7.Bölüm

TEŞEKKÜR MÜ EDERSİN?
Lara gözlerini yavaşça açtı.Odanın içindeki sessizlik, birkaç dakika önce yaşananların aksine fazlasıyla ağırdı. Dışarıdan okulun koridorundan belli belirsiz ayak sesleri geliyordu. Ancak bu sesler bile Lara’nın içindeki huzursuzluğu bastırmaya yetmiyordu.Karşısında Aras duruyordu.Lara, birkaç saniye boyunca ona baktı. Sonra bakışlarını yere indirdi.
“Teşekkür ederim.”Aras’ın kaşları hafifçe çatıldı.
“Teşekkür mü edersin?”Lara başını kaldırdı.“Ne dememi bekliyorsun?”“Hiçbir şey.”Aras’ın sesi sakindi ama yüzündeki ifade öyle değildi.Lara bir adım geriye çekildi.“Az önce bana yardım ettin.”“Yardım etmek zorundaydım.”“Niye?”Aras cevap vermedi.Lara onun gözlerinin içine baktı. Bir şey sakladığı belliydi. Fakat ne olduğunu anlayamıyordu.Koridordan bir ses geldi.İkisi de aynı anda kapıya döndü.Bir şey yere düşmüştü.Tak.Lara irkildi.Aras hemen kapıya doğru ilerledi ve eliyle Lara’nın önüne geçmesini engelledi.“Burada kal.”
“Aras—”
“Lara.”İlk kez adını böyle söylemişti.Lara sustu.Aras kapıyı birkaç santim araladı.Koridor boştu.Ama yerde, birkaç metre ileride küçük bir kâğıt parçası duruyordu.Aras dışarı çıktı.Lara kapının arkasından onu izliyordu.Aras eğilip kâğıdı aldı.Üzerinde sadece iki kelime vardı:“Sıra sizde.”Aras’ın yüzündeki ifade bir anda değişti.Lara bunu fark etti.“Ne yazıyor?”Aras cevap vermedi.Kâğıdı avucunun içinde buruşturdu.“Hiçbir şey.”Lara kaşlarını çattı.“Bana yalan söyleme.”Aras başını kaldırıp ona baktı.“Bazen bilmemek, bilmekten daha güvenlidir.”Lara’nın içini yeniden o soğuk his kapladı.Çünkü artık emindi.Bu okulda yaşananlar tesadüf değildi.Ve birileri onları izliyordu.Lara birkaç saniye boyunca Aras’ın yüzüne baktı. Söylediği son cümle zihninde dönüp duruyordu.Bazen bilmemek bilmekten daha iyidir.Bu söz, Lara’nın içindeki merakı azaltmak yerine daha da büyütmüştü.“Kim yazdı bunu?”Aras kâğıdı cebine koydu.“Bilmiyorum.”“Yalan.”Aras ona doğru döndü.
“Her şeyi bildiğimi mi sanıyorsun?”“Hayır. Ama bir şey bildiğini biliyorum.”Aras’ın bakışları sertleşti.Lara geri adım atmadı.İlk kez onun karşısında korkusunu belli etmemeye çalışıyordu.“Bu okulda ne oluyor?” diye sordu.Aras cevap vermedi.“Bizi neden karantinaya aldılar?”Sessizlik.“Koridorda neden kimse yok?”Yine sessizlik.“Ve neden biri bize ‘sıra sizde’ diye not bırakıyor?”Aras başını hafifçe eğdi.“Çünkü biri korkmamızı istiyor.”“Kim?”“Onu bulmaya çalışıyorum.”Lara’nın kalbi hızlandı.“Ne zamandır?”Aras gözlerini kaçırdı.“Uzun zamandır.”Bu iki kelime Lara’nın dikkatini çekti.“Yani bunu daha önce de yaptılar?”Aras cevap vermedi.Lara, onun suskunluğunu cevap olarak kabul etti.Tam o sırada koridorun sonunda bir kapı yavaşça hareket etti.Gıcırdayan ses okulun boş koridorunda yankılandı.Kapı tekrar kapandı.Lara’nın sesi fısıltıya dönüştü.“Biri var.”Aras elini kaldırarak susmasını işaret etti.Sonra koridora çıktı.Lara arkasından gitmek istedi ama Aras dönüp ona baktı.“Burada kal.”“Hayır.”“Lara.”“Tek başına gitmeyeceksin.”Aras birkaç saniye ona baktı.Sonra hiçbir şey söylemeden yürümeye başladı.Lara da arkasından ilerledi.Koridor normalden daha uzunmuş gibi görünüyordu.Duvardaki lambalardan biri sürekli yanıp sönüyordu.Yanıp sönüyor…Sönüyor…Sonra tekrar yanıyordu.Lara’nın adımları yavaşladı.“Aras.”Aras durdu.“Ne?”“Bizi gerçekten izleyen biri varsa?”Aras arkasını döndü.