22. BÖLÜM

Koridordaki kahkahalar birkaç dakika boyunca dinmedi.

Semih ise duvara yaslanmış, hayatındaki bazı kararları sorguluyordu.

Özellikle son beş dakikadakileri.

Barış gözünün yaşını sildi.

— Tamam, tamam...

Sonra yeniden gülmeye başladı.

— Yapamıyorum.

— Fark ettik. dedi Semih.

Sema da gülüyordu.

— Semih, bunu gerçekten söyledin mi?

— Evet.

— Bilerek mi?

— Hayır.

— Daha da komik oldu.

---

Zeynep sakinleşmeye çalışıyordu.

Ama her Semih'e baktığında aklına aynı cümle geliyordu.

Ve tekrar gülüyordu.

Bu durum Semih'in işini hiç kolaylaştırmıyordu.

---

Tam o sırada Semih'in telefonu tekrar çaldı.

Barış hemen ekrana bakmaya çalıştı.

— Validem mi yine?

Semih telefonu uzaklaştırdı.

— Sana ne?

— Merak ettim.

— Etme.

Telefonu açtı.

— Efendim validem?

Karşı taraftan gelen ses bu kez daha neşeliydi.

— Semih, Zeynep yanındaysa ona da söyle.

Zeynep başını kaldırdı.

— Bana mı?

— Evet.

Semih telefonu hoparlöre aldı.

— Buyurun.

Semih'in annesinin sesi duyuldu.

— Zeynep kızım.

— Buyurun teyze.

— Ne zamandır geleceğim diyorsun.

— Haklısınız.

— Bu hafta geliyorsun.

— Gelirim inşallah.

— İnşallah değil, kesin geliyorsun.

Koridordaki ekip bir anda sessizleşti.

Birbirlerine bakmaya başladılar.

Tehlikeli bir sessizlikti.

---

Telefon kapandıktan sonra ilk konuşan Barış oldu.

— Bir dakika.

— Hayır.

— Daha sorumu sormadım.

— Hayır.

— Zeynep sen Semih'in annesini ne kadar zamandır tanıyorsun?

— Çok uzun zamandır.

— Kaç yıl?

— Çocukluğumuzdan beri.

Sessizlik.

---

Sema'nın gözleri büyüdü.

— Dur bir saniye.

— Ne oldu?

— Yani sen yıllardır Semih'in annesini tanıyorsun?

— Evet.

— Semih'in annesi seni ismen tanıyor?

— Evet.

— Eve davet ediyor?

— Evet.

Barış dramatik şekilde göğsünü tuttu.

— Arkadaşlar.

— Ne var?

— Ben bu hikâyenin çok gerisindeyim.

---

Burak hafifçe gülüyordu.

Aslında bu bilgiyi biliyordu.

Ama hiçbir zaman önemli bulup anlatmamıştı.

Şimdi ise bunun sonuçlarını izlemek oldukça eğlenceliydi.

---

Oğuz başını salladı.

— Demek bu yüzden teyze seni görünce bu kadar samimi davranıyor.

— Tabii. dedi Zeynep.

— Biz yeni öğreniyoruz.

— Siz hiç sormadınız ki.

Barış derin bir nefes aldı.

— Bugün herkes aynı savunmayı yapıyor.

---

Tam o sırada Semih'e bir mesaj geldi.

Telefon titredi.

Barış refleksle ekrana baktı.

Ve dondu.

— Arkadaşlar...

— Ne?

— Sanırım biraz daha önemli bir şey var.

Semih kaşlarını çattı.

— Neden bahsediyorsun?

Barış telefonu işaret etti.

Ekranda görünen bildirimde sadece birkaç kelime vardı:

Validem 👑
"Zeynep'i getirirken tatlı almayı unutma."

Bir saniye sessizlik oldu.

Sonra...

Sema yere çöktü.

Oğuz duvara yaslandı.

Burak kahkahayı bastı.

Barış ise nefes alamıyordu.

— "GETİRİRKEN" Mİ?!

Semih gözlerini kapattı.

— Barış...

— "GETİRİRKEN" DİYOR!

— Barış.

— BUNLAR BENİM KELİMELERİM DEĞİL, TEYZENİN!

Zeynep yüzünü elleriyle kapattı.

Utandığından mı, güldüğünden mi belli değildi.

Ve Semih ilk kez ciddi ciddi telefonunu camdan aşağı atmayı düşündü.