22. Bölüm- Mavilerin Ardında

Kamp sessizdi. Gece karanlığının içinde, Baran’ın zihninde kopan fırtına dış dünyaya yansıyordu. Onun için zaman durmuş gibiydi; Dayra’nın sesi gitgide daha soluktu, daha da uzaklaşıyordu. Her geçen saniyeyle içindeki umut küçülüyordu.
Ama o vazgeçmeyecekti.
Alp, geceyi sabaha bağlayan o soğuk saatlerde Baran’ın yanındaydı. Bir yandan dosyalara, yazmalara bakıyor, diğer yandan Baran’ın zihinsel durumunu izliyordu.
“Dayra’yı o maviliklerin içine çeken şey, Altherion,” dedi Alp. “Elisa’yı hatırlıyor musun? Eski metinlerde adı geçiyor. O kadının soyundan gelen Dayra, Altherion’un seçtiği kişi. Beyaz yaratık onu hayata geri döndürmek için ruhunu yavaş yavaş yok etmeye çalışıyor. Teslim olmasını, her şeyi unutmasını bekliyor.”
Baran gözlerini yumdu, kalbindeki acıyı derinlemesine hissetti. “Peki ya Dayra direniyorsa? O… onun içinde bir ışık var.”
“İşte o ışık, Dayra’nın içinde gizli kalan güç,” dedi Alp kararlı. “Ama henüz yeni yeni ortaya çıkıyor. Kontrolü sağlamadan o mavilikler içinde kaybolacak.”
Baran bir an durdu, ardından kararını verdi. “Artık bekleyemem. Yasaklı gücümü kullanacağım. Onun zihnine ulaşacağım. Onu bulmak, ona dokunmak zorundayım.”
Alp korku ve endişeyle baktı. “Eğer yakalanırsan… sürgün edilirsin Baran.”
Baran sertçe başını salladı. “O zaman sürgün olayım. Dayra her şeyden daha önemli.”
İçsel Yolculuk: Baran’ın Zihinsel Sınavı

Baran derin nefes aldı. Gözlerini kapattı. Zihninde, bilinç katmanlarında ilerlemeye başladı. Mavi sislerin, puslu ışıkların içinden geçerken sanki başka bir dünyaya adım atıyordu.
Ve orada, tam sınırda…
Bir siluet belirdi.
“Sen… kimsin?” dedi siluet, sesi uzak ve kısık.
“Ben Baran,” dedi Baran, sesi titreyerek ama kararlı. “Dayra’yı bulmaya geldim.”
Siluet yaklaştı, şekli yavaş yavaş netleşti. “Ben… Dayra… Ama… kim olduğumu unutuyorum.”
Baran’ın kalbi sızladı. “Dayra, ben buradayım. Hatırla. İçindeki ışığı. Elimden tut.”
Ama Dayra’nın silueti bulanıktı, yavaş yavaş dağılır gibiydi.
“Sen… bana birini hatırlatıyorsun… Ama ben… kayboluyorum…”
Baran gözyaşlarını tutamadı. “Hayır! Dayra! Savaş! Gücünü kullan! Seni bırakmayacağım!”
Tam o anda, mavi sisler içinde beyaz bir pırıltı belirip ardından her şey karardı.

Baran zihinsel bağın içindeydi ama bu defa derine gitmek istiyordu. Gözlerini kapadı, tüm dikkatini Dayra’nın sesine odakladı. İçinden geçen fısıltılar artık zayıf değil, kırık ve çatallıydı. Dayra içsel bir boşluğun içinde hapsolmuş gibiydi.
“Ben… yok oluyorum Baran…”
Baran dişlerini sıktı. Herkes ona bu sınırı geçmemesini söylemişti. Özel gücüyle zihinleri okuyabilirdi, evet… ama birine dokunmak — onun zihninin derinliğine tamamen girmek — yasaktı.
Çünkü o zaman gerçek dünya da bunu hissederdi.
“Dayra,” dedi titreyen sesiyle, “sana dokunmam gerek… seni orada yalnız bırakamam.”
Baran gözlerini bir kez daha kapadı. Gücünü serbest bıraktı.
Ve o an…

Gerçek Dünya – Kamp Alanı

Yerin derinliklerinden gelen bir uğultu yükseldi. Toprak hafifçe titredi. Ardından sarsıntı başladı. Ufak çadırlar sallandı, bazı raflar devrildi. Kütüphanenin camlarından biri çatladı.
Alp hızla döndü. “Baran… ne yaptın sen?!”
Zihnin Derinlikleri

Baran gözlerini açtığında maviliklerin içindeydi. Ama bu sefer görüntüler netti.
Uçsuz bucaksız bir gökyüzü, bulutsuz ama içten içe yanıyormuş gibi parlayan bir mavi…
Ve o maviliğin ortasında… Dayra.
Sırtı dönüktü. Uzun saçları hafif rüzgârla savruluyor, adeta bir hayal gibi görünüyordu.
Baran yavaşça yaklaştı. “Dayra…”
Dayra dönmedi. Ama konuştu.
“Beni neden çağırıyorsun? Ben artık ben değilim…”
Baran kalbinin sıkıştığını hissetti. Yaklaştı, elini uzattı ama değemedi. Aralarında görünmez bir duvar vardı.
“Hayır, sen Dayra’sın. Ben seni tanıyorum. Gözlerindeki ışığı da, içinde bastırdığın gücü de biliyorum. Kendini unutmana izin veremem.”
Dayra başını yavaşça çevirdi. Gözleri bağlıydı. Ama altındaki mavi ışık hafifçe süzülüyordu.
“Bir ses daha var… başka biri… bana fısıldıyor. Teslim olmamı… bir kurban seçildiğimi… Elisa’nın soyundan geldiğimi söylüyor…”
Baran’ın gözleri büyüdü. “Elisa mı?”
“Eğer teslim olursam… her şey bitecek. Acı da… benlik de… Ama… eğer kalırsam… bir şey uyanacak içimde… ve bu… bana ait değil.”
Baran yumruğunu sıktı. “O senin içinde değil çünkü sen onu taşıyorsun. İçindeki ışık bir lanet değil Dayra. O, seni seçen şeyin korktuğu tek şey.”
“Ben… seni özledim Baran. Ama…”
Tam o an, maviliğin içinden devasa beyaz bir gölge yükseldi. Baran’ın üzerine bir baskı çöktü. Ayakta durmakta zorlandı.
“Zaman doldu,” dedi boğuk bir ses.
“Hayır!” diye haykırdı Baran, “Dayra! Sakın bırakma kendini! Sakın teslim olma!”
Ama her şey titremeye başladı. Zihin çatırdıyordu. Mavilik kararıyor, gökyüzü yırtılıyor gibiydi. Dayra geri çekildi. Son sözleri yankılandı:
“Baran… beni bul… ışığımı geri getir…”
Ve bağlantı koptu.
Gerçek Dünya – Hemen Sonra

Baran gözlerini açtığında alnı ter içinde, nefesi kesikti. Etrafında küçük taşlar savrulmuş, toprağın bazı yerleri çatlamıştı.
Alp sinirliydi. Ama sesi endişeliydi. “Ne yaptın sen?! Burayı yerle bir edebilirdin!”
Baran gözlerini kısarak, fısıldadı:“Dayra hala orada. İçindeki güç uyanıyor. Elisa’nın soyundan geldiğini söyledi… O yaratık… Dayra’yı kurban etmek istiyor. Ama ben… onu almadan bırakmam.”
Alp sustu. Gözlerinde bir şeyler değişti. Artık sadece bir rakibi değil, ortak bir amacı vardı.