6.Bölüm

DÖRT İSİM
Lara, istasyonun ortasında öylece duruyordu.Az önce gördüğü kapı hâlâ karşısındaydı.Üzerindeki sembol, duvarın taş yüzeyine işlenmişti.Güneşin içine çizilmiş bir gece.Lara birkaç saniye boyunca kıpırdamadı.Cebindeki anahtar hâlâ sıcaktı.Elini cebine götürdü.Anahtara dokunduğu anda sıcaklık yeniden arttı.Lara elini çekti.“Bu normal değil.”Sesi istasyonun boşluğunda yankılandı.Cevap gelmedi.Bir süre yalnızca kendi nefesini duydu.Sonra…Tak.Kapının diğer tarafından bir ses geldi.Lara geriye doğru bir adım attı.Tak.Bu kez daha güçlüydü.Sanki biri kapının arkasında bekliyordu.Lara kapıya yaklaşmadı.Fakat gözlerini de ondan ayıramadı.Tam o sırada telefonunun ekranı yandı.Yeni mesaj.Bilinmeyen Numara.Lara mesajı açtı.“Kapıyı açma.”Lara’nın kaşları çatıldı.Bir mesaj daha geldi.“Henüz zamanı değil.”Lara hemen cevap yazdı.“Sen kimsin?”Mesaj gönderildi.Birkaç saniye geçti.Sonra ekranda üç nokta belirdi.Birisi yazıyordu.Ama cevap gelmedi.Üç nokta kayboldu.Tekrar ortaya çıktı.Sonra telefon tamamen kapandı.Lara ekrana baktı.Şarjı vardı.Ama telefon açılmıyordu.“Harika.”Telefonu cebine koydu.Kapıya tekrar baktı.Bu kez kapının üzerinde küçük bir çizik fark etti.Daha önce görmemişti.Yaklaştı.Çiziğin hemen altında dört harf vardı.L K A BLara gözlerini kıstı.“L… K… A… B…”Dört harf.Dört isim.Bir anda aklına gelen düşünceyle nefesi kesildi.Lara.Kaan.Aras.Barlas.“Hayır…”Bunu sadece tesadüf olarak düşünmek istedi.Ama içindeki bir ses bunun tesadüf olmadığını söylüyordu.Kapının altından hafif bir ışık sızıyordu.Lara eğildi.Işık sarı değildi.Kırmızı da değildi.Soluk beyazdı.Bir süre ışığa baktı.Sonra kapının arkasından bir ses duyuldu.“Lara.”Lara dondu.Ses bir erkek sesiydi.Ama kime ait olduğunu anlayamamıştı.“Kim var orada?”Cevap gelmedi.“Beni duyuyor musun?”Sessizlik.Lara kapıya yaklaşmak üzereyken arkasından bir ses geldi.“Lara!”Bu kez ses gerçekti.Lara hızla arkasını döndü.İstasyonun girişinde biri duruyordu.Kaan.Lara birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.“Kaan?”Kaan hızlı adımlarla ona doğru geldi.“Burada ne yapıyorsun?”Lara cevap vermeden önce Kaan’ın arkasına baktı.Başka biri daha vardı.Aras.Aras ellerini cebine koymuş, sessizce onlara bakıyordu.Onun birkaç adım arkasında ise Barlas duruyordu.Dört kişi.Aynı yerde.Aynı anda.Lara’nın bakışları birinden diğerine geçti.“Buraya nasıl geldiniz?”Kaan nefesini toparlamaya çalışarak konuştu.“Senin peşinden geldik.”“Benim peşimden mi?”“Evet.”Barlas araya girdi.“Telefonun kapalıydı.”Lara telefonunu çıkardı.“Kapalı olduğunu nereden biliyorsunuz?”Barlas cevap vermedi.Aras ise kapıya baktı.“Onu gördün mü?”Lara’nın yüzündeki ifade değişti.“Neyi?”Aras başını kapıya çevirdi.“Kapıyı.”Lara birkaç saniye sustu.“Evet.”Aras’ın yüzü ciddileşti.“Dokundun mu?”“Hayır.”“İyi.”Kaan hemen Aras’a döndü.“Sen bunun ne olduğunu biliyor musun?”Aras cevap vermedi.Barlas kapıya doğru birkaç adım attı.“Buraya gelmeden önce de aynı sembolü gördüm.”Lara şaşırdı.“Nerede?”Barlas cebinden katlanmış bir kâğıt çıkardı.Kâğıdı açtı.Üzerinde aynı sembol vardı.Lara kâğıda yaklaştı.“Bunu nereden buldun?”