Geçmişin izi

“Zeynep…”

Oğuz’un sesini duyuyordum.

“Dayan.”

Gözlerimi açmaya çalıştım.

Ama yapamadım.

Sanki göz kapaklarım ağırlaşmıştı.

Bir süre sonra bulunduğum yerde hareket ettiğimi hissettim. Oğuz beni hâlâ taşıyordu.

Sonra bir kapı açıldı.

Sesler birbirine karışmaya başladı.

“Buraya yatır.”

Bir öğretmenin sesiydi.

Oğuz beni dikkatlice yatağa bıraktı.

Bir süre sonra ayak sesleri uzaklaştı.

Ama Oğuz gitmedi.

Bunu anlamak zor değildi.

Çünkü birkaç saniye sonra sesini tekrar duydum.

“İyi olacak mı?”

“Merak etme, birazdan kendine gelir.”

Gözlerimi açmaya çalıştım.

Bu kez başardım.

Her şey bulanıktı.

Tavana baktım.

Sonra başımı hafifçe çevirdim.

Oğuz oradaydı.

Yanımda duruyordu.

Yüzündeki endişeyi ilk kez bu kadar açık görüyordum.

“Zeynep?”

Gözlerimi ona çevirdim.

“Buradayım.”

Konuşmaya çalıştım ama sesim çok zayıf çıktı.

“Ne… oldu?”

Oğuz bir adım yaklaştı.

“Bayıldın.”

Gözlerimi kapattım.

Hatırlamaya başlamıştım.

İki kız…

Esra…

Beni götürmeye çalışmaları…

Sonra Oğuz’un gelmesi…

Ve ardından…

“Ben…”

Cümlemi tamamlayamadım.

Oğuz bekledi.

“Hatırladın.”

Başımı salladım.

“Esra…”

Oğuz’un yüzündeki ifade değişti.

“Onun arkadaşlarıydı.”

“Biliyorum.”

Tam o sırada kapı açıldı.

Hemşire içeri girdi.

Elindeki dosyaya baktıktan sonra bana yaklaştı.

“Zeynep, nasılsın?”

“İyiyim.”

Sesim hâlâ çok zayıftı.

Hemşire birkaç şey kontrol ettikten sonra bana baktı.

“Anneni arayalım. Ya da babanı.”

O an içimde bir şey koptu.

Başımı eğdim.

Gözlerim dolmaya başladı.

Hemşire bunu fark etti.

“Zeynep?”

Cevap veremedim.

Bir damla yaş yanağımdan süzüldü.

Oğuz bana baktı.

“Zeynep, neden ağlıyorsun?”

Başımı kaldırdım.

Hemşireye baktım.

Sesim titriyordu.

“Benim…”

Bir an durdum.

“Benim…”

Kelimeyi söylemek bile zor geliyordu.

Sonunda fısıldadım.

“Benim… babam yok.”

Odadaki sessizlik bir anda ağırlaştı.

Oğuz’un yüzündeki ifade değişti.

Bana baktı ama hiçbir şey söylemedi.

Hemşire de birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra yumuşak bir sesle:

“Tamam. Anneni arayalım.”

dedi.

Başımı salladım.

Gözyaşlarımı silmeye çalıştım.

Oğuz hâlâ bana bakıyordu.

Ama bu kez soru sormadı.

Sadece sustu.

Hemşire odadan çıktıktan sonra ikimiz yalnız kaldık.

Bir süre hiçbirimiz konuşmadık.

Sonra Oğuz yavaşça:

“Bilmiyordum.”

dedi.

Gözlerimi kaçırdım.

“Bilmen gerekmiyordu.”

“Yine de…”

Cümlesini tamamlamadı.

Ben de devam etmesini beklemedim.

Çünkü o an babamı düşünmek istemiyordum.

Ama artık Oğuz biliyordu.

⸻

Bir süre sonra öğretmen tekrar içeri girdi.

“Bu olayın peşini bırakmayacağız. O iki öğrenciyle ve Esra’yla konuşulacak.”

İçimde küçük bir rahatlama oldu.

En azından bu kez yalnız değildim.

