgınım… ama kendime,” dedi.
“Niye?” diye sordu Yıldız.
“Senin sinirlendiğin şeyden… Baban teklifi yaptı, ben de başka türlü vermez diye kabul ettim.”
Yıldız’ın gözleri dolmuştu.
“Sen teklif etmedin mi?” dedi.
“Hayır,” dedi Eren. “Asıl hata bende. Sana sormam lazımdı.”
Yıldız ağlamaya başladı.
Eren, başını omzuna yasladı, saçlarını okşadı.
“Ağlama… babanın açgözlülüğü yüzünden sana bunu yaşattım, kendime kızgınım.”
Yıldız hıçkırarak:
“Babam… ona çok güvendim… keşke güvenmeseydim…”
Eren:
“Hayır… kabahat benim.”
Akşam olmuştu.
Eren, yıldızı dışarı yemeğe çıkardı.
Güldüler, eğlendiler.
Saat 9 gibi eve döndüler.
Duş alıp direkt yatağa geçtiler.
Ama her zamanki gibi… ayrı yataklarda.
