BÖLÜM(10)

Yağmur şiddetini artırıp asfaltı döverken, çemberi daraltan adamların adımlarıyla su birikintileri etrafa saçılıyordu. Okulun demir kapısının arkasında toplanmış olan öğrenciler hatta az önce kabadayılık taslayan Ateş bile nefeslerini tutmuş dona kalmış bir şekilde dışarıdaki
manzarayı izliyordu.
Yara izli adam, Gece’nin soğukkanlı cevabı karşısında alaycı bir tavırla tek kaşını kaldırdı. “Görünüşe göre laftan anlayamayacaksın, küçük hanım” dedi ve yanındaki adamlara başıyla işaret verdi.
İki adam hızla Gece’ye doğru hamle yaptı. Doğu öfkeyle öne atılmaya çalıştı ama Gece onu tek eliyle arkasına iterek korusun. “Doğu geride kal!”
İlk adam sağ kroşe ile tam Gece’nin yüzünü hedef aldı. Ancak Gece dövüş derslerinde benliğine kazınan refleksle başını hafifçe sağa eğerek yumruktan sıyrıldı. Adamın boşa çıkan ivmesinden faydalanıp dirseğini adamın çenesine sertçe geçirdi. Tok bir sesle sarsılan adam daha ne olduğunu anlamadan Gece onun bileğini yakalayıp kendi etrafında döndürdü ve adamı doğrudan arkasından gelen ikinci saldırganın üzerine savurdu. İkisi birden çamurlu suyun içine yuvarlandı.
Bahçe kapısındaki kalabalıktan tek bir ses bile çıkmıyordu. Sadece yağmurun şıpırtısı ve yere serilen adamların inlemeleri duyuluyordu. Ateş’in gözleri yuvalarından fırlayacak gibi açılmıştı az önce kantinde kolunu burkan kızın, profesyonel tetikçilere karşı sergilediği bu rahatlık tam anlamıyla akıl almazdı.
Diğer dört kişi aynı anda üzerine çullandı. Gece, omzundaki sargının hafif sızısını hissetse de zihnindeki adrenalini serbestçe bıraktı. Tam karşısından gelen adamın kasık bölgesine hızlı bir tekme savurdu adam iki büklüm olduğunda dizini onun suratına patlattı. Aynı salise içinde arkasından gelen diğer adamın boynunu kavrayıp sırtı üzerinden yere fırlattı. Yere düşen adamın kaburgalarına bastırıp dengesini sağlayarak, sağ taraftan yaklaşan dördüncü kişinin boğazına doğru düz bir yumruk indirdi.
Her bir hamlesi akıcı, tereddütsüz ve adeta bir dans koreografisi gibi kusursuzdu. Dövüşmüyor, adeta karşısındakileri saniyeler içinde etkisiz hale getiren bir fırtına gibi esiyordu.
Geriye sadece deri ceketli, yara izli adam kalmıştı. Adamın yüzündeki o alaycı gülümseme yerini derin bir öfkeye bırakmıştı. Ceketinin iç cebine hızla eline attı.
Gece, adamın silah ya da bıçak çekeceğini anladığı an saliseyle hareket etti. Yerde duran çantasını ayağının ucuyla havalandırıp adama doğru fırlattı. Ağır çanta adamın suratında patlarken, Gece aradaki mesafeyi bir adımda kapattı. Adamın cebindeki elini yakalayıp bileğini ters yöne kıvırdı. Metal bir sustalı bıçak tıkırtıyla yere düştü. Gece, adamın dengesini bozup dizinin arkasına sert bir tekme attı. Yara izli adam çamurun içine diz çökmek zorunda kaldı.
Gece, adamın saçlarını arkadan kavrayıp başını geriye doğru çekti ve kulağına doğru eğildi. Ses tonunda ne bir korku ne de bir telaş vardı sadece mutlak bir otorite:
“Patronuna söyle… bir dahakine karşıma geçmek istiyorsa, arkasına saklandığı piyonları değil, kendi canını feda etmeyi gözden çıkarsın.”
Gece adamı yere bıraktı. Üstünü başını hafifçe düzelterek ceketinin yakasını kaldırdı. Yerde acı içinde kıvranan sekiz adamın arasından yürüyüp okulun kapısına doğru ilerledi. Yerden çantasını aldı ve Doğu’ya baktı.
Doğu gözlerine tarifsiz bir gurur ve şaşkınlıkla kardeşine bakıyordu. Sadece Doğu değil; bahçedeki tüm öğrenciler, kulaktan kulağa fısıldaşan fısıltıları bile unutmuş, adeta bir efsaneye tanıklık etmiş gibi donup kalmışlardı. Ateş ise olduğu yerde büzüşmüş, Gece’nin bakışları kendi üzerine çevrilmesin diye başını öne eğmişti. Okuldaki ‘tehlikeli kız’ imajı artık sınırları aşmış bir hürmet ve korkuya dönüşmüştü.
Gece, Doğu’nun yanına varıp hafifçe gülümsedi. “Gidelim mi?”
Doğu derin bir nefes alıp başını salladı.” Sen gerçekten… başka bir şeysin Gece.”
İki kardeş, arkalarında bıraktıkları yıkımın ve şaşkın bakışların arasından yağmurun altında yürümeye devam ettiler. Gece cebindeki telefona dokundu. Oyun henüz bitmemişti ama kuralları artık kendisi yazıyordu.

