10.Bölüm

Karanlıkta Kaybolmak
Lara koridorun ortasında durmuş, çantasının askısıyla oynuyordu. Parmakları istemsizce askının ucunu sıkıp bırakıyordu. Aklı hâlâ birkaç dakika önce yaşananlardaydı.Aras’ın söyledikleri sinirini bozmuştu.Aslında sinirinden çok kırılmıştı.Onunla konuşurken Aras’ın yüzündeki ifadeyi düşündü. Sanki Lara ne yaparsa yapsın yanlış yapıyormuş gibi davranıyordu. Sürekli onu uyarması, bazı şeyleri ondan saklaması ve en önemlisi, hiçbir zaman doğru düzgün açıklama yapmaması artık Lara’nın sabrını tüketmişti.Tam sınıfa dönmek üzereyken arkasından gelen ayak seslerini duydu.Durdu.Gözlerini kapattı.Ayak sesleri yaklaşıyordu.
“Lara.”
Sesini hemen tanıdı.Aras.Lara derin bir nefes aldı ve arkasını döndü.Aras birkaç adım uzağında duruyordu.
“Seninle konuşmamız lazım.”
“Konuşacak bir şeyimiz yok.”
“Var.”
“Bence yok.”Aras kaşlarını çattı.
“Az önce neden öyle yaptın?”Lara ona döndü.
“Nasıl yaptım?”
“Bir anda çekip gittin.”
“Çünkü seninle tartışmak istemedim.”
“Ben tartışmak istemiyordum.”
“Öyle görünmüyordu.”Aras derin bir nefes aldı. Birkaç saniye Lara’ya baktıktan sonra daha sakin konuşmaya çalıştı.“Lara, sürekli bir şeylerin peşinden gidiyorsun.”
“Evet. Çünkü merak ediyorum.”
“Merak etmek başka, kendini tehlikeye atmak başka.”
“Ben kendimi tehlikeye atmıyorum.”
“Az önce yaptığın tam olarak buydu.”Lara’nın kaşları çatıldı.“Sen neden sürekli bana ne yapacağımı söylüyorsun?”
“Çünkü bazen düşünmeden hareket ediyorsun.”
“Sen de bazen hiçbir şey anlatmıyorsun!”Aras sustu.Lara bu sessizliği görünce daha da sinirlendi.“Ne zaman sana bir şey sorsam ‘bilmiyorum’, ‘sana anlatamam’, ‘karışma’ diyorsun.”
“Çünkü her şeyi anlatamam.”
“Niye?”
“Çünkü bazı şeyler—”
“Yine aynı şey!”Lara ellerini iki yana açtı.“Her seferinde aynı cümleyi kuruyorsun. ‘Bazı şeyleri anlatamam.’ Peki ben ne yapacağım? Hiçbir şey bilmiyormuş gibi mi davranacağım?”
“Lara…”
“Hayır, gerçekten soruyorum. Herkes bir şeyler biliyor gibi davranıyor ama kimse bana bir şey söylemiyor.”Aras’ın sesi sertleşti.“Çünkü anlamıyorsun.”Lara’nın yüzü düştü.“Anlamıyorum, öyle mi?”Aras ne söylediğini fark etmiş gibi bir an sustu.“Ben onu demek istemedim.”
“Ama dedin.”
“Lara…”
“Hayır.”Lara başını salladı.“Biliyor musun, senin en sinir bozucu özelliğin ne?”Aras sustu.“Her şeyi biliyormuş gibi davranıp hiçbir şey anlatmaman.”Aras birkaç saniye ona baktı.“Sen de her şeyi tek başına çözebileceğini sanıyorsun.”
“Belki çözebilirim.”
“Hayır.”Lara’nın gözleri doldu.“Bunu nereden biliyorsun?”Aras cevap vermedi.Lara acı bir şekilde güldü.“İşte.”
“Ne?”
“Yine sustun.”Aras bir adım yaklaştı.“Ben sadece seni korumaya çalışıyorum.”
“Ben senden beni korumanı istemedim.”Bu cümleden sonra ikisi de sustu.Koridor bir anda olduğundan daha sessiz gelmişti.Aras’ın yüzündeki ifade değişti. Lara bunu fark etti ama geri adım attı.”Bazen beni küçümsüyormuşsun gibi hissediyorum”
“Seni küçümsemiyorum .”
“Öyle hissettirmiyorsun .”
“Lara, gerçekten öyle değil.”
“Benim için öyle.”Lara arkasını döndü.Aras onu durdurmak istedi.“Lara, bekle.”
“Hayır.”
“Konuşmayı bitirmedik.”
