12.Bölüm

GERÇEĞE BİR ADIM
Lara, kâğıdı ellerinin arasında tutuyordu.Aras’ın söylediği son cümle hâlâ kulaklarında yankılanıyordu.
“Bunu birlikte okuyalım.”
İkisi de kâğıda bakıyordu.Kâğıt eskiydi. Kenarları kıvrılmış, bazı yerleri yıpranmıştı. Üzerindeki yazı ise aceleyle yazılmış gibiydi.Lara derin bir nefes aldı.
“Hazır mısın?”Aras başını hafifçe salladı.Lara kâğıdı açtı.İlk satırda tek bir isim vardı.
ARAS.
Lara’nın gözleri büyüdü.
“Bu… senin adın.”
Aras hiçbir şey söylemedi.Lara kâğıdın devamına baktı.İsmin hemen altında başka bir cümle vardı.
“Bazı isimler unutulmaz. Bazıları ise özellikle unutturulur.”Lara kaşlarını çattı.
“Bu ne demek?”Aras kâğıdı eline aldı.
“Bilmiyorum.”
“Aras.”
“Gerçekten bilmiyorum.”Lara onun yüzünü inceledi.Aras her zamankinden farklı görünüyordu. Normalde bir şeyleri saklamaya çalışırken bile sakin kalabiliyordu. Ama şimdi gözlerinde belli belirsiz bir endişe vardı.Lara bunu fark etmişti.
“Bir şey biliyorsun.”Aras başını kaldırdı.
“Hayır.”
“Bana bakarak söyle.”Aras gözlerini Lara’nın gözlerine çevirdi.
“Bir şey bilmiyorum.”Lara birkaç saniye sustu.Sonra kâğıdı tekrar aldı.
“Peki neden bu kâğıt benim cebimdeydi?”
Aras cevap vermedi.
“Ben bayılmadan önce bu kâğıt yoktu.”
“Emin misin?”
“Evet.”
“Telefonunu çıkardığında cebine baktın mı?”Lara düşündü.
“Hayır.”
“Çantan?”
“Çantam da yanımdaydı ama…”Lara cümlesini tamamlayamadı.Bir an için gözlerinin önüne karanlık koridor geldi.Telefonunun ışığı.Sessizlik.Ardından duyduğu ayak sesleri.Sonra hiçbir şey.
“Birisi beni buldu.”Aras’ın yüzü ciddileşti.
“Ne?”
“Bayıldığımda biri beni bulmuş olmalı.”
“Emir seni bulmuş olabilir.”Lara bir an sustu.
“Emir…”
Aras’ın bakışları değişti.Lara bunu fark etti.
“Ne oldu?”
“Hiç.”
“Aras.”
“Hiçbir şey olmadı.”Lara gözlerini devirdi.
“Bana sürekli ‘hiçbir şey’ diyorsun.”Aras cevap vermedi.Lara kâğıdı katladı.
“Bunu saklayacağım.”
Aras hemen karşı çıktı.“Hayır.”
“Neden?”
“Çünkü biri senin cebine koyduysa, tekrar bulabilir.”
“Benden alırlarsa?”
“Yanında taşıma.”Lara başını iki yana salladı.“Hayır. Bu kâğıt benim.”
Aras bir süre ona baktı.Sonunda sessizce başını salladı.
“Tamam.”
Lara kâğıdı çantasının gizli gözüne koydu.Tam o sırada koridorun diğer ucundan bir ses geldi.İkisi de aynı anda başını çevirdi.Bir kapı yavaşça kapanmıştı.Lara’nın kalbi hızlandı.
“Biri mi var?”Aras parmağını dudaklarına götürdü.Sessizce kapıya doğru yürüdü.Lara arkasından geldi.Aras kapının önünde durdu.Elini kapı koluna uzattı.Bir an bekledi.Sonra kapıyı açtı.İçerisi boştu.Sadece eski sıralar, birkaç kutu ve duvarın kenarında duran dolaplar vardı.Lara içeri girdi.
“Kimse yok.”
Aras odanın içine baktı.“Biri biraz önce buradaydı.”
“Nereden biliyorsun?”Aras yerdeki kâğıdı gösterdi.
“Çünkü bu burada değildi.”Lara hemen kâğıda baktı.
“DOKUNMA.”
Aras eğildi.Kâğıdı dikkatlice aldı.Üzerinde sadece bir cümle vardı.
“Gerçeğe ulaşmak istiyorsan, geçmişe bak.”
Lara’nın yüzü değişti.“Yine bir mesaj.”Aras kâğıdı çevirdi.Arkasında hiçbir şey yoktu.Lara düşünmeye başladı.
“Geçmiş…”
Aras da aynı şeyi düşünüyordu.“Okulun geçmişi.”
“Arşiv.”İkisi aynı anda söyledi.Lara şaşkınlıkla Aras’a baktı.“Sen de mi düşündün?”Aras başını salladı.“Okulun eski kayıtları arşivde tutuluyor.”
“Peki oraya nasıl gireceğiz?”
“Giremeyiz.”Lara kaşlarını kaldırdı.“Neden?”
“Çünkü arşiv bölümü karantina başladığından beri kilitli.”“Daha önce oraya girdin mi?”Aras sustu.Lara’nın gözleri kısıldı.“Girdin.”
“Bir kere.”
“Ne zaman?”
“Uzun zaman önce.”
