Yıldızların Altında

HIZ TUTKUSU

25. BÖLÜM

YILDIZLARIN ALTINDA

"Yıldızlar bu gece çok güzel değil mi? Odağını biraz gökyüzüne çevirirmisin? Dikkatimi dağıtıyorsun!" Şehrin ışıklarının uğramadığı bir noktaydı burası. Gökyüzü tüm çıplaklığıyla önümüzdeydi. "Ben zaten kendi yıldızımı yakalamışım. Diğerleri umurumda değil." Yüzümde oluşan gülümsemeyle ona döndüm. "Sırf bu iltifatı yapmak için dakikalardır bekliyorsun değil mi?" Kollarını kaldırdı. "Yakalandım."

Uzandığım yerden kalkarak yanına geçtim. Sırtımın birazını ağaca yaslayarak ona sarıldım. "Olaylar olurken şimdi burada olacağımı asla tahmin edemezdim." Başıma bir öpücük kondurdu. "Ben aslında hep buradaydım. Ne kadar kötü hissedersem hissedeyim senin yanımdaki varlığın tüm her şeye bedeldi sanki." Serin havaya rağmen yüzümü bir sıcaklık kaplarken bakışlarımı ona çevirdim.

"Ne kadar anlayışlı olduğunu biliyorsun değil mi? Seni en çokta bu yüzden seviyorum." Önündeki tabaktan bir salkım üzüm alırken konuştu. "Yoksa beni sevmeyeceksin yani." Başımı olumsuzca iki yana salladım. Saçlarımı dağıtmak için elini uzatırken elini tuttum. "Bu saçlar bugüne özel yapıldı." Elini geriye çekti "En azından süslenecek kadar beni seviyorsun."

Ağzını üzümle doldururken bu haline güldüm. Şuan sincaba benziyordu. Uzanarak yanağına bir öpücük kondurdum. Diğer yanağını çevirdiğinde onu da öptüm. Başını salladı. "Bir daha olmasın." Ağzı dolu dolu konuşurken dudaklarımdan bir kıkırtı çıkmasına engel olamadım. "Olmaz olmaz."

İç çekerek saçlarımı gözümün önünden çekti. "Çok güzelsin. İyiki benim sevgilimsin. Peşinden koşmasaydım neler olacağını düşünemiyorum bile." Gülümsedi. Bakışlarım iç ısıtan gülümsemesine kaydı. O gülüşü her zaman görmek istiyordum. Göz göze geldiğimizde sadece araba farlarının aydınlattığı bu karanlıkta parlayan gözlerini gördüm. Bana doğru yaklaştı, yaklaştı ve yaklaştı.

Onu neden sevdiğimi fark edeceğim o noktada durdu. "Çok kısa zamanda o kadar çok şey atlattık ki bu süreçte yanımda olduğun için teşekkür ederim." Aramızdaki mesafeyi ben kapattım. Dudaklarım esiri olacağım dudaklara dokunduğunda içimden soğuk bir ürperti geçti. Bu hissi bir çok kez yaşamıştım. Ama bu sefer düşündüğümden çok daha fazlaydı. Bana bu kadar iyi hissettirip aynı zamanda ölecekmişim gibi hissettiriyordu.

İkimizin de harekete geçmediği o öpücüğü sonlandırarak geriye çekildim. "Bir daha sakın yanılgıya düşme. Ben seni seviyorum."

🌸

Hazar Tekin

Ömrüm önünde durduğum bahçe gibi süslü bahçeler, evler içinde geçmemişti. Lüks bir hayatım yoktu. Bulunduğum noktaya sıfırdan gelmek zorunda kalmıştım. Bugün olduğum yerde olabilmek için hayatımdan o kadar farklı insanların geçmesine izin vermiştim ki çevremde güvenecek kimse kalmamıştı.

Ta ki kardeşlerimle tanışana kadar. Hayatımın en büyük dönüm noktasını onlarla yaşamıştım aslında. Hepsi hayatımda farklı noktalara dokunmuş düzelttiğimi sandığım tüm doğruları bana göstermişti. Şimdilerde ise hayatıma çok daha farklı birisini almıştım.

Yıldız.

Onu yarışta ilk gördüğüm anda tutulmuştum aslında. Sadece beni yenmesi değil, duruşu, güzelliği ve asaletiyle beni kendisine çekmişti. Gündüzleri ne kadar peşinden koşarsam geceleri o kadar aklımdan gitmesi için çabalıyordum. Çok uzun zaman geçmeden de kader bizi bir araya getirmişti.

Dakikalardır kapının önünde beklediğimi fark edince zile bastım. Kısa bir süre sonra kapı bir yardımcı tarafından açılırken hafifçe boğazımı temizleyerek konuştum. "Ben Sevda Hanımla görüşmek için gelmiştim." Kadın bir süre bana baktı. "Kim geldi diyelim?" "Hazar. Yıldız'ın erkek arkadaşı." Kadın kapıyı aralık bırakarak giderken ardından bir süre bekledim.

