4.Bölüm

GERİ DÖNÜŞ
Eski evin kapısı arkasından kapandığında Lara birkaç saniye boyunca olduğu yerde kaldı.Koridorun sonundaki pencere hâlâ açıktı. İçeri giren soğuk hava perdeleri hafifçe hareket ettiriyor, duvarlarda uzun gölgeler oluşturuyordu.Lara nefesini tuttu.Az önce gördüğü şey gerçekten olmuş muydu?Yerde duran anahtar hâlâ avucunun içindeydi.Üzerindeki küçük sembol, ay ışığında belli belirsiz parlıyordu.GECE.Bu kelimeyi daha önce de görmüştü.Dosyada.Duvarın arkasında.Ve şimdi anahtarın üzerinde.Lara parmaklarını anahtarın çevresinde sıktı.“Ben bu eve daha önce geldim.”Bunu yüksek sesle söylediğinde kendi sesinden bile ürktü.Çünkü bu bir tahmin gibi gelmiyordu.Bir anı gibiydi.Ama anının devamı yoktu.Sadece birkaç görüntü vardı.Yağmur.Koşan ayak sesleri.Bir kapı.Ve bir çocuk sesi.“Hatırladığında güneşin ardına bak.”Lara gözlerini kapattı.Cümle tekrar zihninde yankılandı.Sonra bir görüntü daha belirdi.Bir tren istasyonu.Kalabalık bir peron.Elinde küçük bir çanta taşıyan bir kız.Kızın boynunda aynı kolye vardı.Lara gözlerini açtı.Kalbi hızlanmıştı.Boynundaki kolyeye dokundu.“Bu mümkün değil…”Kolye yıllardır ondaydı.En azından onun hatırladığı kadarıyla.Fakat fotoğraftaki kız da aynı kolyeyi taşıyordu.Ve fotoğraftaki kız…Lara’ya çok benziyordu.Masaya geri döndü.Siyah kutu hâlâ oradaydı.Kutunun kapağını açtığında içindeki fotoğrafı tekrar eline aldı.Fotoğrafta beş kişi vardı.Lara’nın kendisine benzeyen kız.Eren.Aras.Mert.Kaan.Beşinin de yüzünde farklı bir ifade vardı.Eren kameraya bakarken gülümsüyordu.Mert’in yüzü ciddiydi.Kaan başını hafifçe yana çevirmişti.Aras ise diğerlerinden farklı olarak doğrudan fotoğraftaki kıza bakıyordu.Lara fotoğrafı ters çevirdi.Arkasında tek bir tarih vardı.2011.Lara’nın kaşları çatıldı.
2011.
Fotoğrafın köşesinde küçük bir yazı daha vardı.“İlk gece.”Lara’nın eli titredi.“İlk gece neyin?”Tam o sırada telefonunun ekranı yandı.Bilinmeyen numara.Bir mesaj.Hâlâ orada mısın?Lara birkaç saniye ekrana baktı.Sonra cevap yazdı.Sen kimsin?Mesaj gönderildi.Karşı taraftan cevap hemen gelmedi.Lara bekledi.On saniye.Yirmi saniye.Bir dakika.Sonunda telefon tekrar titredi.“Beni hatırlamıyorsun.”Lara’nın nefesi kesildi.Bir mesaj daha geldi.“Ama ben seni hatırlıyorum.”Lara telefonunu masaya bıraktı.Pencereden dışarı baktı.Bahçede hiçbir şey yoktu.Ağaçların dalları rüzgârla sallanıyordu.Sonra uzaktan bir ses duyuldu.Bir araba.Lara pencereye yaklaştı.Yolun başında üç siyah araba duruyordu.Farları açıktı.İlk arabanın kapısı açıldı.Bir adam indi.Ardından ikinci arabadan iki kişi daha çıktı.Lara geri çekildi.İçinden gelen ilk düşünce kaçmaktı.Ama ayakları hareket etmedi.Çünkü bu insanları daha önce görmüş gibiydi.Özellikle ilk inen adamı.Yüzünü tam seçemiyordu.Fakat yürüyüşü…Lara’nın zihninde bir kapıyı açtı.Bir başka görüntü.Aynı adam.Yıllar önce.Elinde bir dosya.Bir odada.Ve karşısında küçük Lara.“Bunu kimseye anlatmayacaksın.”Görüntü bir anda kayboldu.Lara başını tuttu.