BÖLÜM(7)

Hastanenin o ağır kokusu ve bip sesleri arasında elimdeki telefon sanki kor bir ateşe dönüşmüştü. Ekrandaki o üç satırlık mesaj, odanın üzerine zaten çökmüş olan kasvetli havanın şeklini değiştirdi. Karahan ailesinin suçluluk dolu geçmişi yetmezmiş gibi şimdi karanlığın içinden bir başka gölge daha üzerimize uzanıyordu.
Doğu, gözlerindeki şaşkınlık ve endişeyle bana doğru eğildi. Elindeki soğukluğu hissedebiliyordum benimle birlikte o da bu fırtınanın tam ortasında kaldığını anlamıştı.
"Ne yazıyor Gece? Kimden gelmiş?" diye sordu sesi kısıktı ama içindeki telaş gizlenemeyecek kadar belirgindi.
Telefonu ona doğru uzatırken derin bir nefes almaya çalıştım. Göğsümdeki o daralma hissi geri gelmek için fırsat kolluyordu ama pes etmeyecektim. "Bilmiyorum Doğu... Bir numara. Ama Karahanlılar hakkında konuştuğuna göre aileden birilerini ya çok iyi tanıyor ya da hepsinden nefret ediyor."
Doğu mesajı okurken yüz hatları gerildi. Çenesi seğirdi, gözleri ekrandaki harflerin üzerinde birkaç kez gidip geldi. "Bu da ne demek şimdi? Sır derken? Bizim ailede... senin yaşadıklarından daha büyük ne olabilir ki?" Kendi kendine konuşur gibiydi. Karahan soyadının arkasına sığınılan o görkemli hayatın altında aslında ne kadar çok pislik biriktiğini o da yeni yeni kavramaya başlıyordu.
"Bilmiyorum Doğu," dedim yatakta biraz daha dikleşerek. Sırtımdaki ağrı sargıların altından ince ince sızıyordu ama zihnimdeki belirsizlik bu bedensel acıyı gölgede bırakıyordu. "Ama bu mesajı atan her kimse sadece beni değil, koridordaki herkesi hedef alıyor. Ve zannettiğimizden çok daha yakınımızda olabilir."
Doğu ayağa kalktı, odanın içinde bir sağa bir sola yürümeye başladı. Kapının camına gözü kaydı bir an. Dışarıda o bekleme koridorunda hala bir vicdan azabı tiyatrosu oynanıyordu. Babası, annesi, kardeşleri... Hepsi bir zamanlar beni yok saymanın, üzerime çamur atmanın cezasını o soğuk koltuklarda çekiyorlardı.
Gidip onlara soracağım," dedi Doğu aniden, sesi sertleşmişti. "Neyi saklıyorlar geçmişte ne haltlar karıştırdılar öğrenmek zorundayım. Senin hayatın yetmedi mi? Şimdi de kim olduğu belirsiz birinin tehditleriyle mi uğraşacağız?"
"Dur gitme," diye seslendim. Sesimdeki bitkinlik onu durdurmaya yetti. Yavaşça bana döndü. "Şu an onlarla yüzleşmenin hiçbir anlamı yok. Kabullenmezler, saklarlar, geçiştirirler. Sen onları benden daha iyi tanıyorsun Doğu. Gerçekler ortaya çıkacaksa, bunu onların ağzından değil, o mesajı atan kişinin hamleleriyle öğreneceğiz."
Doğu derin bir iç çekti, tekrar yatağın yanındaki sandalyeye oturdu. Yüzünü ellerinin arasına aldı. Bir süre sadece hastane odasındaki cihazların monoton ritmini dinledik. Dışarıdaki dünya sanki bizden kopmuştu ama içerideki iki insan, fırtınadan önceki o son sakin anları paylaşıyordu.
Yaklaşık yarım saat sonra kapı hafifçe vuruldu. İçeriye bu kez genç bir hemşire girdi. Elindeki serumu değiştirmek için hamle yaparken gözleri üzerimizdeki o gergin havayı sezmiş gibiydi. Serum bağlandıktan sonra, "Gece Hanım, doktor bey bir süre daha dinlenmeniz gerektiğini söyledi ama kendinizi iyi hissediyorsanız taburcu işlemlerinizi başlatabiliriz. Dışarıdaki aileniz de ısrarla içeri girmek istiyor," dedi saygıyla.
"Girmek falan istemiyorlar," dedim kestirip atarak. "Taburcu işlemlerini başlatın lütfen. Buradaki her dakika daha çok boğuluyorum.
"Hemşire başıyla onaylayıp odadan çıktığında Doğu bana baktı. "Eve mi döneceğiz? Yani... bizim eve mi?"
Sorusundaki tereddüdü anlıyordum. O eve dönmek benim için cehennemin ortasına yürümekten farksızdı. Ama kaçmak da bir çözüm değildi. O evde kalıp, hem Karahanlıların yüzündeki o sahte maskelerin tek tek düşüşünü izleyecek hem de gelen mesajın arkasındaki gizemi çözecektim. Artık kurban değildim o salonda her şeyi ortaya döktüğüm an rolleri çoktan değişmiştik."
O eve döneceğim," dedim kararlı bir sesle. "Ama eskisi gibi değil. Kimsenin beni ezmesine, üzerime basıp geçmesine izin vermeyeceğim. Karahanlıların sakladığı o sır neyse, onu da o evin çatısı altında bulacağım."
Doğu gözlerindeki o gurur dolu ifadeyle gülümsedi. "Yalnız olmayacaksın Gece. Arkanda durmayacağım, tam yanında yürüyeceğim."
Bir saat sonra üzerimi değiştirip odadan çıkmaya hazırlandım. Kapıyı açıp koridora adım attığımızda Karahan ailesinin tüm fertleri adeta zıplayarak ayağa kalktı. Gökhan Bey'in gözlerindeki çaresizlik, Seda Hanım'ın yaşlı gözleri, Kuzey ve Güney'in suçlu bakışları... Hepsi üzerimde toplanmıştı.
Gökhan Bey bir adım öne çıktı, dudakları titriyordu. "Gece... kızım... iyi misin?"
"Kızım" kelimesi ağzından çıkarken o kadar yabancı duruyordu ki, içimde en ufak bir kıpırtı bile yaratmadı. Ona sadece buz gibi bir ifadeyle baktım.
"Bana kızım demeyin Gökhan Bey," dedim, sesim koridorda yankılandı. Herkes dona kalmıştı. "Ben sizin kızınız değilim. Sadece aynı çatıyı paylaşmak zorunda kalan iki yabancıyız. Şimdi eve gidiyoruz. Ve bundan sonra kimse benimle o salonda yaşananlar yokmuş gibi konuşmaya kalkmasın."
Yanlarından geçip giderken Kuzey başını öne eğdi, Güney ise yumruklarını daha da sıktı. Ağır adımlarla hastane çıkışına doğru yürürken telefonum cebimde yeniden titredi.
Adımlarımı yavaşlatmadan cebimden çıkarıp ekrana baktım. Yine aynı bilinmeyen numara:
"Ateşin içine geri dönüyorsun Gece. Oyun şimdi başlıyor."
Arabaya doğru yürürken başımı gökyüzüne kaldırdım. Yağmur çiselemeye başlamıştı. Karahan ailesinin görkemli şatosuna geri dönüyorduk ama bu kez o duvarların arasında yanacak olan ateş sadece geçmişin izlerini değil, saklanan tüm yalanları da kül edecekti.

Evet bir bölümün daha sonuna geldik beğeniler lütfen okuyup beğenmeyi unutmayın 💗🫶🏻