Tekrar geldiğinde bana üst kata çıkmam gerektiğini söylemişti. Merdiven basamaklarını çıkarken etrafı inceliyordum. Yıldız bu evde büyümüştü demek. Duvarlarında tablolar ve her yeri ışıkla dolu bir evdi. Kapısı açık olan çalışma odasının önüne geldiğimde hafifçe kapıya vurdum. Masada oturan kadın eliyle koltukları işaret etti. "Hoşgeldiniz." Onunla el sıkıştıktan sonra koltuğa oturdum.

Yıldız'ın annesine benzediğine şimdi emin olmuştum. Göz renklerinin yanı sıra bakışları da aynıydı. İnsana kendini sorgulatıyordu. "Hoşbuldum Sevda Hanım." "Bir şeyler içermiydiniz?" Başımı olumsuzca iki yana salladım. "Buraya gelme amacım bu değil. Açıkçası direkt olarak konuya girmek istiyorum." Ellerimi birbirine sararak kadına döndüm. Umarım bu konuşmanın sonu düşündüğümden daha kötü bitmezdi.

"Kızınız Sevda Hanım. Onu çok seviyorum. Güzel giden bir ilişkimiz var kısa bir süredir. Belki de bundan haberdarsınızdır. Onu çok sevdiğim için onu üzgün görmeye dayanamıyorum. Buraya sizi bir şeye zorlamaya gelmedim fakat artık onu üzgün görmek istemiyorum. Son zamanlarda canını sıkan bir sürü durumla karşılaştı. Aranıza girmek istemem fakat bu dönemlerde benden çok sizi yanında aradığından eminim."

Nefesimi verdim. Bu konuşmayı yol boyu planlamıştım. Daha uzun konuşmak onu ikna etmek istiyordum. Ama ikisi de biraz birbirine benziyorsa bunun işe yaramayacağından emindim. Saçlarını geriye doğru itti. "Anlaşılan o ki buraya kötü bir niyetle gelmemişsin. Eminim ki kızımın buraya geldiğinden haberi dahi yoktur. Annesi olarak ona bazı konularda kırgınım evet, ama bu meseleler gelip geçici. Yakın zamanda onunla tekrar eski halimize döneriz."

Sözleri içimi rahatlatmıştı. Bir süre daha Yıldız'ı üzgün görmek istemiyordum. "Peki kızımın canını sıkan durumlar nedir? Onunla konuşamadığım için soruyorum." Hafifçe gülümsedim. Üzerimdeki gerginlik yavaş yavaş gitmeye başlamıştı. "Birileri kafeteryaya girmiş ve Yıldız'a ait birkaç belgeyi karıştırmış. Anladığıma göre kafeterya oğlunuza aitmiş. Dükkanı bir süreliğine polisler kapadı ama bir şekilde halledip tekrar açtık."

Ben konuştukça karşımdaki kadının gözlerinin buğulandığına şahit oldum. Karşımda güçlü bir kadın vardı. Oğlu gitmesine rağmen ayakta durmaya çalışan bir kadın. Aslında Yıldız'la aynı kişiydiler. İkisi de yaralarının acımadıklarını söylüyorlardı ama her düşüşlerinde aynı acıya ağlıyorlardı. "Başınız sağ olsun." Bakışlarını kaçırdı. "Sağ ol." Kadın masadaki peçeteyle gözyaşlarını silerken bakışlarımı kaçırdım.

Buradaki varlığımın rahatsızlık verdiğini düşündüm. "Sen buraya kadar geldiğine göre kızımı çok seviyorsun anlaşılan" Başımı salladım. "Çok seviyorum." Yüzünde bir gülümseme oluştu. "Sakın bırakma onu o zaman. Bu hayatta sevgiyi en çok hak eden kişi o. Ben senelerce ne kadar çabalasam da tam olarak ona istediğini veremedim sanırım. Hayatının ilk 16 senesini güzel geçirmesine sebep oldum ama sonraki seneleri hiç bilmiyorum. Tam olarak nelerle başa çıktı. Kimlerle uğraştı, kızımın canını çok yaktılar mı bilmiyorum. O yüzden sen ol. Kızım sana emanet."

"Ona kendimden daha iyi bakacağıma emin olabilirsiniz. Canımdan daha iyi bakacağım."

Hayatım boyunca ilk kez verdiğim bir söz bana birşeylere mal olmamıştı. Yıldız hayatımda olduğu sürece bunun olamayacağını öğrenmiştim. Benim hayatım için savaşan bir kadınla, ikimizin hayatı için savaşmaya başlamıştım...

-SON-

Helooo ben geldimmm

Beklenen Kiss sahnesi geldi aslında daha farklı bir şekilde yazmayı düşündüm yani okuyupta bu yazar yazmayı bilmiyor mu demeyin dkwmdmwmxj sadece o an bu kitap içinde böyle olması gerektiğini düşündüm bilmiyorum kitabın aurasini bozacagini düşündüm snrm

Son bölüme tahmini 1 ya da 2 bölüm kaldı. Bir yandan yeni kurgular için heyecanlı diğer yandan huzunluyum yazsam bu kitap ömrümün sonuna dek bitmeyecek gibi.

Diğer bölümde görüşmek üzere

Mutlu olalım Yıldız Tozlarımm...⭐️🖤🖤