“Hayır…”Gözlerini açtığında adam hâlâ bahçedeydi.Bu kez başını kaldırmış ve doğrudan eve bakıyordu.Lara perdeyi kapattı.Geri çekildi.Telefonunu aldı.Yeni bir mesaj vardı.“Onlar senin için gelmedi.”Lara’nın gözleri büyüdü.Bir sonraki mesaj birkaç saniye sonra geldi.“Sen onların peşinden gideceksin.”Kapının dışından bir ses duyuldu.Tak.Lara dondu.Bir kez daha.Tak.Birisi kapıyı çalıyordu.Lara nefesini tuttu.Kapı kolu yavaşça aşağı indi.Kilitliydi.Dışarıdaki kişi birkaç saniye bekledi.Sonra kapının altından küçük, siyah bir zarf içeri itildi.Lara geri çekildi.Kimse konuşmuyordu.Bir süre sonra ayak sesleri uzaklaştı.Lara kapıya yaklaştı.Zarfı aldı.Üzerinde sadece bir kelime vardı:LARAZarfı açtı.İçinden eski bir tren bileti çıktı.Biletin üzerinde bir tarih yazıyordu.17 Ekim 2011.Varış yeri:Kuzey İstasyonu.Lara’nın parmakları buz gibi oldu.Fotoğraftaki tren istasyonu.Gördüğü anı.Her şey aynı yere çıkıyordu.Biletin arkasında ise başka bir cümle vardı.“Gittiğin yere değil, döndüğün yere bak.”Lara cümleyi birkaç kez okudu.Sonra eski evin duvarlarına baktı.Bir şey fark etti.Fotoğrafın çekildiği odada duvarın arkasında daha önce görmediği küçük bir çizgi vardı.Duvarın bir bölümü diğerlerinden biraz daha koyuydu.Lara elini üzerine koydu.Taş soğuktu.Parmaklarıyla kenarını yokladı.Bir çıkıntı buldu.Anahtarı çıkardı.Anahtar tam olarak o çıkıntının içine uyuyordu.Klik.Duvarın küçük bir bölümü geriye doğru açıldı.Lara şaşkınlıkla geri çekildi.Duvarın içinde dar bir boşluk vardı.İçeride eski bir metal kutu duruyordu.Kutunun üzerinde yine aynı sembol vardı.GECE.Lara kutuyu çıkardı.Kutunun ağırlığı beklediğinden fazlaydı.Sanki içinde yalnızca birkaç kâğıt değil, yıllardır saklanan büyük bir sır vardı.Kapağını açtığında birkaç kâğıt, bir kaset ve eski bir fotoğraf buldu.Fotoğrafı eline aldı.Bu kez fotoğrafta sadece iki kişi vardı.Lara’ya benzeyen kız ve Aras.İkisi tren istasyonunun önünde duruyordu.Fotoğrafın arkasında şu yazıyordu:“Eğer bunu bulduysan, geri döndün.”Lara’nın gözleri fotoğraftaki kıza takıldı.“Ben…”Cümleyi tamamlayamadı.Çünkü artık emindi.O kız kendisiydi.Fakat neden hatırlamıyordu?Neden herkes bunu ondan saklıyordu?Ve neden Aras onun geçmişinin içinde vardı?Metal kutunun içindeki kaseti aldı.Üzerinde tarih yoktu.Sadece tek bir harf vardı.L.Lara kaseti avucunda çevirdi.Eski evde kasetçalar olup olmadığını hatırlamaya çalıştı.Sonra üst kattaki odalardan birinde eski bir cihaz gördü.Merdivenlerden çıktı.Her basamakta evin gıcırtısı biraz daha arttı.Üst kata geldiğinde koridor karanlıktı.Sağdaki odanın kapısını açtı.İçeride eski mobilyalar vardı.Masanın üzerinde kasetçalar duruyordu.Lara cihazın düğmesine bastı.Çalışmadı.Tekrar bastı.Bu kez cihazdan cızırtılı bir ses geldi.Lara kaseti yerleştirdi.Play tuşuna bastı.Önce sadece parazit duyuldu.Sonra bir ses.Bir kız çocuğunun sesi.Lara’nın kalbi duracak gibi oldu.Ses çok tanıdıktı.“Eğer bunu dinliyorsan…”Kısa bir sessizlik oldu.“Demek geri döndün.”Lara’nın gözleri doldu.Ses devam etti.