26. bölüm / 26
Hız TutkusuHız Tutkusu
Bölümler 26Şu an: Hız Tutkusu
- 1 Hız Tutkunları2.292 kelime
- 2 Teklif1.207 kelime
- 3 Geçmişin Sisi1.177 kelime
- 4 Anı1.504 kelime
- 5 Yüzleşmek992 kelime
- 6 Yeni Başlangıçlar1.312 kelime
- 7 Rakip1.055 kelime
- 8 Birleşme1.270 kelime
- 9 İyi Düşünce1.303 kelime
- 10 Yenilmezler1.305 kelime
- 11 Geçmiş Yükler918 kelime
- 12 Karşılaşma1.068 kelime
- 13 İmtiyaz1.063 kelime
- 14 Sıkı Sıkıya1.004 kelime
- 15 Hisler1.032 kelime
- 16 Sevgi Anlaşmak Değildir1.199 kelime
- 17 Karmaşık Sırlar1.020 kelime
- 18 Ormandaki Tilki1.070 kelime
- 19 Mektup1.303 kelime
- 20 Suçlu1.081 kelime
- 21 Geri Dönen Geçmiş903 kelime
- 22 Güç1.249 kelime
- 23 Kervis1.165 kelime
- 24 ÖRÜNTÜ966 kelime
- 25 Yıldızların Altında999 kelime
- 26 Hız Tutkusu556 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
HIZ TUTKUSU
26. BÖLÜM
HIZ TUTKUSU
Hayat insanı sert rüzgarlarıyla savurmaya çalışan bir silsileydi. Yaşam ise buna baş kaldırmaya çalıştığımız zamanlardı aslında. Her baş kaldırış, bizden birşeyleri koparırken aynı zamanda yeni şeyleri hayatımıza kabul ettiriyordu. İlk kez sonrasını düşünmeden hareket ettiğim zamanlarda kendi hayatıma sadece ben kafa tutmuyordum. Artık tek bir hayatım yoktu.
Toprak yolda ilerlerken yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu. Bakışlarım etrafta gezinirken hissettiğim soğuklukla kollarımı birbirine sardım. Kimsenin burada olmaması tedirgin ediciydi. Arkamda hissettiğim bedenle irkildim. “Benim sevgilim.” Kollarının arasındayken beni kendisine döndürdü.
“Aklımı aldın Hazar.” Yanağımdan makas aldı. “Sen her saniye benim aklımı başımdan alıyorsun. Ben şikayetçi oluyormuyum?” Gülümsedim. Uzanarak yanağına bir öpücük kondurdum. “Bizimkiler sonunda bizi bırakmışken biraz baş başa kalalım dedim.” Kaşlarımı kaldırdım. “Sanki hiç yalnız kalmıyormuşuz gibi.” Saçımdan bir tutamı parmakları arasına aldı. “Ne yapayım? Doyamıyorum sevgilime.” “Bugün annemle konuştum. Sanırım aramız düzelmeye başlıyor.” “Zaten senin gibi birisiyle kim uzun süre küs kalabilir ki?” Gülümsedim. Bakışlarım etrafta gezindi.
“Seninle ilk burada tanışmıştık hatırlıyormusun?” O da tıpkı benim gibi etrafa baktı. “O gün aşık olmuştum ben sana.” Başımı salladım. “Tabi canım tabi.” Kollarını etrafıma sararak beni kendisine çekti. “Olmadım mı aşık?” Gülümsedim. “O gün seni gördüğümde tuhaf hissetmiştim.” “Nasıl tuhaf?” Bakışlarım gözlerine çıktı. Bu gözlerin bana parlayacağını tahmin edemezdim. “Böyle bazen bir insanla göz göze geldiğinde o insanın hayatın olacağını düşünürsün ya. Öyle işte. Seni gördüğüm an kalbimde tuhaf birşeyler olmuştu.”
“O yüzden mi peşinde koşturdun beni?” Güldüm. “O farklı bu farklı. Ayrıca sen pişman olamayacağın kadar güzel olduğumu söylediğin anda bende kayışlar kopmuştu.” Alt dudağını dişleri arasına alarak gülümsediğinde başımı salladım. “Dedim demi öyle bir şey.” “Hem de nasıl dedin.” Alnını alnıma yasladı.
“Sen benim kuracağım tüm cümlelere değersin. Sevdiğim.”
“Sen benim sana verebileceğim her şeye değersin Hazar.”
Yaşamın siper aldığı karmaşık bir hayatım vardı. Düşünmeden hareket edemediğim, hataya asla yer olmayan bir hayat. Kendimden önce arkadaşlarımı düşündüğüm, ailemi korumak için canım pahasına savaştığım bir hayat. Ama birkaç ayda bunların hepsinden kopmuştum. Fren teli kopmuş bir yarış motoru misali savrulmuş ve kontrolümü kaybetmiştim.
Birileri bana kontrolümü kaybettirmişti.
Hazar.
Bana öyle bir anda kontrolümü kaybettirmişti ki hayatımın alt üst olduğunu zannettiğim anda aslında tüm kayışların elimde olduğunu hatırlatmıştı. Onu sevmek, onun bana olan sevgisini hissetmek tekrar tekrar açılan yaralarımın kapanmasına sebep olmuştu.
Bu sefer yaralarıma yarabandı yapıştırmamıştım. Yaralarımla yaşamayı öğrenmiştim. Kalbimdeki yaraları sevgiyle doldurmayı öğrenmiştim.
Ve yolun sonunda hayatının karmaşasına rağmen hayallerinin peşinden koşup o başarıyı yakalayan kişi olmuştum.
Ailemle birlikte.
-SON-
-HIZ TUTKUSU FİNAL-
Sonunu yazarken ağlamamak için kendimi o kdr zor tuttum ki. Her yazdığım hikaye de daha önce hiç yazmadığım belki de hiç tatmadigim hisleri sizlere hissettirmeye çalışıyorum. Her kitabımı ilk kitabım gibi yazıyorum. O yüzden vedalarım hep biraz buruk oluyor.
Yıldız'ın kalbini ferahlatmak, Hazar'ı uzun zaman sonra mutlu etmek beni o kadar çok etkiledi ki yazarken. Hani hayatınızın bir dönemi olur ve o insan hayatınıza girdiğinde bir anda hersey yolunda gitmeye başlar. Hazar ve Yıldız birbirine karşı bu etkiyle geldi hep.
Aslına bakarsanız ne kitapta göründüğü gibi macera var ne de çok fazla nese. Sadece küçük insanın içini burkan ya da sıcacık detaylarıyla insanı rahatlatan bir kitap.
Buraya kadar geldiyseniz sabrinizdan dolayı size teşekkür ediyorum. Ve sizleri çok sevdiğimi söylemek istiyorum. Her yeni kitaba başlama umudum sizlerin varlığınız.
Hız tutkusunun burukluğunu hissederken aynı zamanda çok farklı tarzda bir polisiye ile karşınıza geleceğim. Umarım polisiye seviyorsunuzdur:)
Son kez değil ama bu kitapta son kez
Mutlu olalım Yıldız Tozlarımm...⭐️🖤🖤
Bölüm etkileşimi
