11.Bölüm

KÂĞITTAKİ İSİM
Lara gözlerini açtığında tavandaki beyaz ışık doğrudan gözlerine vurdu.Bir süre kıpırdamadan öylece yattı. Nerede olduğunu anlamaya çalışıyordu. Başının içinde hafif bir uğultu vardı. Son hatırladığı şey karanlık koridor, Aras’la yaptığı tartışma ve ardından her şeyin bir anda bulanıklaşmasıydı.Sonra…Hiçbir şey.Başını yavaşça çevirdi.Karşısındaki sandalyede Emir oturuyordu.Dirseklerini dizlerine dayamış, ellerini birleştirmişti. Lara’nın gözlerini açtığını görünce hemen doğruldu.“Uyandın.”Lara kaşlarını çattı.“Ben… neredeyim?”“Eski sağlık odası.”Lara etrafına baktı. Küçük odanın duvarları beyazdı. Dolabın üzerinde birkaç ilk yardım malzemesi duruyordu. Pencerenin dışından okulun karanlık koridoru görünüyordu.Lara doğrulmaya çalıştı.Emir hemen ayağa kalktı.“Yavaş.”“İyiyim.”“Az önce bayıldın.”Lara bir anda durdu.“Bayıldım mı?”Emir başını salladı.“Seni koridorda buldum.”Lara’nın aklına Aras geldi.“Aras nerede?”Emir birkaç saniye sustu.“Bilmiyorum.”“Nasıl bilmiyorsun?”“Lara, seni bulduğumda yanında kimse yoktu.”Lara gözlerini kapattı.Aras’la tartışmıştı.Aras ona bağırmıştı.O da Aras’a karşılık vermişti.Sonra başı dönmüştü.Ama Aras nereye gitmişti?Lara ayağa kalktı.“Çantam.”Emir masanın üzerindeki çantayı gösterdi.“Burada.”Lara hızla çantasının yanına gitti. Fermuarını açtı ve içindekileri kontrol etmeye başladı.Telefonu.Defteri.Kalemi.Ve…Kâğıtlar.Lara’nın eli bir anda durdu.Emir bunu fark etti.“Ne oldu?”Lara cevap vermeden kâğıtları çıkardı.Kâğıtların bazıları buruşmuştu. Bazılarının kenarları kıvrılmış, bazıları ise sararmıştı.Lara onları masanın üzerine tek tek dizdi.Emir yaklaştı.“Bunlar ne?”“Eski kayıtlar.”“Nereden buldun?”“Arşiv odasından.”Emir’in yüzü ciddileşti.“Oraya tekrar mı girdin?”“Evet.”“Lara…”“Ne?”“Tek başına girme demiştim.”Lara başını kaldırdı.“Bana emir verme.”“Emir vermiyorum. Sadece—”“Biliyorum.”Lara tekrar kâğıtlara döndü.İlk kâğıtta tarihlerin sıralandığını gördü.İkinci kâğıtta okulun eski öğrenci listeleri vardı.Üçüncü kâğıtta ise tek bir cümle yazıyordu:“Bu okulda hiçbir şey tesadüf değil.”Lara kâğıdı elinde çevirdi.Arkasında başka bir şey yoktu.Bir diğer kâğıdı aldı.Bu kez birkaç isim vardı.Bazılarının üzeri çizilmişti.Bazılarının yanında soru işaretleri bulunuyordu.Lara isimleri incelerken bir anda durdu.Bir isim tanıdı.“Bu…”Emir eğildi.“Ne?”Lara parmağını ismin üzerine koydu.“Bu isim okulun eski müdür yardımcısına ait.”Emir kâğıda baktı.“Emin misin?”“Evet.”Lara kâğıdı kenara bıraktı ve diğerlerini incelemeye devam etti.Sonra küçük bir kâğıt parçası gördü.Diğerlerinden farklıydı.Daha yeniydi.Lara onu eline aldı.Kâğıdın üzerinde yalnızca bir isim yazıyordu.LARA AYDANLara’nın nefesi kesildi.Emir de yazıyı gördü.