13.Bölüm

18 NUMARA
Lara, kâğıdı elinde tutarken birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.Koridorun sessizliği, az önce okudukları cümleden sonra daha da ağırlaşmıştı.
“Gerçeği öğrenmek istiyorsan 18 numaraya git.”
Aras, Lara’nın elindeki kâğıda bakıyordu. Yüzündeki ifade değişmişti. Önceki bölümlerdeki soğukluğu yerini dikkatli ve gergin bir bakışa bırakmıştı.
“18 numara…”
diye mırıldandı.Lara başını kaldırdı.
“Bunun ne olduğunu biliyor musun?”
Aras cevap vermedi.
“Aras?”
“Hayır.”
Lara kaşlarını çattı.
“Yalan söylüyorsun.”Aras ona baktı.
“Bunu nereden çıkardın?”
“Çünkü sen bir şey öğrendiğinde yüzün değişiyor.”
Aras kısa bir süre sustu. Sonra kâğıdı Lara’nın elinden aldı.
“Bunu kim yazdıysa bizi oraya götürmek istiyor.”
“Bizi mi?”
“Evet.”
“Belki sadece beni.”
Aras başını iki yana salladı.
“Hayır. Kâğıt senin cebinden çıktı ama üzerinde benim de bilmediğim şeyler var. Bu artık sadece senin meselen değil.”
Lara, Aras’ın sözlerini düşündü.Son birkaç gündür okulun içinde yaşanan her şey birbirine bağlanıyordu.Kâğıtlar.İsimler.Kaybolan öğrenciler.Karanlık koridorlar.Duyduğu ayak sesleri.Ve şimdi…
18 numara.
Lara derin bir nefes aldı.
“Peki okulda 18 numara diye bir yer var mı?”Aras cevap vermeden önce koridorun sonuna baktı.
“Var.”
Lara’nın gözleri büyüdü.
“Nerede?”
“Eski binada.”
“Eski bina mı?”
“Okulun karantina nedeniyle kullanılmayan kısmı.”
Lara birkaç saniye sustu.
“Oraya daha önce gittin mi?”
Aras’ın yüzündeki ifade yeniden değişti.
“Bir kere.”
“Ne gördün?”
“Hiçbir şey.”
Lara ona inanmadı.
“Aras.”
“Lara, gerçekten hiçbir şey görmedim.”
“Peki neden oraya bir kere gittin?”
Aras cevap vermedi.Lara kâğıdı tekrar eline aldı.
“Ben gidiyorum.”
Aras hemen karşı çıktı.
“Tek başına gitmiyorsun.”
“Sen de geliyorsun yani?”
“Evet.”
“Az önce benim meselem değildi.”
“Şimdi değil.”
Lara hafifçe başını salladı.“Tamam.”İkisi birlikte koridor boyunca yürümeye başladı.Okulun ışıkları aralıklarla yanıp sönüyordu. Her adımda ayakkabılarının sesi boş koridorda yankılanıyordu.Bir süre sonra Lara sessizliği bozdu.
“Aras.”
“Ne?”
“Bana bir şey saklıyor musun?”
Aras yürümeye devam etti.“Hayır.”
“Emin misin?”
“Evet.”Lara gözlerini ondan ayırmadı.“Çünkü son zamanlarda herkes bir şey biliyor gibi.”Aras durdu.“Ben de senin kadar bilmiyorum.”
“Buna inanmamı mı bekliyorsun?”
“İnanıp inanmamak sana kalmış.”Lara cevap vermedi.Eski binaya açılan kapının önüne geldiklerinde Aras cebinden anahtarı çıkardı.Lara şaşkınlıkla anahtara baktı.
“Bunu nereden buldun?”
“Bende vardı.”
“Okulun eski binasının anahtarı neden sende?”
Aras kapıyı açarken Lara’ya baktı.“Şimdi bunun sırası değil.”
Kapı gıcırdayarak açıldı.İçeriden soğuk bir hava geldi.Lara istemsizce geri çekildi.
“Burada hava neden bu kadar soğuk?”
Aras telefonunun ışığını açtı.