“Varsa?”“Ne yapacağız?”Aras bir süre düşündü.“Önce kim olduğunu bulacağız.”“Ya o bizi bulursa?”Aras cevap vermedi.Bu kez Lara, onun da korktuğunu düşündü.Koridorun sonuna geldiklerinde kapının önünde durdular.Kapının üzerinde eski bir tabela vardı.ARŞİVLara tabelaya baktı.“Buraya daha önce hiç geldin mi?”Aras başını salladı.“Hayır.”“Emin misin?”“Evet.”Lara kapı koluna uzandı.Aras hemen elini tuttu.“Dur.”Lara ona baktı.“Neden?”“Kapıyı açmadan önce dinle.”İkisi de sessizleşti.İçeriden çok hafif bir ses geliyordu.Sanki biri rafların arasında yürüyordu.Lara’nın gözleri büyüdü.Aras işaret parmağını dudaklarına götürdü.Ses bir anda kesildi.İkisi de bekledi.Hiçbir şey olmadı.Aras kapıyı yavaşça açtı.İçerisi karanlıktı.Odaya eski kâğıtların ve tozun kokusu sinmişti.Aras telefonunun ışığını açtı.Raflar boyunca dosyalar dizilmişti.Lara içeri girdi.“Burada ne arıyoruz?”“Bilmiyorum.”“Harika.”Aras ona kısa bir bakış attı.“Sen gelmek istedin.”“Evet ama nereye geldiğimizi bilmiyordum.”Aras’ın yüzünde belli belirsiz bir ifade oluştu.Lara bunun gülümseme olup olmadığından emin olamadı.“Ne?”“Hiç.”“Güldün mü?”“Hayır.”“Güldün.”“Yanılıyorsun.”Lara başını iki yana salladı.“İnanılmazsın.”Aras cevap vermedi.Telefonunun ışığını raflara tuttu.Bir dosya dikkatini çekti.Dosyanın üzerinde okulun adı vardı.Lara yanına yaklaştı.“Bu ne?”Aras dosyayı raftan aldı.Dosyanın kapağında eski bir tarih yazıyordu.Lara tarih kısmını görünce kaşlarını çattı.“Bu yıllar öncesine ait.”Aras dosyayı açtı.İlk sayfada öğrencilerin isimleri vardı.Bazılarının yanında kırmızı işaretler bulunuyordu.Lara bir isme takıldı.“Bu isim…”Aras ona baktı.“Ne oldu?”Lara parmağını sayfanın üzerinde gezdirdi.“Bu kişi hâlâ okulda mı?”Aras listeye baktı.“Hayır.”“Emin misin?”“Lara, bu dosya çok eski.”“Peki neden yanında kırmızı işaret var?”Aras cevap vermedi.Dosyayı kapattı.Lara hemen itiraz etti.“Bir dakika. Neden kapattın?”“Çünkü burada yalnız değiliz.”Lara’nın yüzündeki ifade değişti.“Ne?”Aras başını kaldırdı.Koridorun dışından bir ses gelmişti.Bu kez ikisi de duymuştu.Ayak sesleri.Yavaş.Düzenli.Yaklaşıyordu.Aras dosyayı yerine koydu.“Şimdi sessiz ol.”Lara başını salladı.İkisi rafların arasına çekildi.Ayak sesleri kapının önünde durdu.Lara nefesini tuttu.Kapı kolu hareket etti.Bir kez.İki kez.Sonra kapı açıldı.Odaya bir gölge girdi.Lara, Aras’ın koluna istemsizce tutundu.Aras kıpırdamadı.Gölge birkaç saniye boyunca odada bekledi.Sonra bir dosya çekildi.Kâğıtların sesi duyuldu.Lara gözlerini kapatıp tekrar açtı.Gelen kişinin yüzünü göremiyordu.Ama elinde bir şey vardı.Küçük, siyah bir defter.Gölge defteri masanın üzerine bıraktı.Sonra odadan çıktı.Kapı kapandığında Aras hemen ortaya çıktı.Lara arkasından geldi.Masaya baktılar.Siyah defter hâlâ oradaydı.Aras deftere dokunmadı.“Bunu almayacak mısın?”“Belki de almamızı istiyor.”“Yani?”“Bize bırakılmış olabilir.”Lara deftere baktı.“Belki de cevaplar bunun içinde.”Aras birkaç saniye düşündü.Sonra defteri aldı.İlk sayfayı açtı.Sayfada yalnızca tek bir cümle vardı.“Gerçeği öğrenmek istiyorsanız, geçmişe bakın.”Lara’nın yüzü gerildi.“Bu ne demek?”Aras sayfayı çevirdi.Bir başka cümle.“İlk hata, ilk günden önce yapıldı.”Lara’nın kafası daha da karıştı.“İlk gün derken?”Aras cevap vermedi.Sayfaları çevirmeye devam etti.Bazı sayfalarda isimler vardı.Bazılarında tarihler.Bazılarında ise yalnızca kısa cümleler.Lara bir sayfada kendi adını görünce dondu.