“Bu…”Lara kâğıdı biraz daha yaklaştırdı.“Benim adım.”“Görüyorum.”“Hayır.”Lara başını kaldırdı.“Sen anlamıyorsun.”Kâğıdın alt köşesini gösterdi.“Şuna bak.”Emir eğildi.Kâğıdın üzerinde bir tarih vardı.Lara’nın okula gelişinden çok önceki bir tarih.Emir’in yüzündeki ifade değişti.“Bu tarih…”“Evet.”Lara’nın sesi titredi.“Ben bu okula daha gelmemiştim.”İkisi de sustu.Lara kâğıdı masaya bıraktı.“Birisi benim adımı daha önce yazmış.”Emir bir süre kâğıda baktı.“Belki tesadüftür.”Lara ona döndü.“Adımın burada olması mı?”Emir cevap vermedi.“Üstelik benim geleceğimden önce.”Lara kâğıdı tekrar eline aldı.“Beni biri buraya getirmiş olabilir.”Emir kaşlarını çattı.“Ne demek istiyorsun?”“Okula üçüncü kez okul değiştirdiğim için geldim. Ama ya…”Lara cümlesini tamamlayamadı.Emir onun yerine söyledi.“Ya seni özellikle buraya gönderdilerse?”Lara’nın gözleri büyüdü.Tam o sırada kapının dışından bir ses geldi.İkisi de sustu.Ayak sesleri.Yavaş.Koridor boyunca ilerliyordu.Emir kapıya döndü.“Burada kal.”Lara onun kolundan tuttu.“Bekle.”Ayak sesleri kesildi.Emir kapının yanına ilerledi.Bir süre dışarı baktı.Kimse yoktu.Tam geri dönecekken yerde küçük, beyaz bir kâğıt gördü.Eğilip aldı.Lara hemen yanına geldi.“Ne yazıyor?”Emir kâğıdı çevirdi.Üzerinde tek bir cümle vardı.“Onu bulduysan artık çok geç.”Lara’nın yüzündeki ifade değişti.“Kim yazmış bunu?”Emir kâğıdı dikkatlice inceledi.“Bilmiyorum.”Lara kâğıdı aldı.Yazıyı birkaç saniye inceledi.El yazısı tanıdık geliyordu.Ama kimin olduğunu çıkaramıyordu.Sonra aklına Aras geldi.Lara’nın yüzü bir anda ciddileşti.“Aras.”Emir ona baktı.“Ne?”“Bu yazı…”Lara kâğıdı biraz daha yaklaştırdı.“Aras’ın yazısına benziyor.”Emir sessiz kaldı.“Benziyor mu?”“Evet.”“Lara, sadece benziyor olması bir şey ifade etmez.”“Biliyorum.”Lara kâğıdı çantasına koydu.“Yine de Aras’la konuşacağım.”Emir’in sesi sertleşti.“Şimdi mi?”“Evet.”“Bence önce ne olduğunu anlamalıyız.”Lara kapıya yöneldi.“Tam da bu yüzden onunla konuşacağım.”Emir önüne geçti.“Lara.”“Çekil.”“Hayır.”Lara kaşlarını çattı.“Neden?”“Çünkü az önce bayıldın.”“İyiyim.”“İyi görünmüyorsun.”Lara birkaç saniye sustu.Sonra daha sakin bir sesle konuştu.“Emir, burada bir şeyler oluyor. Ve ben hiçbir şey bilmiyorum. Aras bir şey biliyor. Sen de bir şeyler biliyor gibisin.”Emir başını iki yana salladı.“Ben sadece senin zarar görmeni istemiyorum.”Lara bir an sustu.“Bana yardım etmek istiyorsan önümden çekil.”Emir sonunda kenara çekildi.Lara kapıyı açtı.Koridor tamamen sessizdi.