“Neden?”Aras cevap vermedi.Lara birkaç saniye bekledi.“Aras, artık bana yarım cevaplar verme.”Aras derin bir nefes aldı.“Babamın bazı eski belgeleri orada.”Lara şaşırdı.“Babanın mı?”
“Evet.”
“Ne tür belgeler?”
“Bilmiyorum.”
“Bilmiyorsan neden orada olduklarını biliyorsun?”Aras başını çevirdi.“Çünkü onları oraya kendim koydum.”Lara’nın gözleri büyüdü.“Sen mi?”Aras cevap vermeden koridora çıktı.Lara da peşinden gitti.“Aras, dur.”Aras durdu.“Ne?”
“Bana her şeyi anlatmıyorsun.”
“Çünkü her şeyi bilmiyorum.”“Peki ne biliyorsun?”
Aras birkaç saniye sessiz kaldı.“Bu okulda bazı şeylerin göründüğü gibi olmadığını biliyorum.”Lara’nın yüzündeki merak daha da arttı.
“Başka?”
“Bazı kayıtların yıllar önce değiştirildiğini biliyorum.”
“Kim değiştirdi?”
Aras cevap vermedi.Lara bir anda durdu.
“Aras…”
“Bilmiyorum.”
“Baban mı?”Aras’ın yüzü bir anda sertleşti.
“Babamın adını bu işe karıştırma.”Lara şaşırdı.
“Ben sadece sordum.”
“Biliyorum.”
“Peki neden bu kadar sinirlendin?”
Aras birkaç saniye boyunca yere baktı.Sonra daha sakin bir sesle konuştu.
“Çünkü bazı soruların cevabını bulduğunda artık hiçbir şey eskisi gibi olmayabilir.”
Lara sustu.Bu cümle onu düşündürmüştü.Aras yürümeye devam etti.Lara da onun yanında ilerledi.Koridorun sonuna geldiklerinde Lara çantasını açtı.Kâğıdın olduğu gözü kontrol etti.Kâğıt oradaydı.Ama yanında başka bir şey vardı.Küçük, eski bir anahtar.Lara’nın nefesi kesildi.“Aras.”Aras döndü.
“Ne oldu?”Lara anahtarı çıkardı.“Bu benim çantamda değildi.”Aras’ın yüzü değişti.Anahtarı Lara’nın elinden aldı.Üzerinde küçük bir numara vardı.
18.
Aras anahtara uzun uzun baktı.
“Bunu nereden buldun?”
“Çantamdaydı.”
“Emin misin?”
“Evet.”Aras anahtarı çevirdi.Arkasında küçük bir harf vardı.A.Lara fısıldadı.“Arşivde 18 numaralı dolap var mı?”Aras cevap vermedi.Ama yüzündeki ifade cevabın ne olduğunu belli ediyordu.
“Var.”Lara’nın kalbi hızlandı.“Bunu kim koydu?”Aras başını iki yana salladı.“Bilmiyorum.”Lara anahtara baktı.Sonra kâğıda.Sonra Aras’a.
“Bizi oraya götürmek istiyorlar.”Aras başını salladı.“Evet.”
“Peki neden?”
“Belki de bulmamız gereken bir şey var.”
“Ya bu bir tuzaksa?”Aras Lara’ya baktı.
“O zaman birlikte gideriz.”Lara hafifçe gülümsedi.
“Bu sefer beni tek başıma bırakmayacaksın.”
“Bırakmayacağım.”İkisi de sessizce yürümeye başladı.Fakat Lara birkaç adım sonra durdu.
“Aras.”
“Ne?”
“Bir şey daha var.”
“Ne?”Lara çantasından kâğıdı çıkardı.Kâğıdın üzerinde daha önce görmedikleri küçük bir yazı vardı.Sanki mürekkep sonradan ortaya çıkmıştı.Lara kâğıdı Aras’a uzattı.Aras okudu.
“18 numaralı dolapta aradığınız kişi yok.”Lara’nın yüzü düştü.“Aradığımız kişi?”Aras’ın gözleri kâğıdın altında duran ikinci cümleye kaydı.
“Ama neden aradığınızı öğrenebilirsiniz.”İkisi de sustu.Lara kâğıdı yavaşça indirdi.“Bizi tanıyorlar.”
Aras başını kaldırdı.“Evet.”
“Ne istediğimizi biliyorlar.”
“Evet.”
“Ve bizi adım adım yönlendiriyorlar.”
Aras’ın sesi alçaldı.
“Evet.”
Lara derin bir nefes aldı.
“Yine de gideceğiz.”Aras ona baktı.
“Emin misin?”Lara başını salladı.
“Evet.”
Çünkü artık sadece merak etmiyordu.Gerçeği bulmak istiyordu.İlk kez, yaşananların rastlantı olmadığını hissediyordu.Birileri onu bu okulun geçmişine doğru çekiyordu.Ve Aras da bu geçmişin tam ortasındaydı.İkisi koridorun karanlığında ilerlerken okulun başka bir yerinde bir kapı sessizce kapandı.Kimse fark etmedi.Ama kapının arkasında, üzeri tozla kaplı eski bir dolabın üzerinde tek bir numara vardı:18.Lara ve Aras henüz bilmiyordu.O dolabın içinde yalnızca eski belgeler yoktu.Onların bütün sorularını değiştirecek bir gerçek vardı.Ve gerçeğe ulaşmalarına artık yalnızca bir adım kalmıştı.
“AMA BU SADECE BİR BAŞLANGIÇTI”