“Ben bitirdim.”Lara hızlı adımlarla uzaklaştı.Aras arkasından baktı.Bu kez onu takip etmedi.Lara koridorun sonuna geldiğinde gözlerinden birkaç damla döküldü. Hemen eliyle gözlerini sildi.“Saçmalama.”Kendi kendine söylendi.“Bunun için ağlamayacağım.”Ama yine de üzülmüştü.Aras’ın söyledikleri kafasında dönüp duruyordu.
“Anlamıyorsun…”Bu iki kelime zihninde tekrar tekrar yankılanıyordu.Bir süre yalnız kalmak istedi.Bu yüzden okulun daha önce hiç gitmediği bir bölümüne doğru yürüdü.Koridor gittikçe sessizleşti.Duvarlardaki panolar azalmış, sınıf kapılarının yerini eski ve kullanılmayan kapılar almaya başlamıştı. Tavandaki lambalardan bazıları yanıyor, bazıları ise aralıklarla titriyordu.Lara etrafına baktı.
“Ben burayı hiç bilmiyorum.”Bir an geri dönmeyi düşündü.Sonra vazgeçti.
“Biraz yalnız kalacağım sadece.”Telefonunu çıkardı.Ekranı açıp feneri yaktı.Dar koridorda ilerlemeye başladı.Ayakkabılarının sesi boş koridorda yankılanıyordu.
Tak.
Tak.
Tak.Lara bir süre sonra durup arkasına baktı.Kimse yoktu.Tekrar yürümeye başladı.Bir süre sonra telefonunun şarjına baktı.Yüzde dört.
“Harika.”Kaşlarını kaldırdı.
“Tam da ihtiyacım olan şey.”Telefonunu tekrar cebine koydu.Tam birkaç adım atmıştı ki telefonun ışığı söndü.Lara durdu.Telefonu çıkardı.Ekrana bastı.Hiçbir şey olmadı.Güç tuşuna tekrar bastı.Telefon açılmadı.
“Hayır, hayır…”
Bir kez daha denedi.Yine olmadı.Karanlıkta kalmıştı.Lara derin bir nefes aldı.
“Tamam.”Sesini sakin tutmaya çalışıyordu.
“Elimi duvara koyarım. Geri dönerim.”Elini duvara koydu.Yavaşça yürümeye başladı.Bir adım.İki adım.Üç adım.Koridorun sessizliği giderek ağırlaşıyordu.Sonra arkasından bir ses geldi.
Tak.
Lara olduğu yerde kaldı.Nefesini tuttu.Bir süre bekledi.Hiçbir şey olmadı.
“Muhtemelen bir şey düştü.”Kendi kendine fısıldadı.Tam yürümeye başlayacakken yeniden duydu.
Tak.
Tak.
Bu kez ses daha netti.Ayak sesleri.Lara’nın nefesi hızlandı.
“Kim var?”Cevap yoktu.Lara yavaşça arkasını döndü.Karanlıktan başka hiçbir şey göremedi.Kalbi daha hızlı atmaya başladı.
“Biri varsa konuşsun.”
Sessizlik.Lara geri dönüp yürümeye başladı.Ayak sesleri yeniden duyuldu.
Tak.
Tak.
Tak.Bu kez daha yakındı.Lara hızlandı.Ayak sesleri de hızlandı.
“Kim var?”Cevap yoktu.Lara artık koşmaya başladı.Bir anda ayağı yerdeki bir şeye takıldı.
Dengesini kaybetti kafasını serçe duvara çaptı.
“Ah..”
Bir an boyunca ne olduğunu anlayamadı.Gözlerinin önünde her şey dönmeye başladı.Elini başına götürdü.
“Ah…”
Dizlerinin üzerine çöktü.Ayak sesleri devam ediyordu.
Tak
Tak.
Tak.
Lara gözlerini açık tutmaya çalıştı.Karanlığın içinde bir gölge gördü.Bir insan silueti gibi görünüyordu.Ama yüzünü seçemedi.
“Sen…”
Sesi çıkmadı.Gölge ona doğru mu yaklaşıyordu, yoksa Lara’nın gözleri mi yanılıyordu, anlayamadı.Göz kapakları ağırlaşmaya başladı.Son gördüğü şey karanlığın içindeki o belirsiz siluet oldu.Sonra bilinci yavaşça kapandı.Ne kadar zaman geçtiğini bilmiyordu.Her yer karanlıktı.Lara sanki derin bir uykunun içindeymiş gibi hissediyordu. Uzaklardan gelen sesleri duyuyor ama hiçbirini anlayamıyordu.Sonra gözlerinin önünde bulanık bir ışık belirdi.Lara gözlerini hafifçe açtı.Karşısında bir yüz vardı.Görüntü bulanıktı.Bir süre bakmaya çalıştı.Emir.Emir’in yüzünü seçebiliyordu.Lara ne olduğunu anlayamadan gözlerini tekrar kapattı.Bir süre sonra Lara ikinci kez gözlerini açtı.Bu kez başının altında sert bir şey hissetti.Başını hafifçe kaldırdı.Aras’ı gördü.Aras onu kucağında taşıyordu.Lara birkaç saniye konuşamadı.
