BÖLÜM(6)

Yazarın Ağzından
Hastanenin beyaz duvarları, Karahan ailesinin üzerine çöken o ağır suçluluk duygusunı daha da belirginleştiriyordu. Koridordaki sessizlik, salonda patlayan o son haykırışın yankısıyla doluydu. Zaman sanki durmuş herkes kendi içindeki o kırılma noktasıyla baş başa kalmıştı.
Gökhan bey, koridorun ortasında bir sağa bir sola yürürken, hayatı boyunca ilk kez bir durumu yönrtememenin çaresizliğini yaşıyordu. Korumaya çalıştığı düzenin aslında ne kadar büyük bir adaletsizliğe yol açtığını anlamıştı. Seda hanım ise oturduğu koltukta ellerini yüzüne kapamış bir annenin geç kalmış pişmanlığıyla sessizce gözyaşı döküyordu.
Bir kaç adım ötede duran Kuzey ve Güney için ise durum daha da yıkıcıydı. O zamana kadar savundukları tüm o katı ön yargılar, Gece’nin tek bir cümlesiyle yerle bir olmuştu. Kuzey, bakışlarını zeminden kaldıramıyor, kafede gösterdiği o haksız öfkenin ağırlığı altında eziliyordu. Güney ise yumruklarını sıkmış,kendi içine dönen bir kızgınlıkla duvarı seyrediyordu. Haklı çıkma çabasının bir insanı ne kadar yaralayabileceğini en acı bir şekilde öğrenmişlerdi.
Demir ve Rüzgar koridorun karşı duvarına yaslanmışlardı. Bakışlarında pişmanlıktan başka bir şey yoktu.Demir’in gözleri daha çok intikam ateşiyle kavruluyordu kardeşine bunları yapanın ailenin hepsinin cezasını kesmeyi düşünüyordu. Boran ise köşede bir tabureye oturmuş, ellerini başının arasına alarak sessizce bu ağır atmosferin geçmesini bekliyordu.
Tam o sırada odanın kapısı yavaşça aralandı. İçeriden çıkan doktor, yüzündeki yorgun ama sakin ifadeyle aileye doğru birkaç adım attı. Koridordaki herkes, sanki tek bşr nefesmiş gibi doktora doğru yöneldi. Gökhan bey, zorlukla konuşarak, “ durumu nasıl?” diye sorabildi. Sesindeki o titreme, koskoca bir çınarın devrilişinin resmiydi.
Doktor, elindeki dosyayı kapatıp derin bir nefes aldı. “Fiziksel bulguları tamamen kontrol altında, korkulacak bir durum yok.” dedi, ses tonunu sakin tutmaya özen göstererek. “Ancak yaşadığı şey, çok ağır bir panik atak krizi. Vücudunun ve zihninin uzun süredir biriktirdiği o büyük stres salondaki o tetikleyici anla birlikte bir patlamaya yol açmış. Ayrıyaten sırtındaki izler çok kötü durumdaydı Gece hanım baya kötü şeyler yaşamış şuan sakinleştirici verdik uyuyor zor bir zamanda geçtiği belli onun yanında olun geçmiş olsun” diyerek gitti.
Doktorun kurduğu her cümle Karahan ailesinin fertlerine yeni bir ödev, yeni bir ceza gibi geri döndü. Doktor yanlarından ayrılıp koridorda gözden kaybolduğunda, Doğu yavaşça odanın kapısına doğru ilerledi. Kapının üzerindeki küçük kare camdan içeriye, Gece’nin bembeyaz çarşaflar arasında ne kadar küçük ve savunmasız göründüğüne baktı. O güçlü, kimseye boyun eğmeyen, parayı ve lüksü elinin tersiyle iten kız, şimdi o yatakta geçmişin yükleriyle tek başına savaşıyordu.
Doğu, elini yavaşça camın üzerine koydu. İçeri girmeye, onunla yüzleşmeye hiçbirinin yüzü yoktu, bunu çok iyi biliyordu. Ama o camın aramasındaki sessizliğe bakarak, içinden bir söz verdi. Bu aile Gece’yi yıkmıştı, ama onu düştüğü o soğuk zeminden kaldıracak olan da yine bu ailenin değişimi olacaktı. Ama hiç bir şey daha bitmiş değildi Gece bu aileyi sevecek miydi yoksa nefret mi edecekti.Kimse bu yaklaşan felaketten haberi yoktu.