Ateş’in ağzından
Demir kapının kenarında, yağmurun yüzüme kırbaç gibi çarpmasına bile aldırmadan öylece çakılı kalmış durumdaydım. Çenemin acısı, yanağımdaki o aşağılayıcı kızarıklık… az önce müdürün odasında hissettiğim o öfke, şu saniyelerde yerini bambaşka tanımlayamadığım bir duyguya bırakmıştı.
Gözlerim yuvalarından fırlayacak gibiydi.
Siyah araçlardan inen o sekiz adamı gördüğümde açıkçası içimden “işte şimdi bittin Gece Karahan” diye geçirmiştim. O adamların duruşundan, üzerlerindeki o tekinsiz havadan ne oldukları belliydi. Gerçek belaydılar. Kantinde bana yaptığı o artisliğin bedelini dışarıda sert ödeyeceğini sanmış hatta bir an için arkama yaslanıp onun ezilişini izleme zevkini tatmak islemiştim.
Ama olmadı. Olmadığı gibi hayatım boyunca unutamayacağım bir gösteriye tanıklık ettim.
Gece, adamların üzerine doğru adım atarken en ufak bir tereddüt bile yaşamadı. Ne bir korku emaresi, ne bir titreme… ilk adamın savurduğu yumruktan bir gölge gibi sıyrılıp dirseğini adamın çenesine geçirdiği an, nefesim boğazımda tıkandı. O hareket neydi öyle? Sanki bir okul koridorunda değil de profesyonel bir ringteydi.
Adamlar birer birer yere serilirken bahçedeki herkes gibi ben de dona kalmış durumdaydım. Yağmurun altında savrulan her bir tekmeyle, her bir kıvrak hamleyle algılarım altüst oluyordu.Dövüşmüyordu ki kız adeta yağmurun altında kusursuz bir ritimle dans ediyordu. Sargılı omzuna rağmen, o adamları birer kağıt parçası gibi yere fırlatırken sergilediği güç ve soğukkanlılık akıl almazdı.
Yara izli adamın elindeki bıçak yere düştüğünde ve Gece adamı dizlerinin üzerine çöktürüp kulağına o cümleleri fısıldadığında, içimde bir şeylerin kırıldığını hissettim.
Bu kız…bu kız sadece “Karahanlıların saklanan kızı” değildi. O bambaşka bir şeydi. Tehlikeliydi,ulaşılmazdı ve itiraf etmekten nefret etsem de, kesinlikle büyüleyiciydi.
Gece, arkasında bıraktığı o hezimetin içinden sıyrılıp bize doğru okul kapısına yürüdüğünde gayriihtiyari geri adım attım. Göz göze gelmekten ilk defa korktum. Bakışları üzerimden geçip gittiğinde, bana acıdığını değil, beni bir tehdit olarak bile görmediğini anladım. Benim okulda babamın gücüyle kurduğum o sahte krallık, onun tek bir hamlesiyle yerle bir olmuştu.
Gözlerimi ondan alamıyordum. Doğu’nun yanında, yağmurun altında yürüyüp giderken arkasında bıraktığı o enkaz kadar görkemliydi. Onu mahvetmek, okuldan attırmak istiyordum ama şuan içimdeki o öfkenin yerini katıksız bir hayranlık almıştı.
Dudaklarımdan sadece şu fısıltı dökülebildi:
“Sen ne tür bir belasın böyle.”

Evet bir bölümün daha sonuna geldik inşallah beğenirsiniz💗