BÖLÜM(16)

Devran’ın botunun altında ezilen mini takip cihazının çatırdısı taş odanın buz gibi duvarlarında yankılanırken içeri giren karanlık sessizlik adeta kilitlendi. Devran, zafer kazanmış bir edayla Gece’ye doğru eğildi; gözlerinde avını köşeye sıkıştırmış bir yırtıcının kibiri vardı. Karşısındaki genç kızın korkudan titremesini, af dilemesini ya da gözyaşlarına boğulmasını bekliyordu.
Ancak Gece, sırtını dayadığı ahşap sandalyede geriye yaslanmak yerine aksine dikleşti. Yüzündeki o sakin, hafif alaycı tebessüm bir milim bile gerilememişti.
“Gerçekten çok yazık,” dedi Gece. Sesi, ortamdaki buz gibi havayı kesecek kadar net ve soğukkanlıydı. “O cihazın kapsama alanını ve sinyal gönderme süresini hesaplayamacak kadar beni hafife aldın Devran Alaz. O ışık söndüğünde, benim koordinatlarım çoktan emniyetin sistemine ve abilerimin ekranına düştü bile. Sen şuan zafer kazandığını sanıyorsun ama aslında kendi ellerinle ördüğün kapana kilitlendin.”
Devran’ın yüzündeki gülümseme aniden dondu. Çenesindeki kaslar seğirirken hışımla arkasındaki adamlara döndü. “Dışarıyı kontrol edin! Kimse gelmeden hemen gitmemiz gerekiyor çabuk!!” diye kükredi. Fakat tam o sırada, dağ evinin ahşap panjurlarını titreten derin bir motor uğultusu geçenin yırtıcı sessizliğini böldü.
Konvoyun en önünde Demir’in kullandığı siyah arazi aracı, virajlı ve çamurlu dağ yolunu adeta savrularak alıyordu. Yan koltukta oturan Boran Başkomiser, elindeki tablete sabitlenmiş gözleriyle son gelen koordinatları doğruluyordu.
“Sinyal tam bu noktada kesildi!” dedi Boran, araçtaki gerilimi daha da tırmandırarak. “Aşırı yüksek bir tepe, eski bir zeytinyağı imalathanesi veya depo olarak kullanılan yapılar var. Kaçacak hiçbir yerleri yok.”
Arka koltukta oturan Doğu’nun elleri hırsla kenetlenmişti. Bütün gece çektiği vicdan azabı ve ikizini kaybetme korkusu, Gece’nin kendi zekasıyla bıraktığı o somut iz sayesinde devasa bir öfkeye dönüşmüştü. “Ağabey,” dedi ön koltuğa doğru eğilerek, “Oraya ulaştığımızda kimse öne atılmasın, Gece’nin kılına zarar gelirse Devran’ı elimden kimse alamaz.”
Araçların farları kapatıldı. Karahanlılar ve emniyet ekipleri, dağ evine birkaç yüz metre kala araçlardan inerek gölgelerin arasına dağıldı. Ateş, gruptan bağımsız gibi hareket ederek ağaçların ve sık çalıların arasından en ön safa kaydı. Doğum günü için o gece Karahanlıların evindeydi ama içindeki o tanımlayamadığı, kendini yemekten bitiren suçluluk hissi, onu Gece’yi bir an önce sağ salim görmeye zorluyordu. Bahçede onu yalnız bıraktığı, arkasını dönüp gittiği için kendine öfkeliydi. Bu hatayı kapatmanın tek yolu, Gece’yi o karanlık odadan bizzat çıkarmaktı.
Dağ evinin içindeki gerilim ise patlama noktasına ulaşmıştı. Devran, Gece’nin kolundan tutup onu kendine siper etmek üzere hamle yaptığı an, dışarıdaki ilk devriye adamın bağırışı ve ardından patlayan kapı sesi odayı sarstı.
Ağır ahşap kapı büyük bir gürültüyle içe doğru çöktü. Ekip içeri daldığında, odanın içi bir anda ana baba gününe döndü. Devran’ın adamları neye uğradığını şaşırırken Karahanlıların hırsı ve hazırlıklı baskını karşısında hiçbir direnç gösteremediler.
