3. Bölüm

Yazardan
Altı yıl sonra her şey çok değişmişti. Elfida artık o lise öğrencisi değildi ve Turgut ile birlikte yeni bir hayat kurmuşlardı. Geçmişteki o korkunç, gizemli notları tamamen unuttuklarını sanıyorlardı. Ama yanılıyorlardı. Çünkü kader ağlarını onlar için çoktan örmüştü.
Elfida gözlerini açtığında kafası acayip arkaya doğru zonkluyordu. Etraf kapkaranlıktı ve burnuna çok kötü bir rutubet kokusu geliyordu. Kollarını hareket ettirmek istedi ama edemedi çünkü bir sandalyeye çok sıkı bir şekilde bağlanmıştı! İçini birden büyük bir korku kapladı. Tam o esnada yanındaki sandalyeye baktı ve şok oldu. Turgut da oradaydı ve kafası öne düşmüştü, yüzünde de morluklar vardı.
"Turgut! Turgut ne olur uyan, yalvarırım aç gözlerini!" diye fısıldadı Elfida. Ağlamamak için kendini zor tutuyordu ama gözyaşları yanaklarından süzülüyordu.
Turgut acıyla inleyerek gözlerini araladı. Sandalyeyi kımıldatmaya çalıştı ama zincirler acı bir ses çıkardı. "Elfida? Sen iyi misin? Sana bir şey yaptılar mı? Neredeyiz biz?" dedi endişeli bir sesle. Turgut, Elfida'yı liseden beri gizlice çok seviyordu ve onun canının yanması fikri bile onu deli ediyordu.
"Ben iyiyim ama burası neresi bilmiyorum. Hepsi benim yüzümden, o eski notlar yüzünden..." dedi Elfida hıçkırarak.
Tam o sırada karanlık odanın içinden "Tak... tak... tak..." diye çok korkunç bir ayak sesi geldi. Adımlar adeta bir film sahnesi gibi yaklaşıyordu. Gölgelerin arasından eli yüzü çok sert, orta yaşlı bir adam çıktı. Adamın elinde ne vardı dersiniz? Tam altı yıl önce Elfida'nın lise sırasından çıkan o bilgisayar çıktısı mektuplardan biri duruyordu!
Adam çok kötü bir şekilde sırıttı ve soğuk bir sesle, "Sonunda uyandınız demek," dedi. Gözlerini direkt Elfida'ya dikmişti. "Baban zamanında benden kaçabileceğini sandı ama geçmiş adamı asla unutmaz Elfida."
Turgut hemen öfkeyle bağırdı ve ipleri çekiştirdi. "Sen kimsin be! Derdin neyse benimle çöz, onun hiçbir suçu yok!"
Adam Turgut'a bakıp alaycı bir şekilde güldü. "Bak sen şu sadık aşığa... Lisede o yangın alarmını çalarken de çok cesurdun çocuk. Ama burası okul bahçesi değil. Babanın yarım bıraktığı hesabı şimdi siz ödeyeceksiniz. Oyun asıl şimdi başlıyor!"
Adam bunu dedikten sonra yavaşça yürüdü ve elini Turgut'un omzuna koydu. Elfida korkudan nefesini tuttu ve kalbi küt küt atmaya başladı.
Evettttt bu bölümde bitti eski taslaklar sağolsun bugün baya bi bölüm attımmm nasıl olmuş begendiniz miiii
Not : şu an turgut asker elfida hemşire askeriyeye yakın bir hastanede hemşire olarak görev yapıyor elfida bu bölümde ortak rehin alındılar