“Bilmiyorum.”İkisi içeri girdi.Eski bina yıllardır kullanılmıyormuş gibi görünüyordu. Duvarlardaki boyalar dökülmüş, bazı sınıfların kapıları aralık kalmıştı.Lara telefonunun ışığını etrafa tuttu.“Burası okulun bir parçası olduğuna hâlâ inanamıyorum.”Aras ilerlemeye devam etti.“18 numara ikinci katta.”“İkinci katta mı?”“Evet.”Merdivenlere geldiler.Lara yukarı bakınca karanlığın içinde hiçbir şey göremedi.“Harika.”Aras ona baktı.“Korkuyor musun?”“Hayır.”“Sesin öyle demiyor.”“Sesim normal.”Aras hafifçe gülümsedi.“Tamam.”Lara onun gülümsediğini görünce birkaç saniye sustu.Son zamanlarda ilk kez Aras’ın yüzündeki o sert ifade kaybolmuştu.Ama bu kısa an hemen sona erdi.Üst kattan bir ses geldi.Tak.Lara irkildi.“Duydun mu?”Aras başını kaldırdı.“Evet.”Bir kez daha ses geldi.Tak… tak…Lara Aras’ın koluna tutundu.Aras ona baktı ama hiçbir şey söylemedi.Sonra ikisi birlikte merdivenlerden çıkmaya başladı.İkinci kata geldiklerinde koridorun sonunda eski sınıf numaraları vardı.14…15…16…17…Lara’nın kalbi hızlandı.Sonunda kapının üzerinde paslanmış bir tabela gördü.18Lara durdu.“Bulduk.”Aras kapının önüne geçti.Kapının üzerinde çizikler vardı.Bazı yerlerde boya tamamen kazınmıştı.Lara elini kapıya uzattı ama dokunmadan geri çekti.“Biri buraya girmeye çalışmış.”Aras kapının kilidine baktı.“Ya da çıkmaya.”Lara ona döndü.“Ne demek istiyorsun?”Aras cevap vermedi.Kapıyı yavaşça açtı.İçerisi tamamen karanlıktı.Telefon ışıkları odayı zar zor aydınlatıyordu.Ortada bir masa vardı.Masanın üzerinde birkaç dosya duruyordu.Lara hemen içeri girdi.“Bunlar ne?”Aras dosyalardan birini aldı.Üzerinde isimler vardı.Lara’nın yüzü değişti.“Bunlar öğrenci isimleri.”Aras sayfaları çevirdi.Bir anda durdu.Lara onun yanına geldi.“Ne oldu?”Aras sayfayı Lara’ya göstermedi.“Hiç.”“Aras, ne gördün?”Aras yavaşça sayfayı çevirdi.Lara isimleri görünce dondu.Listede tanıdığı isimler vardı.Eren.Kaan.Emir.Miray.Ve…Lara.Lara’nın nefesi kesildi.“Benim adım neden burada?”Aras cevap veremedi.Lara dosyayı elinden aldı.Sayfanın en altında başka bir bölüm vardı.18 NUMARAAltında tek bir cümle yazıyordu:“Buraya gelen herkes gerçeğin bir parçasını öğrenir.”Lara dosyayı kapattı.“Bu bir oyun.”Aras başını kaldırdı.“Hayır.”“Nasıl hayır?”“Bizi buraya getiren kişi bunu önceden hazırlamış.”“Peki neden?”Aras odanın içini dikkatle inceledi.Duvarın kenarında küçük bir dolap vardı.Dolabın üzerinde de aynı numara yazıyordu.18Lara dolaba yaklaştı.“Bir tane daha.”Aras onun yanına geldi.Dolabın kapağını açtılar.İçeride yalnızca bir zarf vardı.Zarfın üzerinde iki isim yazıyordu.LARA — ARASLara’nın eli titredi.“Bu… bizim için.”Aras zarfı aldı.“Bunu açmadan önce düşünmeliyiz.”“Düşünecek ne var?”“Belki de tam olarak bunu yapmamızı istiyorlar.”“Zaten buraya kadar geldik.”Aras Lara’ya baktı.“Hazır mısın?”Lara birkaç saniye sustu.Sonra başını salladı.“Evet.”Aras zarfı açtı.İçinden tek bir kâğıt çıktı.Kâğıdın üzerinde üç satır vardı.“Lara gerçeği arıyor.”“Aras gerçeği saklıyor.”Ve son satır:“İkiniz de neden burada olduğunuzu henüz bilmiyorsunuz.”Lara, Aras’a döndü.“Bu ne demek?”Aras kâğıda bakmaya devam etti.“Bilmiyorum.”Lara onun gözlerine baktı.“Bana bak.”Aras başını kaldırdı.“Benden bir şey saklıyorsun.”“Hayır.”“Emin misin?”Aras sustu.Lara bir adım yaklaştı.“Aras, eğer burada benim bilmediğim bir şey varsa bana söyle.”Aras gözlerini kaçırdı.