“Aras…”
Aras hemen ona baktı.
“Uyandın.”Lara gözlerini kırpıştırdı.
“Ben neredeyim?”
“Okuldayız.”Lara başını tuttu.
“Ne oldu?”
“Bayıldın.”Lara birkaç saniye düşündü.
“Beni sen mi buldun?”Aras başını salladı.
“Hayır.”Lara şaşırdı.
“Kim?”Aras arkasına baktı.Birkaç adım uzakta Emir duruyordu.Lara onu görünce anladı.
“Emir…”Aras başını salladı.
“Evet.”
Lara gözlerini kapattı.Hatırlamaya çalışıyordu.Koridor.Karanlık.Ayak sesleri.Gölge.Sonra hiçbir şey.Aras onu yakındaki bir sandalyeye oturttu.Emir de birkaç adım uzakta kaldı.Üçü bir süre sessiz kaldı.Lara sonunda konuştu.
“Ben bayılmadan önce bir şey duydum.”Aras hemen ona döndü.
“Ne?”
“Adım sesleri.”
Aras’ın yüzü bir anda ciddileşti.
“Emin misin?”
“Evet.”
“Birini gördün mü?”Lara düşündü.
“Hayır.”Sonra gözlerini kıstı.
“Bir gölge vardı.”Aras’ın yüzündeki endişe arttı.
“Başka?”
“Yok.”Emir sessizce onları izliyordu.Lara başını kaldırıp ona baktı.
“Beni sen mi buldun?”Emir başını hafifçe salladı.Lara hiçbir şey söylemedi.Aras yeniden Lara’ya döndü.
“Cebine baktın mı?”Lara kaşlarını çattı.
“Hayır.”
“Bak.”Lara elini cebine attı.Bir anda durdu.Parmakları bir şeye dokunmuştu.
“Aras…”
Elini cebinden çıkardığında parmaklarının arasında katlanmış bir kâğıt vardı.Lara şaşkınlıkla kâğıda baktı.
“Bu ne?”
Aras’ın yüzü değişti.
“Bilmiyorum.”
“Benim değildi.”
“Emin misin?”
“Evet.”Aras kâğıdı aldı.Lara yanına geldi.Kâğıdı birlikte açtılar.Üzerinde birkaç satır yazı vardı.Lara okumaya başladı.“Lara,duyduğun ayak seslerini unutma.”Bir an durdu.Devam etti.“Çünkü o sesler sana yaklaşan birilerin değil senin yanında olan birinin ayak sesiydi.”Lara’nın yüzündeki ifade değişti.Aras kâğıdı biraz daha yaklaştırdı.Son cümleyi birlikte okudular.
“Aras’a güvenip güvenmemek ise senin kararın.”Lara’nın yüzü bembeyaz oldu.Aras kâğıdı elinde tuttu.İkisi birbirine baktı.Bir süre önceki tartışmanın bütün cümleleri Lara’nın aklına yeniden geldi.
“Ben sadece seni korumaya çalışıyorum.”
“Ben senden beni korumanı istemedim.”
“Sen de her şeyi tek başına çözebileceğini sanıyorsun.”
“Belki çözebilirim.”Ve şimdi bu kâğıt…Aras’ın adı özellikle yazılmıştı.Lara’nın elleri titremeye başladı.
“Aras…”Aras cevap vermedi.Gözleri hâlâ kâğıttaydı.Emir de sessizce yazıya bakıyordu.Koridorun dışından hafif bir ses geldi.Tak.Üçü de aynı anda başlarını kaldırdı.Lara’nın kalbi hızlandı.Tak.Bir ayak sesi daha.Kimse konuşmadı.Aras kâğıdı buruşturmadı, yırtmadı.Sadece elinde tuttu.Çünkü artık bunun sıradan bir not olmadığını biliyordu.Lara ise tek bir şeyi düşünüyordu.Az önce karanlıkta duyduğu ayak sesleri…Gerçekten onu takip eden birine mi aitti?Yoksa o kişi zaten çoktan yanlarında mıydı?Kâğıtta yazan son cümle ikisinin de zihninde dönüp duruyordu.Aras’a güvenip güvenmemek ise senin kararın.