Devran, Gece’yi hızla ayağa kaldırmaya çalışırken, Gece tam da o anı bekliyormuş gibi vücut ağırlığını geriye verdi. Ayaklarını sandalyenin bacağına takarak Devran’ın dengesini tamamen bozdu. İkisi birden yere savrulurken kargaşanın ortasından öne fırlayan ilk kişi Ateş oldu. Ateş, gözünü bile kırpmadan Devran’ın üzerine atıldı; sert bir hamleyle adamın elindeki silahı boşa çıkartıp onu etkisiz hale getirdi. Ve tehlikeyi tamamen savuşturdu.
Boran anında Devran’ı kelepçelerken, Doğu ve Kuzey doğrudan Gece’nin yanına koştu.
“Gece iyimisin? Sana bir şey yaptı mı?” Doğu, ikizinin ellerini tuttuğunda Gece’nin ne kadar soğukkanlı ama bir o kadar yorgun olduğunu gördü.
Gece, abilerinin ve ikizinin gözlerindeki o katıksız endişeyi görünce hayatında ilk defa zoraki olmayan, gerçek ve hafif bir tebessüm etti. “İyiyim. Sadece…kutlamayı biraz yarıda kestik.”
Kuzey, kardeşini koruma iç güdüsüyle sıkıca sarıp kucağına alırken, Gece başını onun omzuna koyduğu sırada bakışları biraz ötede üstü başı toz içinde kalmış Ateş’e kaydı. Ateş, derin ve rahatlamış bir nefes alarak duruyordu. Göz göze geldiklerinde Gece, ona karşı olan o mesafeli ve sert bakışlarını ilk kez yumuşatarak sessiz bir teşekkür iletti. Ateş ise sadece hafifçe başını sallamakla yetindi.
Sabaha karşı Karahan Malikanesi’ne dönüldüğünde bahçedeki parti süsleri toplanmış, yerini dingin bir huzura bırakmıştı. Seda Hanım ve Gökhan Bey, Gece’ye sarılıp gözyaşı dökerek onu odasına çıkarttılar. Gece ilk kez o evde kendisinin gerçekten korunduğunu, arandığını ve bencilce büyütüldüğü o eski ailenin aksine burada koşulsuzca değer gördüğünü hissetti.
Ateş ise o zorlu gecede Karahanlıların yanından bir an bile ayrılmamış, Gece bulunana kadar mücadele etmişti. Her şey sakinleştikten ve Gece’nin güvende olduğundan emin olunduktan sonra o oda kendi evine geçmişti.
Gece, odasındaki yatağına uzandığında gözlerini tavana dikti. Bütün vücudu yorgunluktan sızlıyordu ama zihni bir türlü durulmuyordu. Aklında sürekli o baskın anı ve hemen öncesinde yaşananlar dönüp duruyordu.
Bahçede Ateş’e söylediği o sert sözleri düşündü. “Beni yalnız bırak” diyerek onu başından savurmuştu. Ama Ateş, kendisini terslemesine rağmen peşini bırakmamış ve o dağ evine kadar gelmişti.
Özellikle kapı kırılıp içeri girildiği o tehlikeli an gözünün önüne geldi. Devran üzerine hamle yaparken, kendi canını hiç düşünmeden öne fırlayan kişi Ateş’ti. Devran’ın elindeki silaha ve adamların tehdidine rağmen gözünü bile kırpmadan tehlikenin ortasına atılmış, Gece’yi o adama yem etmemek için kendisini siper etmişti.
Gece göğsünün üzerinde birleştiği ellerini sıkılaştırdı. Ateş’e karşı hep bir savunma mekanizması geliştirmiş, onu sert, gıcık ve müdahaleci bulmuştu. Ama bu gece, o sert kabuğun arkasında bambaşka bir adam görmüştü. Ateş, kendisiyle sürekli kavga etmesine rağmen onu korumak için gözünü karartmıştı.
Gözlerini yavaşça kapatırken yüzünde hafif neredeyse belirsiz bir tebessüm belirdi. Gece ilk kez ona karşı içindeki o kalkanların biraz olsun gevşediğini hissetti. Artık onun sadece gıcık kaptığı bir yabancı olmadığını biliyordu bu düşüncelerle günün yorgunluğu ile uyuya kaldı.

Evettt yeni bölüm geldi iyi okumalar beğenmeyi ve yorum yapmayı unutmayın 💗💗