Güç

HIZ TUTKUSU

22. BÖLÜM

GÜÇ

Hayatım herkesin hayatı gibi zorluklardan ibaretti. Elimden geldiğince bu zorlukları görmezden geliyordum. Ama bu sefer darbe hiç beklemediğim bir yerden gelmişti. Dükkanın abimin üzerine olduğunu bilen kişi sayısı bir elin parmağını geçmezdi. Sevgilim olmasına rağmen bunu hala Hazar’a bile söylememiştim. Annem ve arkadaşlarım dışında kimse bilmiyordu.

Aklıma gelen ihtimalle başımı iki yana salladım. Bunu annem yapmış olamazdı. Hazar’ın uzattığı bardağı alarak arkama yaslandım. “Biraz sakin ol. Emin ol bunu da atlatacaksın.” Bakışlarımı ona çevirip gülümsedim. Herkes yanımdan ayrılsa da o ayrılmayıp benimle eve kadar gelmişti. “Dükkanı bana abim almıştı. O öldükten sonra dükkanı nedense kendi üzerime almak istemedim. Beni bu işe teşvik eden oydu bunu yapmak onun hatırasını silmek olur diye düşündüm.” Kahvemden birkaç yudum aldım.

“Dükkanın abinin üzerine olduğunu kimler biliyordu?” Elimi başıma yasladım. “Annem ve bizimkiler işte. Beni asıl dumura uğratan da bu zaten. Kimse bilmiyordu. Beni şikayet eden kişi nereden öğrenmiş olabilir ki.” Düşünüyordum ama aklıma bir çıkış yolu gelmiyordu. Hayat son zamanlarda fazla üzerime geldiği için yakınlarımdan görebileceğim herhangi bir ihanetin beni yerle bir edeceğini biliyordum.

“Bunu çözmenin elbet bir yolu vardır.” Başımı salladım. Bir süre daha konuştuk. Onun için salona bir yer açtıktan sonra odama geçtim. Dakikalarca olanları düşündüm. Tavanı izlemekten artık başım dönmeye başlamıştı. Düşündükçe daha da dibe battım, düşündükçe gözlerim yanmaya başladı. Sabahın ilk ışıkları odama dolmaya başladığında gözlerimi zorlukla kapayabilmiştim.

“Yıldız” Tenimde hafif bir esinti hissediyordum. “Bitanem, uyan hadi” Saçlarımda hissettiğim dokunuşla başımı yana doğru eğdim. Yavaş yavaş gözlerimi açarken etrafı bulanık görüyordum. Dün gece fazla geç uyumuştum. “Günaydın bitanem.” Hafifçe gülümsedim. “Günaydın.” Sesim yeni uyandığım için kısık çıkmıştı. “Hadi hazırlan gel. Kahvaltı yapacağız.” Başımı salladım. Yanağıma bir öpücük kondurarak yanımdan ayrıldı.

Bir süre tavanı izledikten sonra yataktan kalktım. İşlerimi hallettikten sonra üzerimi değiştirerek oturma odasına geçtim. Hazar hazırladığı masanın başında beni bekliyordu. “Keşke beni uyandırsaydın. Beraber hazırlardık.” Gülümsedi. “Sevdiğim insanlara birşeyler hazırlamayı seviyorum.” Benim için hazırladığı tabağa baktım. Masadaki herşeyi tabağıma doldurmuştu. “Teşekkür ederim. Sonraki sefere ben hazırlıyorum ama.” Göz kırptı. “Söz veremem.”

Bir süre sessizce kahvaltı yaptık. Dün geceden sonra şuan beynim donmuş durumdaydı. Ne yaşadığımı bile anlamamıştım. “Bugün yarış var biliyorsun.” Bakışlarımı ona çevirdim. Gözlerinde büyük bir anlayış vardı “Eğer yorgunsan senin yerine başkasını bulabilirim.” Ne kadar böyle desede benim katılmam gerektiğini biliyordum. Bu yarışa ekip olarak çıkmak zorundaydık. Masanın üzerindeki elini tuttum. “Ben iyiyim. Ayrıca elbette yarışa katılacağım. Asıl sen iyimisin? Şimdiye tüm takıma emirler yağdırıp taktikler veriyor olman lazımdı.”

