BÖLÜM(14)

Okul çıkışında caddenin karşı tarafında bekleyen o siyah aracın tekinsiz gölgesini arkasında bırakan Gece, eve döndüğünde içinde engel olamadığı bir huzursuzluk vardı. Karahan Malikanesi’nin geniş salonunda Seda Hanım ve Gökhan Bey çocuklarının arasındaki soğukluğun bitmesi ve bir an önce tam anlamıyla kavuşmanın özlemini çekiyordu.
Derken akşamın dinginliği, bahçe kapısından giren araçların fren ve siren sesleriyle bölündü. Malikanenin devasa kapısı ansızın açıldı. Boran’ın ekibinden iki polis memuru, yüzleri kireç gibi beyazlamış bir haldeydi. Gökhan Bey hızla ayağa kalktı: “ ne oluyor evlat,bu telaş ne?”
Memurlardan biri nefes nefese konuştu: “Gökhan Bey…Boran Başkomiserim operasyon sırasında çetenin kurduğu kalleşçe bir tuzakla çatışmanın ortasında kaldı! Ağır yaralandı acil ameliyata aldılar!”
Bu haber salonda adeta bir bomba gibi patladı. Seda Hanım çığlık atarak eşine tutundu, Kuzey ve Güney üzerlerindeki şoku atlatır atlatmaz feryat eden annelerini teselli etmeye çalışırken bir yandan da arabanın anahtarlarına sarıldılar. Gece merdivenlerin başında donakalmıştı. Doğu hemen ablasının koluna girdi. Bütün Karahan ailesi, zamanla yarışır gibi hastaneye fırladı.
Hastanenin acil servis koridorları tam bir kargaşa yeriydi. Polis amirleri, doktorlar, hemşireler koşuşturup duruyordu. Ameliyathanenin kapısındaki o soğuk kırımızı ışık, koridorda bekleyen tüm ailenin üzerine dev bir gölge gibi düşmüştü. Gökhan Bey duvara dayanmış sessizce gözyaşı döküyor, Seda Hanım da Kuzey’in omzunda hıçkırıyordu. Güney ise çaresizlik içinde koridorda mekik dokuyordu.
Gece sırtını duvarın soğuk mermerine dayadı. Zihninde sabahki kahvaltı masası belirdi. Boran’ın o otoriter, Çelik gibi adamın nasıl çaresizce gözlerinin içine bakıp “tek bir kelimen yeter” dediğini hatırladı. Bütün o ördüğü sert duvarların, abilerine ve ailesine karşı koyduğu mesafenin ne kadar boş olduğunu o an anladı.
“Benim yüzünden”… diye fısıldadı Gece, gözlerinden süzülen yaşlara hakim olamayarak. “Onlara bir şans vermedim, abi bile demedim…ya ona duygularımı hissettirmeden bir şey olursa?”
Kuzey, kardeşinin ilk kez böyle savunmasızca ağladığını görünce yanına koşup Gece’ye sımsıkı sarıldı. “Sakın öyle düşünme güzel kardeşim. Boran çok güçlüdür, bizi bırakıp gitmez.”
Saatler siren kriz, ameliyathanenin kapısının açılmasıyla son buldu. Doktor tebessümle dışarı çıkıp müjdeyi verdi: Kurşun hayati organları sıyırmış. Operasyon başarıyla tamamlandı geçmiş olsun. Bütün aile derin bir nefes alarak birbirine sarıldı.
Boran yoğun bakımdan çıkarılıp özel odaya alındığında, aile üyeleri birer birer içeri girdi. Boran, gözleri hafifçe aralık halde yatağında yatıyordu. Gece, titreyen adımlarla yatağın yanına yaklaştı. Boran onun geldiğini fark edince yorgun ama içten bir tebessümle fısıldadı:
“Gece…Geldin…”
Gece daha fazla dayanamadı, abisinin seruma bağlı olmayan elini iki eliyle sımsıkı tuttu. Gözyaşları yanaklarından süzülüyordu.
“Buradayım…Buradayım Boran abi.” dedi ilk kez o kelimeyi yürekten sora sora. “Çok korktum. Gerçekten çok korktum.”
Boran ‘abi’ kelimesini duyduğu an gözlerindeki yorgunluk yerini büyük bir şaşkınlığa ve tarifsiz bir mutluluğa bıraktı. Parmağının ucuyla Gece’nin elini hafifçe sıktı. “Seni korkuttuğum için özür dilerim güzel kızım…ama bak iyiyim.”
“Zamana bırakalım demiştim.” dedi Gece, hıçkırıklarının arasından tebessüm etmeye çalışarak. “Ama zamanın bu kadar acımasız olabileceğini hesaba katmamıştım. Benden özür dilediğiniz her şeyi, Aras olayını, geçmişte yaşanan bütün o kırgınlıkarı…hepsini unuttum, herkesi afettim ben artık mutlu olmak istiyorum. Artık aramızda hiç mesafe kalmasın. Yeter ki sen iyi ol yeter ki yanımızda kal Boran abi.”
Boran’ın gözlerinden bir damla yaş süzüldü. “Sen bize ‘abi’ dedin ya şimdi bütün ağrılarım, bütün acılarım geçti Gece. Yıllardır çekilen o hasret bitti ya, bundan sonra seni asla yalnız bırakmayacağız. Bütün dünya üzerimize gelse bile ben senin arkandaki o dağ olmaya devam edeceğim.”
“Biliyorum Boran Abi…artık biliyorum.” dedi Gece ve eğilip abisinin alnından öptü.
O an odasının kapısında bekleyen Seda Hanım ve Gökhan Bey gözyaşlarıyla evlatlarının bu kavuşmasını izliyordu. Seda Hanım öne atılıp Gece’yi ve Boran’ı kucakladı. “Allahım sana şükürler olsun, yuvamız tamamlandı,” diye fısıldadı.
Kuzey ve Güney de yanlarına gelip Gece’nin saçlarını okşadılar. Güney gözlerini silerek, “Valla Gece, Boran abime hemen ‘abi’ dedin ya hemen iyileşti.” Diyerek ortamdaki bütün kasveti dağıtan bir espri yaptı. Doğu da araya girip, “Ben demiştim ama Karahan surları yıkılır diye!” diyerek gülüşmekere katıldı.
Yıllar sonra Karahan ailesi ilk kez tam anlamıyla kenetlenmiş, kalplerindeki bütün kırgınlıkları ve buzları eritmişti. Hastane odası bir felakatin ardından yükselen en sıcak mutluluk kahkahalarıyla doldu.
Her şey yoluna girmişti; artık ne tehditler ne de caddelerdeki o karanlık gölgeler sarsılmaz ailenin neşesini ve birliğini bozmaya yetebilirdi. Karahanlılar sonunda tamamen bir aradaydı.

