Bakışlar

Ders devam ediyordu.

Öğretmen tahtada bir şeyler anlatırken ben not almaya çalışıyordum.

Ama yanımdaki Oğuz’un sessizliği dikkatimi çekiyordu.

Normalde de çok konuşan biri değildi.

Fakat bugün farklıydı.

Kalemi elindeydi ama neredeyse hiç yazmıyordu.

Arada bir göz ucuyla Efe’nin olduğu tarafa bakıyordu.

Sonra hemen önüne dönüyordu.

Bir süre sonra dayanamadım.

“Bir şey mi oldu?”

Oğuz bana baktı.

“Hayır.”

“Emin misin?”

“Eminim.”

Tekrar tahtaya döndü.

Ama yüzündeki ifade hiç de “eminim” der gibi değildi.

Ben de daha fazla sormadım.

⸻

Teneffüs zili çaldığında herkes dışarı çıkmaya başladı.

Efe de sırasından kalkıp yanıma geldi.

“Bahçeye gidelim mi?”

“Olur.”

Berfin de yanımıza katıldı.

Üçümüz koridorda yürürken Efe okul hakkında konuşmaya başladı.

“Burası düşündüğümden daha büyükmüş.”

“Daha yarısını görmedin.”

“Sen gezdirmeye devam edersin artık.”

“Her gün mü?”

“Evet.”

Berfin gülerek araya girdi.

“Zeynep, geçmiş olsun. Kendine yeni bir görev buldun.”

“Ben kabul etmedim ki.”

“Ben kabul ettim.”dedi efe

Hepimiz güldük.

Tam merdivenlere geldiğimizde arkamdan bir ses duydum.

“Zeynep.”

Döndüm.

Oğuz.

“Ne oldu?”

Oğuz birkaç saniye Efe’ye baktı.

Sonra bana döndü.

“Öğretmen seni arıyordu.”

“Beni mi?”

“Evet.”

“Tamam, birazdan giderim.”

Oğuz başını salladı.

Ama gitmeden önce yine Efe’ye baktı.

Efe de ona baktı.

İkisinin arasında kısa bir sessizlik oldu.

Sonra Oğuz arkasını dönüp uzaklaştı.

Berfin bana eğildi.

“Bir gariplik var.”

“Nerede?”

“Bakışlarda.”

“Ne bakışı?”

Berfin omuz silkti.

“Bilmiyorum. Ama bir şey var.”

Ben cevap vermedim.

Çünkü ben de fark etmiştim.

⸻

Öğle arasında Efe’yle bahçede oturuyorduk.

Efe okulda tanıştığı insanlardan bahsediyordu.

Ben onu dinlerken bir yandan da etrafa bakıyordum.

Oğuz yine basketbol sahasındaydı.

Top elindeydi.

Ama birkaç dakika sonra oyunu bırakıp kenara geçti.

Gözleri yine bizim tarafa çevrildi.

Efe bir şey anlatırken gülmeye başladım.

Tam o sırada Oğuz’un yüzündeki ifade değişti.

Kaşları hafifçe çatıldı.

Sonra başını çevirip başka tarafa baktı.

Efe bana:

“Neye gülüyorsun?”

“Senin anlattığına.”

“Komik miydi?”

“Biraz.”

“Biraz mı?”

“Tamam, çok komikti.”

Tekrar güldük.

Sahaya baktığımda Oğuz artık orada değildi.

⸻

Son dersin sonunda herkes çantasını toplamaya başladı.

Ben de defterlerimi çantama koyarken Oğuz sessizce yanıma döndü.

“Zeynep.”

“Efendim?”

“Şu çocuk…”

Bir an durdu.

“Ne olmuş?”

“Hiç.”

“Bir şey soracaktın.”

Oğuz kısa bir süre düşündü.

“Boş ver.”

“Tamam.”

Çantamı omzuma taktım.

Tam kalkacakken Oğuz tekrar konuştu.

“Onunla uzun zamandır mı tanışıyorsun?”

Ona baktım.

“Niye soruyorsun?”

“Merak ettim.”

“Yeni tanıştık sayılır.”

Oğuz başını salladı.

“Anladım.”

Ama anlamış gibi görünmüyordu.

Tam sınıftan çıkacakken Efe kapıda belirdi.

“Hazır mısın?”

“Hazırım.”

Birlikte sınıftan çıktık.

Arkamı dönmedim.

Ama Oğuz’un bizi izlediğini hissedebiliyordum.

Ve ilk kez aklımdan şu geçti:

Oğuz gerçekten kıskanıyor olabilir mi?

Bu düşünceyle hemen kendime kızdım.

“Saçmalama Zeynep.”

Efe bana döndü.

“Ne dedin?”

“Hiç.”

Gülümseyip yürümeye devam ettim.

Ama o soru aklımdan çıkmıyordu.

Ya gerçekten kıskanıyorsa?