1.Bölüm-Güneşin Son Işığı

1. Bölüm — GÜNEŞİN SON IŞIĞI
Güneş, şehrin arkasında yavaş yavaş kayboluyordu.Lara, otobüsün camından dışarı bakarken yeni taşındığı şehri sessizce izliyordu. Sokaklar ona yabancıydı. İnsanların yüzleri, binalar, hatta havadaki koku bile…Her şey farklıydı.Ama nedense Lara’nın dikkatini bütün şehirde yalnızca tek bir şey çekmişti.Terk edilmiş bir bina.Bina, diğer evlerin biraz uzağında, ağaçların arasında kalıyordu. Pencereleri karanlıktı. Duvarları yıllardır kimsenin dokunmadığını belli edecek kadar eskiydi.Lara gözlerini binadan ayırmadı.Tam o sırada…Bir pencere aydınlandı.Lara kaşlarını çattı.
“İmkansız.”Güneş henüz tamamen batmamıştı ama binanın içinden gelen ışık, dışarıdaki gün ışığından farklıydı.Sanki biri içeride onu bekliyordu.Otobüs ilerledi.Lara son anda başını çevirip binaya tekrar baktı.Işık hâlâ yanıyordu.Akşam olduğunda Lara evden çıktı.Neden çıktığını kendisi de bilmiyordu.Belki meraktı.Belki de o ışığın gerçekten orada olup olmadığını görmek istiyordu.Binaya yaklaştıkça adımları yavaşladı.Kapının önünde durdu.Eski kapı, hafifçe aralıktı.Lara kapıya baktı.“İçeride biri varsa?”Cevap yoktu.Bir süre bekledi.Sonra kapıyı biraz daha itti.
Gıcırtt…İçerisi tamamen karanlıktı.Lara telefonunun ışığını açtı.Tozlu bir koridor…Eski duvarlar…Yerde dağılmış birkaç kâğıt…Ve duvarın sonunda merdivenler.Tam geri dönecekken üst kattan bir ses geldi.Tak.Lara dondu.Bir saniye sonra:Tak… tak…Birinin yürüdüğüne benziyordu.Lara korkmuştu.Ama geri dönmedi.Yavaşça merdivenlere doğru ilerledi.Birinci basamak.İkinci.Üçüncü…Tam dördüncü basamağa geldiğinde arkasından bir fısıltı duyuldu.“Lara…”Nefesi kesildi.Yavaşça arkasını döndü.Kimse yoktu.Telefonunun ışığını koridora tuttu.Boştu.“Bunu kim söyledi?”Cevap gelmedi.Lara birkaç saniye boyunca olduğu yerde kaldı.Sonra merdivenlere tekrar baktı.Üst katta ışık yanıyordu.Az önce otobüsten gördüğü ışık.Lara yukarı çıktı.Kapının önünde durdu.Elini kapı koluna uzattı.Tam dokunacakken…Kapı kendiliğinden açıldı.Lara’nın karşısında bomboş bir oda vardı.Işık yoktu.Pencere kapalıydı.Kimse yoktu.Ama odanın duvarında bir şey vardı.Lara telefonunun ışığını duvara tuttu.Siyah harflerle yazılmış tek bir cümle:
“Güneşin battığı yerde geçe başlayacak.”Lara yazıya yaklaşırken altında başka bir cümle olduğunu fark etti.Kalbi hızlandı.
“Ama bu gece seni bekliyor.”Bir anda bütün ışıklar söndü.Lara kıpırdamadan karanlığa baktı.Sonra arkasından bir erkek sesi geldi.
“Burada ne arıyorsun?”Lara hızla döndü.Kapının yanında bir çocuk duruyordu.Karanlığın içinde yalnızca yüzünün bir kısmı görünüyordu.Lara gözlerini kıstı.“Sen kimsin?”Çocuk cevap vermedi.Sadece duvardaki yazıya baktı.Sonra tekrar Lara’ya döndü.“Bunu daha önce görmemen gerekiyordu ”Lara’nın sesi bu kez daha sert çıktı.” Ne demek istiyorsun?”Çocuk kapıya doğru bir adım attı.“Yarın güneş doğmadan git.”Ve Lara’nın cevabını beklemeden karanlık koridorda kayboldu.Lara birkaç saniye boyunca arkasından baktı.Sonra duvardaki yazıya tekrar döndü.Yazının altında, az önce olmayan üçüncü bir cümle vardı.
“Çünkü gece seni çoktan buldu.”