Güldü. “Takım arkadaşlarımdan birisi sevgilim olunca bu o kadar kolay olmuyor.” Kahvaltımızı bitirdikten sonra sofrayı beraber kaldırdık. Ben üzerimi değiştirmek için odaya geçerken o bir süre beni bekledi. Yarış için en iyi kombin olan pantolonumu ve askılı üstümü tercih etmiştim. İçimden ne kadar etek giymek geçse de. “Dibek haber verdi. Ceketin hazırmış, gelmiş.” Başımı salladım. Evden çıkıp mekana varana dek sürekli benimle ilgilenmişti.

Yolda durup bana dondurma ve pamuk şeker almış. Her gördüğü tatlıcı dükkanının önünde durup bir şey isteyip istemediğimi sormuştu. Bu hallerinin sebebinin bir süre de olsa bana olanları unutturmak olduğunu biliyordum. Bunu bana hissettirmemeye çalışarak yaptığı için onu daha çok seviyordum. Mekana geldiğimizde diğerleri bizi kapıda bekliyordu. Hepsi bizim araca geçerken arka koltukta baya sıkışmışlardı.

“İki araba gitsek ölürmüydük sanki.” Simge’nin söylenmelerine Hazar yanıt verdi. “Yarıştan sonra götü başı dağıttığınız için arabalar ortada kalıyor. Tek araba gitmek en mantıklısı.” Arabanın rotasını konumdan ayarlarken diğerlerine döndüm. “Nasıl hissediyorsunuz?” Güneş ellerini birbirine sürttü. “Ben acayip heyecanlıyım. Uzun zaman sonra onlarla karşı karşıya olmak beni heyecanlandırıyor.” Gülümsedim.

“Ben Fero sayesinde gerginim.” Dibek’in söyledikleriyle bakışlarım yanındaki Ferman’a döndü. “Dün gece birazcık içtim. Onu söylüyor. Benim son baharım gelecek mi bugün?” Ben anlamazca ona bakarken Hazar beni aydınlattı. “Simten’i soruyor.” Gülerek başımı iki yana salladım. “Gelmez olurlar mı? En önden bizi izliyor olacaklar. O yüzden bugün iyi yarış.” “Keşke bunu demeseydin kesin batıracak yarışta.”

Hep beraber gülerken aklımdaki düşünceler birazda olsa geri plana gitmişti. Yolumuz biraz uzun olduğu için yolculuk sıkıcı geçer sanıyordum ama öyle olmamıştı. Özellikle de Ferman’ın arabada açtığı son ses göndermeli şarkılarla Simten’e video atması arabayı durdurup gülmemize sebep olmuştu. Bu gece ki yarıştan yüksek miktarda prim alacağımızı da öğrenmiştim. Benim şimdilik buna ihtiyacım yoktu. Ama onlar için daha iyi oynamam gerektiğini biliyordum. Özellikle de Simge için.

Yarış alanına geldiğimizde ve bize tahsis edilen odaya girdiğimizde yarışa neredeyse 3 saat vardı. Hazar bize son taktikleri verip karşı takımdan bahsederken beynim yine aynı konuyla meşgul olmaya başlamıştı. Böyle bir şeyi kim yapardı aklım almıyordu. Bunu bilen kişiler sadece çok yakınlarımdı. Ve bunu yapmayı hiçbirine konduramıyordum. Yarış zamanı yaklaştıkça düşünmekten vücudumun yandığını hissediyordum.

Hazar son ayarlamalar için odadan çıktığında diğerlerine döndüm. “Onun ismini bilmeleri yarışa etki eder mi?” Sorumla bakışlar bana döndü. “Karşı takım bunu kullanmaya kalkacaktır.” Bakışlarım oturduğum masanın üzerinde gezinirken aynadaki aksimle göz göze geldim. “Aslında bir fikrim var.” Hazar gelmeden diğerlerine aklımdaki fikri anlatırken hepsi beni onayladı.

Bu çukurdan hepimizin çıkması için önce batması gerekiyordu. Odanın kapısı açıldığında Hazar’ı gördüm. “Her şey hazır.” “Hadi arkadaşlar yapalım şunu!” Hepsi tam gaz odadan çıkarken ceketimi üzerime giydim. Yanıma gelen Hazar saçlarımı ceketten çıkardı. “Hala moralin bozuk gibi.” Başımı olumsuzca iki yana salladım. Yüzümü avuçları arasına aldı. “Bunun senin için ne kadar zor olduğunu biliyorum bitanem. Ama yarış boyunca bu durumu unutmuş gibi yaparmısın? Yarış bittiğinde bununla bizzat ben ilgileneceğim.”