“Ben de öğrenmeye çalışıyorum.”Tam o anda odanın kapısı büyük bir sesle kapandı.GÜM!Lara irkildi.Aras hemen kapıya yöneldi.Kapıyı açmaya çalıştı.Açılmadı.“Aras?”“Kilitlemişler.”Lara’nın yüzü bembeyaz oldu.“Kim?”Aras cevap vermedi.Telefonunun ışığı bir anda söndü.Karanlık.Tamamen karanlık.Lara’nın sesi titredi.“Aras…”“Buradayım.”“Telefonun?”“Şarjı bitti.”Lara nefesini tuttu.Karanlığın içinde bir ses duyuldu.Koridor tarafından geliyordu.Bir adım.Sonra bir adım daha.Tak…Tak…Lara Aras’ın kolunu tuttu.“Biri geliyor.”Aras kapıya yaklaştı.“Lara, geride dur.”Adımlar kapının önünde durdu.Sessizlik.Sonra kapının altından içeri küçük bir kâğıt parçası itildi.Lara eğilip kâğıdı aldı.Karanlıkta okuyamıyordu.Aras cebindeki yedek ışığı bulup açtı.Kâğıtta tek bir cümle vardı:“18 numaraya hoş geldiniz.”Lara’nın kalbi hızlandı.Ama kâğıdın arkasında başka bir şey daha yazıyordu.“Bir sonraki isim: ARAS.”Aras yazıyı gördüğünde yüzündeki bütün renk çekildi.Lara ona baktı.“Aras…”Aras cevap vermedi.Çünkü ilk kez gerçekten korkmuş görünüyordu.Lara kâğıdı tekrar çevirdi.Bu kez ışığı daha yakından tuttu.Kâğıdın köşesinde küçük bir tarih vardı.18 Ekim.Lara’nın kaşları çatıldı.“Bugünün tarihi değil.”Aras kâğıda baktı.“Biliyorum.”“Peki neden 18 Ekim?”Aras başını kaldırdı.“Bilmiyorum.”Lara odanın duvarlarını incelemeye başladı. Bir şey arıyordu ama ne aradığını kendisi de bilmiyordu.Sonunda eski tahtanın arkasında küçük bir çizik fark etti.“Aras, şuna bak.”Aras yanına geldi.Tahtanın kenarında harfler vardı.L.A.Lara bir adım geri çekildi.“Bu benim baş harflerim.”Aras diğer tarafı gösterdi.“Burada da A.R. yazıyor.”Lara ona baktı.“Senin.”İkisi de birkaç saniye konuşmadı.Sanki oda, onların isimlerini yıllardır bekliyormuş gibiydi.Lara yavaşça sordu:“Biz daha önce burada bulunmuş olabilir miyiz?”Aras başını iki yana salladı.“Ben hatırlamıyorum.”“Ya hatırlaman gereken şeyi unutmuşsan?”Aras cevap vermedi.Birden dolabın içinden bir ses geldi.Tak.Lara irkildi.Dolap yeniden açılmıştı.İçinde az önce olmayan küçük bir kutu duruyordu.Aras kutuyu aldı.Üzerinde yalnızca bir numara vardı:18Kutunun içinde eski bir fotoğraf vardı.Fotoğrafta okulun eski hâli görünüyordu.Ama fotoğraftaki öğrencilerden biri Lara’ya çok tanıdık geldi.Lara fotoğrafı eline aldı.“Bu…”Aras ona baktı.“Ne?”“Bu kız.”Lara fotoğraftaki kişiyi gösterdi.“Bana benziyor.”Aras fotoğrafı dikkatlice inceledi.Gerçekten de kızın yüz hatları Lara’yı andırıyordu.Fotoğrafın arkasında bir cümle vardı:“Her şey bir isimle başladı.”Lara fotoğrafı sımsıkı tuttu.“Bunun ne anlama geldiğini bulacağım.”Aras ona baktı.“Birlikte bulacağız.”Lara bu kez itiraz etmedi.Çünkü artık bunun sadece bir kâğıt, bir oda ya da birkaç gizemli isim olmadığını anlamıştı.Birileri onları adım adım buraya getiriyordu.Ve 18 numara, sandıkları gibi son durak değildi.Tam tersine…Her şeyin başladığı yerdi.Kapının dışından yeniden ayak sesleri duyuldu.Bu kez ses daha yakındı.Bir adım.Sonra bir adım daha.Lara Aras’a baktı.Aras kapıya döndü.Ve kapının altından yeni bir kâğıt daha içeri sürüldü.Lara kâğıdı aldı.Üzerinde yalnızca tek bir cümle vardı:“Aras’ın gerçeğini öğrenmek istiyorsan, 18 numarayı bul.”Lara başını kaldırdı.Aras’ın yüzüne baktı.Aras ise ilk kez gözlerini kaçırmadı.“Artık geri dönüş yok,” dedi.Lara kâğıdı elinde sıkıca tuttu.“Zaten geri dönmek istemiyorum.”Ve o anda ikisi de bilmiyordu.19 numaranın ardında onları bekleyen şey, 18 numarada öğrendiklerinden çok daha büyük bir gerçeğin ilk parçasıydı.