İki saat sonra
Gece’nin ağzından
Gözlerimi açtığımda gördüğüm ilk şey, hastane odasının o çiğ, beyaz tavanı oldu. Burnuma dolan keskin ilaç kokusu ve hemen başucumda düzenli aralıklarla öten cihazın sesi, beni bir anlığına nerede olduğum konusunda yanıltsa da, hafızam bir anda acımasızca yerine geldi. Salondaki o boğucu kalabalık, sırtımdaki geçmişin izlerini önlerine serdiğim o dehşet anı… Her şey tek bir saniyede zihnime geri hücum etti. Göğsüm yine daralır gibi oldu ama bu kez koyuvermedim.
Bakışlarımı odanın kapısındaki küçük kare cama çevirdim. Koridorun loş ışığında Gökhan bey’in, Seda hanım’ın ve arkalarında suçlu birer gölge gibi dikilen Kuzey ile Güney’in karartılarını seçebiliyordum. İçimde onlara karşı ne bir öfke kalmıştı ne de kendimi açıklama isteği. Sadece derin, uçsuz bucaksız bir hissizlik ve mesafe vardı. Beni hiç tanımadan infaz eden o insanların tek bir kelimesini bile duyacak gücüm de sabrım da yoktu. Şu an hiçbirini görmek istemiyordum.
Tam o sırada kapı yavaşça aralandı. İçeriye ürkek adımlarla, gözlerindeki o saf endişeyle Doğu girdi. Kafedeki o karmaşada evdeki o cehennem gibi salonda da beni gerçekten duymaya çalışan tek kişi oydu. Onun suçsuzluğunu ve benim için çırpınışını biliyordum.
Doğu yatağın kenarına doğru yaklaşırken, dışarıdakilerin de içeri girmek için hareketlendiğini, kapının arkasında toplandıklarını fark ettim. Bakışlarımı doğrudan Doğu’nun gözlerine diktim. Sesim halsizdi ama içindeki karar kesin ve netti:
“Kimseyi istemiyorum Doğu. Sadece sen kal.”
Doğu, gözlerimin içine bakarak ne hissettiğimi hemen anladı. Arkasına dönüp kapının arkasında bekleyen aileye, şu an içeri girmemeleri gerektiğini belirten kesin bir işaret yaptı. Dışarıdan gelen o pişmanlık dolu fısıltılar, Doğu’num kapıyı kapatmasıyla bir kez daha kesildi. Odanın içinde sadece ikimiz kaldık. Yatakta biraz daha doğruldum, sırtımı arkaya yaslarken derin bir nefes aldım. Bu koca, yabancı şehirde ve bu duvarların arasında beni gerçekten gören tek insana, Doğu’nun getirdiği o sessiz güvene sığındım.
Doğu sandalyeyi yatağın hemen yanına çekip oturduğunda, odadaki o sessizlik biraz olsun dağılır gibi oldu. Yüzündeki o suçluluk duygusunu görebiliyordum, sanki tüm bu olanların sorumlusu kendisiymiş gibi bakıyordu bana.
“Gece…” diye başladı söze, sesi pürüzlüydü. “Çok özür dilerim. Onları durduramadım.”
“Senin bir suçun yok,” dedim sesimi bulmaya çalışarak. Bakışlarımı tekrar kapının camına çevirdim. Dışarıdaki gölgeler hala oradaydı, gitmemişlerdi.” Sadece… beni hiç duymak istemediler Doğu. En çok da canımı yakan da bu oldu. Paraları, kolejleri, o mevkileri umrumda bile değilken beni bunlarla suçladılar.”
Doğu uzanıp elimi tuttu. Onun bu korumacı tavrı, içimdeki o buz tutmuş hissi biraz olsun eritiyordu. “Seni artık yalnız bırakmayacağım. Kim ne derse desin ben senin yanındayım,” dedi kararlılıkla.
Tam o sırada odanın içindeki sessizlik, komedinin üzerinde duran telefonum titredi kesin Aras yazdı tabi merak ediyordur telefonu elime aldığımda ekran karardı, fakat hemen ardından ekrana bilinmeyen bir numaradan gelen kısa mesaj düştü.
Şaşırsamda merakıma yenik düşüp hemen mesaja baktım ve sert ve keskin kelimelerle karşılaştım:
“Yalnız değilsin, Gece Karahanlıların sakladığı tek sır senin geçmişin değil. Zamanı geldiğinde herkes o ailenin gerçek yüzünü görecek.”
Notu okurken ellerim titredi. Kafamı kaldırıp Doğu’ya baktım o da en az benim kadar şaşkındı. No odada dış dünyadan ne kadar izole olduğumu düşünürsem düşüneyim, cebime kadar sızan bu gizemli numara, Karahan ailesinin, bile henüz bilmediği hepimizi içine çekecek daha büyük bir fırtınanın fitilini çoktan ateşlemişti.

Evett bir bölümün daha sonuna geldik beğenmeyi ve yorum yapmayı unutmayın 🫶🏻💗