7 numara

Ertesi sabah okula geldiğimde aklım hâlâ annemin söylediklerindeydi.

“Evet. Oradaydı.”

Kimdi?

O gün orada olan insanları tek tek düşünmüştüm.

Ama hiçbirinden emin olamıyordum.

Sınıfa girdiğimde Berfin bana baktı.

“Dün gece uyuyabildin mi?”

Çantamı sırama bıraktım.

“Pek değil.”

“Ben de tahmin etmiştim.”

Yanına oturdum.

“Ne yapacağımı bilmiyorum.”

Berfin omuzlarını kaldırdı.

“Belki biraz zamana ihtiyacın vardır.”

“Ben zaman istemiyorum. Kim olduğunu bilmek istiyorum.”

Berfin cevap verecekken beden öğretmeni kapıdan seslendi.

“Hazırlanın! Spor salonuna iniyoruz.”

Berfin ayağa kalktı.

“Bugünlük bunu düşünmeyi bırak.”

“Keşke yapabilsem.”

⸻

Spor salonuna indiğimizde öğretmen takımları oluşturdu.

Ben Berfin’le aynı takımdaydım.

Oğuz karşı takımdaydı.

Herkes yerini aldı.

Oğuz formasını giymişti.

Turuncu-sarı forma.

Ve arkasında büyük bir 7.

Daha önce de görmüştüm.

Ama bugün nedense gözüm o numaraya takıldı.

Öğretmen düdüğü çaldı.

Maç başladı.

Oğuz topu aldığı anda değişti.

Sınıfta sessiz ve mesafeli duran çocuk gitmişti.

Sahada hızlıydı.

Dikkatliydi.

Topu kontrol edişi bile farklıydı.

Bir anda potaya doğru ilerledi.

Şut attı.

Top içeri girdi.

Takımından birkaç kişi bağırdı.

Oğuz sadece başını salladı.

Sonra oyun devam etti.

Bir süre sonra top bizim tarafa geldi.

Berfin bana pas verdi.

Topu aldım.

Karşımda Oğuz vardı.

Bir an durdum.

Oğuz hiçbir şey söylemeden bana baktı.

Sonra bir adım geri çekildi.

Alan bıraktı.

Ben de topu sürmeye devam ettim.

Berfin’e pas verdim.

Berfin sayı yaptı.

“İşte bu!” diye bağırdı.

Ben güldüm.

Oğuz ise hiçbir şey söylemeden topu aldı.

Maç devam etti.

⸻

Dersin sonunda herkes kenara çekildi.

Ben su içerken Oğuz’un yanından geçtim.

Gözüm yine formasındaki 7 numaraya takıldı.

“Yedi numara…”

Oğuz bana baktı.

“Ne?”

“Formandaki.”

“Evet.”

“Özel bir anlamı var mı?”

Birkaç saniye sustu.

Sonra:

“Var.”

“Ne?”

Oğuz havlusunu omzuna attı.

“Boş ver.”

Ve yanımdan geçip gitti.

Arkasından baktım.

“Ne kadar açıklayıcı…”

Berfin yanıma geldi.

“Ne oldu?”

“Hiç.”

Berfin kaşlarını kaldırdı.

“Sen de Oğuz gibi konuşmaya başladın.”

Güldüm.

“Belki de bulaşıcıdır.”

⸻

Sınıfa döndüğümüzde herkes yerlerine geçti.

Ben sırama oturdum.

Oğuz da yanıma geçti.

Çantasını bıraktı.

Hiçbir şey söylemedi.

Ben de söylemedim.

Bir süre sonra defterimi açtım.

Ama aklım hâlâ 7 numaradaydı.

Bir insanın bir numaraya bu kadar anlam yüklemesinin sebebi ne olabilirdi?

Oğuz’a tekrar sormayı düşündüm.

Sonra vazgeçtim.

Zaten söylemeyeceği belliydi.

Ders başladı.

Ben tahtaya bakmaya çalışırken öğretmenin sesi duyuldu.

“Zeynep, defterini aç.”

“Tamam hocam.”

Yanımdan küçük bir hareket hissettim.

Oğuz kalemini masaya bıraktı.

Sonra tekrar önüne döndü.

Başka hiçbir şey olmadı.

Ve nedense bu sessizlik beni rahatsız etmedi.

Çünkü Oğuz zaten böyleydi.

Soğuk.

Mesafeli.

Kolay kolay kimseyi kendine yaklaştırmayan biri.

Ama bugün onu sahada görünce şunu fark etmiştim:

Bazı insanlar kendilerini konuşarak değil, yaptıkları şeylerle anlatıyordu.

Oğuz da onlardan biriydi.

Ve ben…

Onun hakkında hâlâ çok az şey biliyordum.

Özellikle de o 7 numaranın nedenini.
&&&&&&&&&&&&&&
Uzun bir süredir okul yüzünden bölüm atamıyorum ama fırsatım olunca atmaya çalışacağım
Herkese iyi okumalar dileğiyle🦋💙