Başımı salladım. “Sadece ne yapacağımı bilemiyorum o kadar.” “Bir yolunu bulacağız.” Gözlerimin en içine bakarken verdiği güveni hissediyordum. “Beraber.” Elimi sıkıca tuttu. Odadan çıkarken kalp atışlarımın hızına ulaşamıyordum. Sahaya inmek için merdivenleri çıkarken üzerimdeki gerilim daha da artıyordu. Bu sefer ki maç diğerleri gibi değildi. Profesyonel bir maçtı. Neredeyse onlarca ünlü isim bizi izleyecekti.

Sadece camdan baktığımda bile dronların insanların üzerinde uçuştuğunu görebiliyordum. Adımımızı kalabalığa attığımızda ellerimiz ayrıldı. Bizimkilerin yanına ulaştığımızda tüm kalabalığın bakışlarını üzerimizde hissediyordum. Yan yana dizildiğimiz de yakın mercekli bir kamera bizi çekmeye başladı. Kocaman kalabalığın sonu görünmüyordu.

Yanımıza bir kadın yaklaşırken kamerasını yere indirdi. “Yarış başlamadan önce hepinizle tek tek kısa bir röportaj yapmak isteriz.” Hazar bunun için onay verirken önce Güneş’i aldılar. “Umarım eli ayağı titreyen sadece ben değilimdir.” Söylediklerimle güldüler. “Benimki titremiyor. Tabi sen acemisin Yıldızcığım biz yaşlandık artık.” Gözlerimi kıstım. “Aynı yaştayız Ferman.” Omuzlarını kaldırdı. “Ben senden büyüğüm. 22 yaşındayım. Sense hala 21.” Gözlerimi devirdim. “Aradaki dağlar kadar farkı göremeyen yoktur umarım.”

Diğerleri de yavaş yavaş röportaj için giderken sıra bana gelmişti. Kameraman bizi çekerken öz önceki kadın elindeki mikrofonla konuşmaya başladı. “Evet Türkiye Motosiklet Federasyonunun bu yıl düzenlediği ilk yarışlarda karşımızda Tutkunlar ekibinin yeni üyesi var. Bu atmosferde yeni bir yüz görmek bizi heyecanlandırırken bakalım onu heyecanlandırıyor mu?” Mikrofon bana dönerken kendimi toparlayarak gülümsedim.

“Elbette burada olmak beni heyecanlandırıyor. Kalabalıktan gelen destek özellikle de ilk kez burada olan ben için rahatlatıcı oluyor.” “Lakabınızın ne olduğunu bize resmi olarak açıklarmısınız? Bununla ilgili birkaç duyum var fakat kesin bir bilgi yok elimizde.” Gülümsedim. “Elbette. Yarışlarda kullandığım lakabım Tilki. Ama sizlere başka bir şey de açıklamak isterim.” Kadının gözlerinin parladığını görmüştüm.

“Nedir? Açıkçası şuan çok meraklandım.”

“Ben Yıldız Işık Duka. Hız Tutkunları ekibinin yeni üyesiyim. Bu yolculukta elimden gelenin en iyisini yaparak onlara destek olacağıma söz veriyorum. Ve bu takımın şampiyonluk yolculuğunda onu en üst mertebeye taşıyacağıma yemin ediyorum.”

Etraftaki tüm sesin kesildiğine şahit oldum. Tüm herkesin büyük ekrandaki bana baktığını hissettim. Ama benim bakışlarım Hazar’ı buldu. Her zaman parıltılarla süslenmiş gözlerindeki doluluğu gördüm.

-SON-

Heloooo

Tatilin son bölümünü atıyorum. Az kalsın bunu da atmayı unutuyordum ama aklımda tutmayı başardım.

Buradan hepinize sevdiğiniz insanlarla çok iyi geçecek bir eğitim yılı diliyorum. Umarım hiçbirimiz dengimiz olmayan insanlarla munakasaya girmeden, notlar konusunda hakkımız yenmeden ve okullara bir kez daha saldırı duzenlenmeden bu yılı bitiririz.

Okul açıldığı için tam olarak şu emojiyim

😭😱

Diğer bölümde görüşmek üzere

Mutlu olalım Yıldız Tozlarımm...⭐️🖤🖤