“Aras.”Aras başını kaldırdı.Lara parmağıyla sayfayı gösterdi.“Benim adım.”Aras defteri onun elinden aldı.Sayfaya baktı.Lara’nın adı gerçekten oradaydı.Altında ise bir tarih yazıyordu.Tarih, Lara’nın bu okula gelmesinden birkaç gün öncesine aitti.Lara’nın sesi titredi.“Benim adımı nasıl biliyorlar?”Aras cevap vermedi.“Aras…”“Bilmiyorum.”“Sen biliyorsun.”“Hayır.”“Biliyorsun!”Lara’nın sesi arşiv odasında yankılandı.Aras ona baktı.“Bilmiyorum dedim.”“Beni buraya neden getirdiler?”“Kimse seni buraya getirmedi.”“Benim adım o defterde!”Aras sustu.Lara gözlerini defterden ayırmadı.“Beni önceden tanıyorlardı.”Aras başını yavaşça salladı.“Evet.”Bu cevap Lara’yı susturdu.“Ne?”“Bence seni buraya gelmeden önce biliyorlardı.”Lara birkaç saniye boyunca konuşamadı.“Peki sen?”Aras ona baktı.“Ben ne?”“Sen de beni biliyor muydun?”Aras’ın yüzündeki ifade değişti.Cevap vermesi uzun sürdü.“Adını biliyordum.”Lara’nın kalbi sıkıştı.“Nereden?”Aras bakışlarını kaçırdı.“Sonra anlatırım.”“Hayır. Şimdi.”“Şimdi olmaz.”“Neden?”Aras kapıya baktı.“Çünkü biri hâlâ bizi izliyor olabilir.”Lara sessizleşti.İkisi de bir süre konuşmadı.Sonra Aras defteri kapattı.“Buradan çıkıyoruz.”Lara itiraz etmedi.Arşivden çıktıklarında koridor yine boştu.Fakat bu kez yerde başka bir şey vardı.Bir fotoğraf.Lara eğilip fotoğrafı aldı.Fotoğrafta okulun eski hâli görünüyordu.Ama fotoğrafın arkasında bir yazı vardı.“Lara ve Aras.”Lara’nın eli titredi.“Bu artık tesadüf değil.”Aras fotoğrafı ondan aldı.Arkasındaki yazıya baktı.Sonra fotoğrafı buruşturacak gibi oldu ama vazgeçti.“Bunu saklayacağız.”“Niye?”“Çünkü bu kişi bizim birlikte olduğumuzu biliyor.”Lara ona baktı.“Biz birlikte değiliz.”Aras bir an sustu.“Onların ne düşündüğü önemli.”Lara cevap vermedi.Okulun uzak bir bölümünden yeniden bir ses geldi.Bu kez bir zil sesi.Oysa okul karantinadaydı.Dersler yapılmıyordu.Lara ve Aras aynı anda zili dinledi.Bir kez.Sonra iki kez.Sonra tamamen sustu.Aras’ın yüzü ciddileşti.“Burada kal.”Lara başını salladı.“Hayır.”“Lara…”“Bu sefer ben de geliyorum.”Aras birkaç saniye ona baktı.Sonunda başını çevirdi.“Peki.”İkisi birlikte koridorun karanlık bölümüne doğru yürüdü.Ve arkalarında, az önce çıktıkları arşiv odasının kapısı kendiliğinden kapandı.Kapının iç kısmında, karanlığın arasında küçük bir yazı görünüyordu.“Daha yeni başladık.”Lara, Aras’ın yanında yürürken birkaç kez arkasına baktı. Koridor hâlâ boştu ama nedense yalnız olmadıkları hissinden kurtulamıyordu.“Aras…”“Ne?”“Az önceki defterde benim adımın olması sence ne anlama geliyor?”Aras birkaç saniye sustu.“Bilmiyorum.”“Yine aynı cevap.”“Çünkü gerçekten bilmiyorum.”Lara durdu. Aras da birkaç adım sonra durup ona döndü.“Peki ya biri bizi özellikle yan yana getirmeye çalışıyorsa?”Aras’ın bakışları değişti.“Bunu ben de düşündüm.”“Ve?”“Ve eğer doğruysa, yaptığımız her şey onların planının bir parçası olabilir.”Lara’nın içi ürperdi.“Yani şu anda bile?”Aras başını hafifçe kaldırıp koridorun sonuna baktı.“Belki de şu anda bizi izliyorlar.”Lara hiçbir şey söylemedi.Tam o sırada uzaktan bir kapının kapandığı duyuldu.Tak.Aras ve Lara aynı anda sese döndüler.Koridorun sonunda, karanlığın içinde küçük bir gölge hareket etti.Aras fısıldadı:“Koş.”Ve ikisi aynı anda karanlık koridora doğru koşmaya başladı.