Yeni okul

“Zeynep hadi uyan, ilk günden okula geç kalma.”
Annem'in sesi koridordan ta buraya kadar geldi. Sesi yorgundu. Son 6 aydır hep öyleydi.

Gözlerimi açmadan tavana baktım.
Beyaz tavan. Yeni evin tavanı.

Yorganın altından çıkmak istemedim.
Gözlerimi sımsıkı kapattım.
Belki rüyaydı.

Ama değildi.

Derin bir nefes aldım ve doğruldum.
Bugün farklıydı.
Bugün Özel Kolej'deki ilk günümdü.

İzmir'de bıraktığımız her şey dün kaldı.
Babamı kaybettikten 3 ay sonra annem "yeni bir başlangıç yapmamız lazım kızım" demişti.
Ve böylece İstanbul'a taşındık.
Eşyalar hala kolilerdeydi.
Yeni okul...
Yeni insanlar...
Babamsız bir hayat.

Banyoya gidip yüzümü yıkadım.
Aynaya baktım.
Gözlerimin altı mordu.
Kıyafetimi giydim.
Beyaz gömlek, lacivert etek.

Saçlarımı taradım.
"Bırak açık kalsın" dedim kendi kendime.
Koyu kahverengi saçlarım omuzlarıma döküldü. Uçlarında hafif bir kıvrılma vardı.
Alnıma düşen kaküllerim gözlerimi kapatıyordu.

Mutfakta annem kahvaltı hazırlamıştı.
Ama babamın sandalyesi boştu.

"Heyecanlı mısın kızım?" dedi.
"Bilmem anne" dedim.
Boğazımda bir düğüm vardı.

Kahvaltımı yaptıktan sonra çantamı alıp evden çıktım.

Okula yürüyerek gidiliyordu.
Rüzgar omuzlarımdaki koyu kahverengi saçlarımı savuruyordu.

Birkaç dakika sonra okula gelmiştim.
Bahçesi kalabalıktı ama içeri girince her şey değişti.

11/B'nin kapısını görünce durdum.
Kalbim deli gibi atıyordu.
Kapıyı çaldım.
İçeriden "gel" deyince kapıyı açtım ve içeri girdim.

Bütün herkesin gözleri benim üzerimdeydi.
30 çift göz.
Merak, şaşkınlık, dedikodu... Hepsi bir aradaydı.
Bazıları omuzlarıma kadar inen saçlarıma ve kaküllerime baktı.
Sınıf bir anda fısıldamaya başladı.

Ama bir kişi hariç.

Sınıfın tam ortasında, pencere kenarında oturan çocuk.
O tek bakmayan oydu.
Ben içeri girdiğimde başını bile kaldırmadı.
Defterine eğilmişti. Üzerinde turuncu-sarı 7 numaralı basketbol forması vardı.
Göğsünde büyük harflerle *EDUNA* yazıyordu.

Hoca bana gülümsedi.
"Hoş geldin kızım" dediğinde hocaya yaklaştım.
Ayaklarım titriyordu.

Hoca boğazını temizledi.
"Arkadaşlar, aramıza yeni bir arkadaş katıldı.
Adı Zeynep.
Kendisi İzmir'den geldi.
Ailesi yakın zamanda büyük bir kayıp yaşadığı için buraya taşınmak zorunda kalmışlar.
Zeynep oldukça başarılı bir öğrenci.
Özellikle matematik ve edebiyatta çok başarılıymış.
Umarım aramıza kısa sürede uyum sağlar ve hepimiz ona yardımcı oluruz.
Anlaştık mı?"

Sınıftan mırıldanmalar geldi.
Arkalardan biri "İzmirliymiş" diye fısıldadı.

Etrafta boş sıra aranırken hoca birden lafını kesti.
"Zeynep..." dedi.
Sınıf sustu.

"Sen...
Oğuzun yanına otur.
Tek boş yer orası.
Oraya otur."

O an kalbim durdu sandım.

Gözlerimi yavaşça sınıfın ortasına çevirdim.

Sınıfın tam ortasında, pencere kenarında oturan çocuktu.
Hala başını kaldırmamıştı.
Tek başına oturuyordu. Yanındaki sıra boştu.

İlk defa o an yavaşça başını kaldırdı.
Göz göze geldik.
Ela gözleri ifadesizdi. Soğuktu.
Hiçbir şey demedi.
Sadece 2 saniye baktı ve tekrar defterine döndü.