“Bundan sonra hiçbir şeye hemen inanma.”Kasetteki kız derin bir nefes aldı.“Özellikle de seni hatırladığını söyleyenlere.”Lara kaseti durdurdu.Oda sessizliğe gömüldü.“Kimden bahsediyorsun?”Cevap gelmedi.Lara tekrar play tuşuna bastı.Kayıt devam etti.“Bana ne olduğunu öğrenmek istiyorsan Kuzey İstasyonu’na git.”Bir süre sessizlik oldu.Sonra son cümle duyuldu.“Fakat oraya yalnız gitme.”Kaset aniden durdu.Lara cihazdan uzaklaştı.Tam o sırada aşağıdan bir ses geldi.Kapı kapanmıştı.Lara olduğu yerde dondu.Evde yalnız olduğunu düşünüyordu.Ama artık yalnız değildi.Merdivenlerden birinin gıcırdadığını duydu.Bir adım.Sonra bir tane daha.Lara nefesini tuttu.Aşağıdaki kişi yavaşça merdivenleri çıkıyordu.Lara ışığı kapattı.Odanın köşesine çekildi.Ayak sesleri koridora ulaştı.Bir gölge kapının önünde durdu.Lara gözlerini kapattı.Kapı kolu hareket etti.Fakat kapı açılmadı.Gölge birkaç saniye bekledi.Sonra uzaklaştı.Ayak sesleri yeniden merdivenlere yöneldi.Lara birkaç saniye daha bekledi.Ardından pencereye koştu.Bahçeye baktı.Üç siyah araba hâlâ oradaydı.Fakat bu kez arabaların yanında kimse yoktu.Telefonu titredi.Yeni bir mesaj.“Artık biliyorsun.”Lara cevap yazmadı.Bir mesaj daha geldi.“2011’de olanlar tekrar başlayacak.”Lara’nın gözleri fotoğrafa kaydı.Aras’ın yüzüne.Sonra tren biletine.Sonra elindeki anahtara.Bir şeyler yavaş yavaş yerine oturuyordu.Fakat parçalar birleşmek yerine daha büyük bir sır oluşturuyordu.Lara siyah kutuyu kapattı.Tren biletini cebine koydu.Fotoğrafı da aldı.Pencerenin önüne geçti.Uzakta güneş tamamen batmıştı.Gökyüzünde yalnızca ince bir ışık kalmıştı.Lara fotoğrafı tekrar çevirdi.Arkasındaki yazıya baktı.“Gittiğin yere değil, döndüğün yere bak.”O anda bir şeyi fark etti.Fotoğrafın arkasındaki yazının altında çok küçük bir harita işareti vardı.Bir adres.Lara adresi telefonuna yazdı.Sonra durdu.Çünkü adresi tanıyordu.Bu eski ev değildi.Kuzey İstasyonu da değildi.Adres, yıllardır gitmediği başka bir yere aitti.Çocukluğunun geçtiği eve.Lara’nın yüzündeki ifade değişti.Demek geçmiş sadece bu evde saklı değildi.Geçmiş onunla birlikte başka bir yere taşınmıştı.Ve belki de yıllardır unuttuğu şey, onu orada bekliyordu.Dışarıdaki üç siyah araba aynı anda çalıştı.Motor sesleri geceyi böldü.Arabalar sırayla yola çıktı.İlk araba uzaklaştı.İkinci araba peşinden gitti.Üçüncü araba ise birkaç saniye daha bekledi.Sonra yavaşça hareket etti.Lara perdeyi kapattı.Telefonunu cebine koydu.Anahtarı avucunda sıktı.Artık korkudan çok başka bir şey hissediyordu.Merak.Çünkü ilk kez geçmişinin kapısını kendisi açmıştı.Ve kapının ardında ne olduğunu öğrenmeden geri dönmeyecekti.Lara odadan çıkarken duvarda bir yazı fark etti.Daha önce orada yoktu.Ya da belki vardı.Sadece Lara onu daha önce görememişti.Duvarın üzerinde tek bir cümle vardı:“Eski ev sadece başlangıçtı.”Lara birkaç saniye yazıya baktı.Sonra karanlık koridora doğru yürüdü.Bu kez arkasına bakmadı.Çünkü artık biliyordu.Geri dönüş başlamıştı.Ve Lara, yıllardır kendisinden saklanan geçmişin peşine düşmek üzereydi.