“Okulda.”Lara’nın yüzü gerildi.“Okulda mı?”Barlas başını salladı.“Dün gece.”Kaan kaşlarını çattı.“Bana neden söylemedin?”“Çünkü ne olduğunu bilmiyordum.”Aras ilk kez konuştu.“Artık biliyorsun.”Barlas ona baktı.“Sen biliyor musun?”Aras birkaç saniye sustu.“Bir kısmını.”Lara hemen araya girdi.“Ne biliyorsun?”Aras kapıya baktı.“Bu sembol dört kişiyi gösteriyor.”Lara’nın kalbi hızlandı.“Dört kişi?”Aras başını kaldırdı.“Sen.”Sonra Kaan’a baktı.“Kaan.”Barlas’a döndü.“Barlas.”Son olarak kendi göğsünü işaret etti.“Ve ben.”İstasyon sessizliğe gömüldü.Lara yutkundu.“Peki neden?”Aras cevap vermedi.Kaan sinirli bir şekilde konuştu.“Bence artık bir şeyleri açıklaman gerekiyor.”Aras ona baktı.“Ne açıklayayım?”“Bizi buraya kadar getiren şey ne?”“Bilmiyorum.”Kaan şaşırdı.“Sen de mi bilmiyorsun?”“Hayır.”Aras’ın sesi sakindi.“Ama bir şeyden eminim.”“Neyden?”“Bu dört isim tesadüfen bir araya gelmedi.”Lara kapıya baktı.Kapının üzerindeki harfleri tekrar düşündü.L K A B.Bir anda kapının içinden bir ses geldi.Bu kez daha netti.Bir metal sesi.Sanki içeride bir şey yere düşmüştü.Dördü de sustu.Barlas geri çekildi.Kaan Lara’nın önüne geçti.Aras ise kapının yanına ilerledi.“Dur.”Lara onun koluna uzanacak gibi oldu.Aras durdu.“Ne yapıyorsun?”“Kapıyı açacağım.”“Az önce mesaj geldi.”Aras ona döndü.“Ne mesajı?”Lara telefonunu gösterdi.“Kapıyı açma.”Aras’ın yüzündeki ifade değişti.“Kim gönderdi?”“Bilmiyorum.”Aras telefonu aldı.Ekrana baktı.Sonra Lara’ya geri verdi.“Bu numara kayıtlı değil.”“Biliyorum.”“Mesajı ne zaman aldın?”“Kapının önünde.”Aras tekrar kapıya baktı.“Demek ki bizi izliyor.”Kaan hemen etrafa baktı.“Kim?”Aras cevap vermedi.Barlas istasyonun girişine yöneldi.“Burada kalmamız mantıklı değil.”Lara ona baktı.“Nereye gideceğiz?”Barlas durdu.“Okula.”Lara’nın yüzü değişti.“Okula mı?”“Evet.”Kaan başını salladı.“Bence de.”Aras hâlâ kapıya bakıyordu.Sonra yavaşça geri çekildi.“Tamam.”Lara şaşırdı.“Bu kadar kolay mı?”Aras başını salladı.“Hayır.”Kapının üzerindeki sembole baktı.“Çünkü kapı zaten açıldı.”Lara’nın gözleri büyüdü.“Ne?”Aras kapının altını gösterdi.Az önce sızan beyaz ışık artık yoktu.Kapı tamamen karanlıktı.Ama kapının kenarında ince bir boşluk oluşmuştu.Sanki içeriden açılmıştı.Kaan kapıya yaklaştı.“Bir dakika.”Elini kapıya uzattı.Kapı kendiliğinden birkaç santim açıldı.Dördü de geri çekildi.İçeriden soğuk hava geldi.Lara’nın kolları ürperdi.Kapının arkasında uzun bir koridor vardı.Koridorun sonunda küçük bir ışık yanıyordu.Ve duvarlarda…Aynı sembol vardı.Bir.İki.Üç.Dört.Daha fazlası.Lara fısıldadı.“Burada ne var?”Aras cevap verdi.“Geçmiş.”Kaan ona baktı.“Bunu nereden biliyorsun?”Aras birkaç saniye sustu.“Çünkü bu yerin adını daha önce duydum.”“Nerede?”“Babamın eski dosyalarında.”Lara’nın gözleri büyüdü.“Baban mı?”Aras başını salladı.“Evet.”“Ve bu dosyalarda bizim isimlerimiz var mıydı?”Aras cevap vermedi.Bu sessizlik yeterliydi.Lara’nın içinden kötü bir his geçti.“Vardı.”Aras yavaşça başını kaldırdı.“Dördümüzün de.”Kaan geri çekildi.“Benim adımın orada ne işi var?”“Bilmiyorum.”Barlas sertçe konuştu.“Yalan söylüyorsun.”Aras ona baktı.