BÖLÜM(3)

Gökhan Karahan’ın Ağzından
Gece merdivenlerden yukarı çıkıp gözden kaybolduğunda salona çöken o ağır sessizlik göğsüme bir kaya gibi oturdu. Yıllardır koruyamadığım nerede olduğunu bilmediğim kızım az önce karşımızda dimdik durmuş, hayatın ona indirdiği tüm darbelere rağmen yıkılmadığını kanıtlamıştı. Ama o dik duruşunun arkasındaki derin acıyı görmemek için kör olmak lazımdı.Kim bilir neler yaşadı kızım affet beni kızım.
Gökhan:siz ne yaptığınız farkında mısınız? Dedim sesim salondaki her bi köşede yankılanırken. Kuzey, Güney ve Boran’a baktım.
Kuzey pişman olmak bir yana sinirli bir şekilde ve saçlarını geriye doğru taradı.
Kuzey:Baba, kız resmen bize üst perdeden ders vermeye kalktı kim olduğunu sanıyor? Bir günde gelip burada düzenimizi bozamaz.
Gökhan: Kuzey! Diye kükredim. Haddini bil o kız sizin kardeşiniz.
Güney:Kardeşimiz falan değil baba
Diye araya girdi Güney, kollarını göğsümde birleştirerek.
Güney: Daha dün kim olduğunu bilmediğimiz biri için bize sesini yükseltemezsin. Kızın ne olduğu, nereden geldiği belli. Hemen onu savunma bize.
Öfkem sesimin titremesine engel olamıyordu. Seda, koltuktaydı ve sessizce ağlıyordu. Bu çocukların bu kadar acımasız ve kibirli olması canımı her şeyden çok yakıyordu. Gece’yi kazanmak istiyordum ama oğullarımın bu sert duvarları işimizi daha da zorlaştırıyordu.
Boran’ın ağzından
Herkes bir şeyler söylerken ben sadece oturduğum koltukta bacağımı sallıyor, Gece’nin yukarı çıktığı merdivenlere bakıyordum. Kuzey ve Güney hala sinirliydi. Ama ben olaya daha stratejik yaklaşıyordum.
Boran:Hemen gaza gelmeyin!. Dedim soğuk bir sesle, kızın yaptığı tam bir mağdur edebiyatıydı. ‘Savaş verdim orada tek başıma ayakta kaldım’ falan bunlar klasik taktikler. Kendini acındırarak bu evde yerini sağlamlaştırmaya çalışıyor olabilir. Aslı gibi olmadığı kesin ama bu onun masum olduğunu göstermez.
Demir bana sert bir adım attı.
Demir:Boran, kes sesini! Kızın gözlerindeki o öfkeyi, o kırgınlığı görmedin mi? Hala oyunlardan, taktiklerden bahsediyorsun.
Boran: Ben sadece gerçekçi oluyorum abi, dedim zamanla ne mal olduğu ortaya çıkar. Şimdilik sadece rolünü iyi oynuyor göreceğiz bakalım.
Kuzey ve Güney beni kafalarıyla onayladılar. Üçümüzünde de bu kıza hemen kucak açmaya niyeti yoktu. Burası Karahan malikanesiydi ve buraya ait olduğunu kanıtlaması gerekiyordu.
Demir’in ağzından
Kuzey, Güney ve Boran’ın bu burnu havada şüpheci tavırları sinirlerimi bozuyordu. Onların aksine, Gece’nin o dik duruşunun altındaki o savunma mekanizmasını çok iyi analiz etmiştim. O kız, canı yanmasın diye herkese dikenlerini gösteriyordu.
Demir: Siz ne derseniz diyin dedim kardeşlerime tek tek bakarak. Bu evde Gece’ye karşı tek bir saygısızlık tek bir imalı laf duyarsam karşınızda beni bulursunuz. Herkes haddini bilecek.
Rüzgar yanıma gelip fısıldadı: “Abi fırtına kopacak gibi. Bizimkiler kolay kolay pes etmez, Gece de tırnaklarını geçirmeye hazır bekliyor.”
“Biz Gece’nin yanında duracağız Rüzgar.” Dedim ciddiyetle.
O sırada Doğu çekingen bir sesle araya girdi:
“Ben… ben onun gerçekten iyi biri olduğunu düşünüyorum. Aslı gibi değil o. Bana baktığında zarar vermek ister gibi bakmadı.”
Doğu’nun omzunu sıktım. “Merak etme koçum onu bu evde kimseye ezdirmeyeceğiz. Biz Gece’ye abilik yapacağız.”
Seda Karahan’ın Ağzından
Herkes dağıldığında salonda sadece Gökhan ve ben kalmıştık. Gözyaşlarımı silmeye çalışsam da yenileri ekleniyordu. Çocuklarımın Gece’ye karşı bu kadar cephe alması beni kahrediyordu. Benim güzel kızım, canım Gece’m… Yol boyunca elini tutmak istemiştim ama benden bir yabancı gibi kaçmıştı.
“Gökhan” dedim hıçkırarak. “ Çoçuklar ona çok kötü davranıyor. Gece zaten yaralı, bir de onların bu şüpheci tavırlarıyla nasıl baş edecek?”
Gökhan yanıma oturup beni kolları arasına aldı. “Seda, Gece bizim tahmin ettiğimizden çok daha güçlü bir kız. Ama haklısın, ona zaman vermeliyiz. Sen git odana bir bak istersen. Ama üzerine gitme sadece yanında olduğumuzu bilsin.”
Kafamı salladım. Yavaş adımlarla merdivenleri çıktım. Gece’nin odasının kapısının önüne geldiğimde durdum. İçeriden hiç ses gelmiyordu. Kapıyı hafifçe tıklattım.
“Gece? Kızım… yani, Gece? Uyudun mu?” Diye seslendim sessizce.
Birkaç saniye ses çıkmadı. Tam geri dönecekken içeriden o sakin ama mesafeli sesini duydum:
“Uyuyacağım Seda Hanım, teşekkürler.”
“Seda Hanım…” Bu hitap kalbime batan bir iğne gibiydi ama pes etmeyecektim. Kuzeylerin ona ördüğü duvara karşı, ben ona şefkatle yaklaşacaktım.
“Tamam güzelim, iyi uykular. Bir şeye ihitiyacın olursa hemen yan odadayım, tamam mı?” Dedim.
Cevap gelmedi. Derin bir nefes alıp odama doğru yürürken kendi kendime söz verdim:
Ne oğullarımın soğukluğuna ne de Gece’nin mesafelerine teslim olacaktım. O yaraları tek tek saracaktım.

Evet bir bölümün daha sonuna geldik lütfe beğenmeyi ve yorum yapmayı unutmayın💗