Yazarın Ağzından
Karahanlılar için hikaye mutlu bir sonla bitmiş gibi görünüyordu. Yıllar süren ayrılık kapanmış, kalpler birleşmiş ve huzur nihayet o kenetlenen ellerin arasına sızmıştı.
Ama ne yazık ki bu, hikayenin sonu değil, aksine fırtına öncesindeki o aldatıcı sessizliğin ta kendisiydi…
Ateş’in kalbinde her geçen gün büyüyen ve aklını başından alan o fırtınalı aşkın yanında, yaşanan bu olaylar devede kulak kalırdı. Ateş, Gece’ye baktıkça derinleşen o karmaşık hislerin içinde sürüklenirken caddenin karşı tarafında, siyah aracın karartılmış camları arkasında bekleyen Devran Alaz için sahne yeni kuruluyordu.
Karahan ailesi hastane odasında kahkahalar atıp bu tatlı huzurun tadını çıkarırken, dışarıda sinsi sinsi büyüyen tehlikeden henüz kimsenin haberi yoktu. Karahanlılar kenetlenmişti, evet…Ama Devran’ın Gece’ye karşı duyduğu hisler bir aşk değil saplantılı bir şeydi o yüzden Gece’nin mutluluğu çok kısa sürecekti.
Oyun bitmemişti asıl fırtına dana yeni başlıyordu…

Evet bir bölümünde sonuna geldik bölğmğ inşallah beğenirsiniz iyi okumalar 💗💗