“Keşke yalan olsaydı.”Bir süre kimse konuşmadı.Sonunda Lara kapıya baktı.“İçeri girmeliyiz.”Kaan hemen ona döndü.“Emin misin?”“Hayır.”“Lara…”“Emin değilim.”Lara bir adım attı.“Ama cevapları başka türlü bulamayacağız.”Barlas başını salladı.“Ben geliyorum.”Kaan da iç çekti.“Ben de.”Aras son olarak koridora baktı.“Tamam.”Dördü birlikte kapıdan içeri girdi.Kapı arkalarından yavaşça kapandı.Tak.Lara irkildi.Karanlık koridorun içinde yürümeye başladılar.Duvarlarda eski fotoğraflar vardı.Bazılarında okul görünüyordu.Bazılarında eski ev.Bazılarında ise istasyon.Ama en garip olanı…Dört fotoğrafın yan yana asılmış olmasıydı.Lara ilk fotoğrafa yaklaştı.Fotoğrafın altında adı yazıyordu.LARAİkinci fotoğrafa baktı.KAANÜçüncü.ARASDördüncü.BARLASLara’nın nefesi kesildi.“Bunlar…”Kaan fotoğrafa yaklaştı.“Biziz.”Barlas başını salladı.“Hayır.”Lara ona baktı.“Ne demek hayır?”Barlas fotoğrafları gösterdi.“Fotoğraflar eski.”Kaan bir anda fark etti.Fotoğraflardaki görüntüler bugüne ait değildi.Daha eskiydi.Çok daha eski.Ama yüzler…Onlara benziyordu.Lara fotoğrafın köşesindeki tarihe baktı.
2011.
Bir adım geri çekildi.“Bu mümkün değil.”Aras fotoğrafa uzun süre baktı.Sonra çok sakin bir şekilde konuştu.“Belki de fotoğraftaki kişiler biz değiliz.”Lara ona döndü.“Ama isimler bizim.”“Evet.”“Nasıl?”Aras cevap vermedi.Koridorun sonunda bir kapı vardı.Kapının üzerinde yalnızca tek bir kelime yazıyordu.GECE.Lara’nın kalbi hızlandı.Aynı kelime.Her yerde aynı kelime.Aras kapıya yaklaştı.Bu kez kimse onu durdurmadı.Kapının önünde durdu.Cebinden küçük bir anahtar çıkardı.Lara şaşkınlıkla baktı.“Senin de mi anahtarın var?”Aras anahtarı gösterdi.“Bir haftadır.”Lara kendi anahtarını çıkardı.İki anahtar birbirinin aynısıydı.Kaan ve Barlas birbirlerine baktılar.Sonra Kaan cebinden bir anahtar çıkardı.Barlas da aynısını yaptı.Dört anahtar.Dört kişi.Aynı sembol.Lara’nın aklına tek bir düşünce geldi.“Bizi buraya getirmek için her şeyi hazırlamışlar.”Aras kapının kilidine baktı.“Evet.”Dört anahtar aynı anda kilitlere yerleştirildi.Birinci.İkinci.Üçüncü.Dördüncü.Lara nefesini tuttu.Aras saydı.“Üç.”Kaan anahtarı tuttu.“İki.”Barlas derin bir nefes aldı.“Bir.”Dördü aynı anda anahtarları çevirdi.Klik.Kapı açıldı.İçerisi tamamen karanlıktı.Sonra ışıklar birer birer yandı.Odanın ortasında büyük bir masa vardı.Masanın üzerinde dört dosya duruyordu.Lara ilk dosyaya baktı.Üzerinde kendi adı vardı.Kaan ikinci dosyaya uzandı.Barlas üçüncüyü aldı.Aras dördüncü dosyaya baktı.Ama dosyaların altında başka bir şey daha vardı.Eski bir fotoğraf.Dört kişinin olduğu bir fotoğraf.Bu kez yüzleri net değildi.Fotoğrafın arkasında tek bir cümle yazıyordu:“Dört kişi geldiğinde, gece başlayacak.”Lara fotoğrafı eline aldı.Tam o sırada odanın ışıkları söndü.Karanlığın içinde bir ses duyuldu.“Sonunda hepiniz bir aradasınız.”Kimse konuşmadı.Ses tekrar geldi.“Şimdi gerçeği öğrenmeye hazırsınız.”Lara elindeki fotoğrafı daha sıkı tuttu.Ve karanlığın içinden gelen son cümleyle herkes olduğu yerde kaldı.“Çünkü bu hikâyede seçilen kişi yalnızca Lara değil.”Bir saniye sessizlik oldu.