31. Bölüm- Kalpi Zihin mi

Soğuk rüzgâr, Baran’ın yüzüne çarpıyordu. Sürgün edildiği yer, nereye ait olduğunu bilmediği bir cepheydi. Ufku kaplayan sis, yıkılmış taş duvarlar, yanmış ağaçlar ve küle dönmüş topraklar… Her şey, terk edilmiş bir savaşın kalıntısı gibiydi. Nerede olduğunu bilmiyordu, bildiği tek şey şuydu: Dayra’dan uzak düşmüştü.
Baran dizlerinin üzerine çöktü, elleriyle yüzünü ovuşturdu. İçinde kopan fırtına dinecek gibi değildi. Gözlerini kapadı, zihnini odakladı. Daha önce defalarca yaptığı gibi Dayra’ya ulaşmayı denedi. Onun sesini duymak, içindeki ateşi biraz olsun dindirmek istiyordu.
Ama bu kez olmadı.
Dayra’nın zihnine adım atar atmaz, sanki kalın, acı verici bir duvara çarpıyordu. Ne kadar denese de, oradan öteye geçemiyordu. Zihninde yankılanan tek şey, kesik kesik çığlıklardı. Baran’ın boğazı düğümlendi. İçinden bir ses, ona bir şey yapıyorlar diyordu.Zindanın derinliklerinde, taş duvarların arasındaki soğuk nemli odada Dayra nefes nefese kalmıştı. Ellerinden zincirlerle tavana asılmış, ayakları neredeyse yere değmiyordu. İki asker onu ağır bir sandalyeye oturttular, bileklerini ve alnını metal kelepçelerle sabitlediler.
Serhan, karanlığın içinden çıktı. Gözlerinde kararlı ama bir o kadar da korkak bir parıltı vardı. Dayra’ya yaklaştı, alçak bir sesle konuştu:“Senin içindeki bağ, bizim düzenimizi bozuyor. Onu koparmalıyız.”
İki asker yan yana dizildi. Ellerinde, uzun ince metal çubuklar, dişli kıskaçlar ve şakaklara sabitlenen sivri uçlu başlıklar vardı. Dayra’nın gözleri bir anlığına kapandı, nefesi hızlandı. O an içinden Baran’ın adını geçirdi.
Aletler şakaklarına yerleştirildiğinde, beyninden aşağıya doğru kıvılcımlar iniyormuş gibi hissetti. Acı, damarlarında dolaşan zehir gibi tüm bedenini sardı. Dişlerini sıktı, çığlık atmamaya çalıştı ama boğazından istemsizce bir haykırış yükseldi.
“Bunu… yapamazsınız…” dedi titreyen sesiyle.
Tam o sırada gizemli kız ortaya çıktı. İnce adımlarla Dayra’ya yaklaştı, sanki ona yardım edecekmiş gibi diz çöktü. Elini nazikçe Dayra’nın omzuna koydu. Sesinde garip bir sakinlik vardı:“Dayra… bırak direnme. Ne kadar direnirsen acın o kadar büyür. Eğer izin verirsen… bu acı diner.”
Dayra başını kaldırdı. Gözleri kan çanağına dönmüştü ama bakışları hâlâ inatçıydı. Nefes nefese, parçalanmış sesiyle fısıldadı:“Baran’ı… benden… silemezsiniz.”
Gizemli kızın gözlerinde kısa bir an için öfke parladı, ama hemen ardından yüzüne sahte bir şefkat maskesi yerleştirdi. Dayra’nın saçlarını okşar gibi yaptı, ardından sessizce Serhan’a döndü:“Zaman alacak. Ama acı, en sağlam kalpleri bile kırar.”