1. Bölüm

Evet sevgili okurlarım hepinizi çok seviyorum ilk kurgumla başlıyorummmm
Başlama tarihlerinizi alalımmmm
Okul panosunun önü ana baba günüydü resmen. Son sınıf olunca herkesi bir gelecek telaşı sarmıştı tabii, broşürlere falan bakıyordu millet. Ama Turgut her zamankinden farklı olarak o kalabalığın en arkasında, öylece durmuş panonun köşesindeki bir afişe kilitlenmişti. Milli Savunma Üniversitesi Başvuruları Başladı.
Yanına doğru yaklaşırken yüzündeki o her zamanki muzip, fırlama ifadeden eser kalmadığını fark ettim. Kafasında kim bilir neler dönüyordu.
Elfida elindeki test kitaplarıyla kütüphaneden çıkmış sınıfa doğru giderken onu gördü ve ister istemez adımları yavaşladı. Turgut’un vatan sevgisini, her fırsatta "Ben asker olacağım kızım," diye gezinmesini zaten biliyordu da... Şimdi o resmi afişe böyle ciddi ciddi bakması içini garip yaptı. İçine bir öküz oturdu derler ya, aynen öyle bir huzursuzluk çöktü kızın içine. Gerçi Elfida öyle aşka meşke inanan, duygusal işlerle kafayı bozan bir kız hiç olmamıştı, hatta bu işleri bayağı gereksiz bulurdu ama Turgut'un bu hali yine de kafasını kurcalamıştı işte.
Yavaşça arkasından yaklaşıp lafa girdi. "Gerçekten dolduracak mısın o formu?" dedi, sesi okul koridorunun gürültüsünde biraz cılız çıkmıştı.
Turgut bir an irkilip arkasına döndü. Elfida’yı görünce yüzünde hemen o bildiğimiz sıcak, şapşal gülümsemesi belirdi ama gözlerindeki o ciddi bakış gitmedi. "Dolduracağım tabii Elfida," dedi, sesinde sıfır tereddüt vardı. "Küçüklükten beri hayalim lan benim bu, biliyorsun."
Elfida derin bir nefes alıp elindeki test kitaplarını göğsüne daha sıkı bastırdı. "Biliyorum da ne bileyim... Çok zor be Turgut. Tehlikeli yani. İnsan değer verdiği bir arkadaşının..." Gerisini getiremedi, yanaklarının hafiften yandığını hissedince hemen kafasını başka tarafa çevirdi. Zaten aşk işlerini umursamadığı için bu hissettiği garip duyguya da hemen "arkadaşça bir endişe" kılıfı uyduruvermişti kendi içinde.
Turgut onun bu hallerini falan görünce dayanamadı, aradaki mesafeyi kapatıp bir adım yaklaştı. Sesini de sadece ikisinin duyabileceği bir tona getirdi. "Korkuyor musun kız benim için?" dedi hafifçe sırıtarak.
Elfida gözlerini devirdi, o klasik umursamaz tavrına geri dönerek, "Ne korkacağım be, sadece dikkat etmeni istiyorum işte, o kadar," diye fısıldadı.
Turgut bu sefer harbiden duygulanmış gibi baktı. Cebinden o panonun arkasından gizlice tırtıkladığı küçük broşür kağıdını çıkardı, arkasını çevirip Elfida'nın avucunun içine sıkıştırdı.
"Bak şimdi," dedi gözlerinin içine baka baka. "Sen orada insanları kurtarmak için hemşirelik okuyacaksın, ben de o insanların rahat yaşayabilmesi için asker olacağım. Yollarımız elbet bir gün, bir yerde yine kesişir be güzelim. Bu not sende dursun, ne zaman için daralırsa aç oku."
Elfida notu avucunda sımsıkı tutup arkasını dönüp sınıfa doğru yürürken, içinden "Aşk falan yalan işler zaten, ben sadece çocukluk arkadaşımı düşünüyorum" diye kendini ikna etmeye çalışıyordu ama kalbinin küt küt atmasına da bir türlü engel olamıyordu.
O akşam Elfida odasında yalnız kaldığında, gün boyu cebinde adeta bir kor gibi taşıdığı o kağıt parçasını çıkardı. Saçma sapan lise aşkı hikayelerini hiç sevmezdi ama nedense Turgut’un alelacele karaladığı yazıyı okumak için broşürün arkasını çevirmekten kendini alamadı.
Kağıtta yazanları okuduğunda gözleri şaşkınlıkla açıldı. Turgut sadece geleceğe dair bir söz vermemişti; o notta, Elfida’nın aşka inanmayan o duvarlarını un ufak edecek, çok daha büyük ve gizemli bir sırrın ilk ipucu gizliydi.
Evet sevgili okurlarımmmmm bu bölümde bitti nasıldı yorumları bekliyorummmmmmmmm hepinizi çok seviyorum bir dahaki bölümde görüşmek üzereeeeeeee 💖😍🫠🤍