İkisi birlikte dışarı çıktılar.Lara yürürken çantasındaki kâğıtları kontrol etti.Fakat bir şey fark etti.Bir kâğıt eksikti.Bir anda durdu.“Ne oldu?” dedi Emir.Lara çantasını açtı.“Bir kâğıt yok.”“Hangisi?”“Adımın yazdığı kâğıt.”Lara’nın kalbi hızlandı.Çantasının her yerini kontrol etti.Yoktu.“Az önce buradaydı.”Emir yere baktı.“Belki düşürdün.”“Hayır.”Lara arkasına döndü.Sağlık odasının kapısına baktı.“Masada bırakmış olabilir miyim?”İkisi tekrar odaya girdi.Kâğıt masada değildi.Lara yere baktı.Dolabın altına baktı.Yoktu.Sonra pencerenin yanına ilerledi.Pencerenin önünde başka bir kâğıt vardı.Lara onu aldı.Kâğıdı açtı.Bu kez yazı çok daha kısaydı.“Lara, geçmişini arama.”Lara’nın eli titredi.Emir kâğıda baktı.“Bunu kim bırakıyor?”Lara cevap vermedi.Çünkü artık bir şeyi anlamıştı.Biri onları izliyordu.Ve o kişi Lara’nın ne yaptığını biliyordu.Lara kâğıdı katladı.Tam o sırada koridorun diğer ucundan bir ses duyuldu.“Lara.”Lara başını kaldırdı.Aras orada duruyordu.Yüzü her zamankinden daha ciddiydi.Lara ona doğru birkaç adım attı.“Sen neredeydin?”Aras cevap vermedi.Bakışları önce Lara’ya, sonra Emir’e kaydı.Sonra Lara’nın elindeki kâğıdı gördü.Aras’ın yüzü bir anda değişti.“Onu nereden buldun?”Lara durdu.“Demek ne olduğunu biliyorsun.”Aras sustu.Lara bir adım daha yaklaştı.“Aras, benim adım neden eski kayıtlarda yazıyor?”Aras’ın gözleri büyüdü.“Sen o kâğıdı buldun mu?”“Evet.”Aras birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.Sonra başını hafifçe eğdi.“Lara…”“Ne?”Aras ona baktı.“Bunu burada konuşamayız.”Lara’nın kaşları çatıldı.“Artık benden bir şey saklama.”Aras cevap vermedi.Lara çantasındaki diğer kâğıtları çıkardı.“Bunların hepsini buldum.”Aras’ın bakışları kâğıtlara kaydı.“Bunları nereden aldın?”“Arşivden.”Aras derin bir nefes aldı.“Lara, oraya bir daha gitme.”Lara’nın sesi sertleşti.“Bana ne olduğunu söyle.”Aras sustu.Lara birkaç saniye bekledi.Sonra son kez sordu:“Benim adım neden o kâğıtta yazıyor?”Aras gözlerini Lara’dan kaçırdı.Ve sessizce söyledi:“Çünkü senin bu okula gelmen düşündüğün kadar tesadüf olmayabilir.”Lara’nın kalbi hızlandı.Emir de sessizce Aras’a baktı.Koridorun ışıkları bir kez daha titredi.Bir saniyeliğine tamamen söndü.Karanlıkta Lara’nın telefonu titredi.Ekran açıldı.Bilinmeyen bir numaradan tek bir mesaj gelmişti:“İlk kâğıdı buldun. Şimdi ikinciyi bul.”Lara ekrana bakakaldı.Sonra yavaşça başını kaldırdı.Aras’a baktı.Aras da mesajı görmüştü.Bu kez yüzündeki ifade tamamen değişmişti.Çünkü Lara’nın bilmediği bir şeyi o biliyordu.İkinci kâğıt, okulun en tehlikeli yerindeydi.