Öğretmen çıktıktan sonra odada tekrar sessizlik oluştu.

Oğuz hâlâ karşımdaki sandalyede oturuyordu.

Bir süre ona baktım.

Sonra aklıma başka bir şey geldi.

O yarım kalan cümle.

“Çünkü…”

Kalbim hızlandı.

“Oğuz.”

“Efendim?”

“Sen geçen gün söyleyeceğin şeyi hatırlıyor musun?”

Oğuz neyi kastettiğimi anlamıştı.

Bakışlarını yere indirdi.

“Hatırlıyorum.”

“Bu kez yarım bırakma.”

Bir süre sessiz kaldı.

Sonra bana baktı.

“Çünkü…”

Kalbim yine hızlandı.

“Çünkü senin başına gelenleri gördüğümde… annemi hatırladım.”

Şaşırdım.

“Anneni?”

Başını salladı.

“Ben küçükken ailemde kötü bir şey yaşandı.”

Sesi değişmişti.

Daha önce hiç duymadığım kadar sakin ama ağırdı.

“Babamla annem arasında bir sorun olmuştu.”

Bir süre sustu.

“Babam anneme zarar verdi.”

Ne diyeceğimi bilemedim.

Oğuz gözlerini kaçırdı.

“Ben o zamanlar çok küçüktüm. Ne yapacağımı bilmiyordum.”

Sessizce dinledim.

“Annemin yanında durmak istiyordum ama korkuyordum.”

Parmaklarını birbirine geçirdi.

“Sonra her şey geçti. Ama o geceyi hiç unutmadım.”

Başımı hafifçe eğdim.

“Çok zor olmalı…”

Oğuz cevap vermedi.

Birkaç saniye sonra devam etti.

“En çok da hiçbir şey yapamamış olmak kaldı aklımda.”

Ona baktım.

“Bu yüzden mi bana yardım ettin?”

Başını kaldırdı.

“Evet.”

Bir an durdu.

“Senin zarar gördüğünü gördüğümde… o gün aklıma geldi.”

Gözlerim doldu ama ağlamadım.

Oğuz devam etti.

“Senin de kendini yalnız ve çaresiz hissetmeni istemedim.”

Sessizlik oldu.

Sonra bana baktı.

“Birinin zarar gördüğünü görüp hiçbir şey yapmamak nasıl bir şey, biliyorum.”

Başımı salladım.

“Şimdi anlıyorum.”

Oğuz hafifçe nefes aldı.

“Ben seni kurtarmaya çalışmadım, Zeynep.”

Kaşlarımı çattım.

“Ne demek istiyorsun?”

“Sadece yanında durmak istedim.”

Bu cümleden sonra ikimiz de sustuk.

Ben ilk kez Oğuz’a farklı bir gözle bakıyordum.

Artık sadece bana bağıran, sonra özür dileyen çocuk değildi.

Onun da geçmişinde taşıdığı bir şey vardı.

Ve belki de beni anlamasının nedeni buydu.

Kapının dışından ayak sesleri geldi.

Oğuz ayağa kalktı.

“Ben çıkayım.”

“Tamam.”

Kapıya doğru yürüdü.

Ama tam çıkacakken durdu.

Arkasını dönmeden konuştu.

“Zeynep?”

“Efendim?”

“Bir daha böyle bir şey olursa…”

Durdu.

Sonra bana baktı.

“Tek başına kalma.”

Başımı salladım.

“Tamam.”

Oğuz çıktı.

Ben ise bir süre kapıya baktım.

Sonra gözlerimi kapattım.

Aklımda artık sadece Esra’nın yaptıkları yoktu.

Oğuz’un söyledikleri de vardı.

Belki de bazı insanların sessizliği, anlatamadıkları geçmişlerinden geliyordu.

Ve Oğuz’un geçmişinde, benim henüz bilmediğim daha çok şey olduğunu hissediyordum.
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&
Herkese iyi okumalar dileğiyle🦋💙
Herkesin beklediği o cevap geldi ben bile ağladım bu bölüm çok üzücüydü
Tekrar iyi okumalar dileğiyle🦋💙