Avonlea'li Anne kitap kapağı

28. bölüm / 30

XXVIII — Prens Büyülü Saraya Geri Dönüyor

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 30Şu an: XXVIII — Prens Büyülü Saraya Geri Dönüyor
  1. 1 I — Öfkeli Bir Komşu2.411 kelime
  2. 2 II — Acele Satıp Sonra Pişman Olmak1.391 kelime
  3. 3 III — Bay Harrison Evinde1.664 kelime
  4. 4 IV — Farklı Görüşler1.171 kelime
  5. 5 V — Tam Donanımlı Bir Öğretmen Hanım1.689 kelime
  6. 6 VI — Her Çeşit Erkek... ve Kadın2.592 kelime
  7. 7 VII — Görevin İşareti1.305 kelime
  8. 8 VIII — Marilla İkizleri Evlat Ediniyor2.157 kelime
  9. 9 IX — Renk Meselesi1.511 kelime
  10. 10 X — Heyecan Peşinde Davy2.460 kelime
  11. 11 XI — Olgular ve Hayaller2.297 kelime
  12. 12 XII — Uğursuz Bir Gün1.896 kelime
  13. 13 XIII — Altın Bir Piknik2.561 kelime
  14. 14 XIV — Atlatılan Bir Tehlike2.783 kelime
  15. 15 XV — Tatilin Başlangıcı1.850 kelime
  16. 16 XVI — Umulan Şeylerin Gerçekliği1.568 kelime
  17. 17 XVII — Kazalar Zinciri2.503 kelime
  18. 18 XVIII — Tory Yolu’nda Bir Macera2.208 kelime
  19. 19 XIX — Yalnızca Mutlu Bir Gün2.704 kelime
  20. 20 XX — Çoğu Zaman İşler Böyle Olur1.879 kelime
  21. 21 XXI — Sevgili Bayan Lavendar3.045 kelime
  22. 22 XXII — Şundan Bundan1.117 kelime
  23. 23 XXIII — Bayan Lavendar’ın Aşk Öyküsü1.709 kelime
  24. 24 XXIV — Kendi Memleketinde Peygamber2.076 kelime
  25. 25 XXV — Avonlea’da Bir Skandal2.863 kelime
  26. 26 XXVI — Virajın Ötesinde2.693 kelime
  27. 27 XXVII — Taş Ev’de Bir Öğleden Sonra2.918 kelime
  28. 28 XXVIII — Prens Büyülü Saraya Geri Dönüyor2.560 kelime · Okuduğun bölüm
  29. 29 XXIX — Şiir ve Düz Anlatım1.599 kelime
  30. 30 XXX — Taş Evde Bir Düğün1.887 kelime

XXVIII

Prens Büyülü Saraya Geri Dönüyor
Okulun son günü geldi geçti. Başarıyla tamamlanan bir “dönem sonu sınavı” yapıldı ve Anne’in öğrencileri sınavdan yüzlerinin akıyla çıktı. Sınav bitince ona bir konuşma yaptılar ve bir yazı masası armağan ettiler. Orada bulunan bütün kızlarla kadınlar ağladı; oğlanların bazılarına da sonradan ağladıkları söylendi ama bunu hep inkâr ettiler.

Bayan Harmon Andrews, Bayan Peter Sloane ve Bayan William Bell eve birlikte yürüyüp olan biteni konuştular.

“Çocuklar Anne’e bu kadar bağlanmışken ayrılıyor olmasına gerçekten çok üzülüyorum,” diye iç çekti Bayan Peter Sloane. Her şeye iç çekmeye alışkındı; şakalarını bile iç çekerek bitirirdi. “Gerçi,” diye aceleyle ekledi, “gelecek yıl da iyi bir öğretmenimiz olacağını hepimiz biliyoruz.”

“Jane görevini yapacaktır, bundan kuşkum yok,” dedi Bayan Andrews biraz soğukça. “Çocuklara o kadar çok peri masalı anlatacağını ya da onlarla ormanda o kadar çok dolaşacağını sanmıyorum. Ama Müfettişin Onur Listesi’nde adı var; Newbridge halkı da onun ayrılacağı için perişan durumda.”

“Anne’in üniversiteye gidecek olmasına gerçekten seviniyorum,” dedi Bayan Bell. “Bunu hep istemişti; onun için harika olacak.”

“Eh, orasını bilemiyorum.” Bayan Andrews o gün kimseyle bütünüyle aynı fikirde olmamaya kararlıydı. “Anne’in daha fazla eğitim almasına gerek olduğunu düşünmüyorum. Gilbert Blythe’ın ona duyduğu tutku üniversiteyi bitirene kadar sürerse muhtemelen onunla evlenecek. O zaman Latinceyle Yunancanın ne faydası olacak? Üniversitede bir erkeğin nasıl idare edileceğini öğretseler belki gitmesinin bir anlamı olurdu.”

Avonlea dedikodularına göre Bayan Harmon Andrews, kendi “erkeğini” idare etmeyi hiç öğrenememişti; sonuç olarak Andrews ailesi ev içi mutluluğun pek örnek bir tablosu sayılmazdı.

“Bay Allan’ın Charlottetown’dan aldığı çağrı Presbiteryen Kilise Meclisinin gündemine gelmiş,” dedi Bayan Bell. “Sanırım yakında onu kaybedeceğiz demek.”

“Eylülden önce gitmezler,” dedi Bayan Sloane. “Toplum için büyük bir kayıp olacak... gerçi Bayan Allan’ın bir din adamının karısına göre biraz fazla canlı renklerde giyindiğini hep düşünmüşümdür. Ama hiçbirimiz kusursuz değiliz. Bugün Bay Harrison’ın ne kadar derli toplu ve şık göründüğünü fark ettiniz mi? Hiç böyle değişmiş birini görmemiştim. Her pazar kiliseye gidiyor ve maaş fonuna katkıda bulunmayı üstlenmiş.”

“Paul Irving ne kadar da büyümüş, değil mi?” dedi Bayan Andrews. “Buraya geldiğinde yaşına göre küçücük bir şeydi. Bugün onu neredeyse tanıyamadım. Babasına çok benzemeye başladı.”

“Zeki bir çocuk,” dedi Bayan Bell.

“Yeterince zeki ama...” Bayan Andrews sesini alçalttı. “Tuhaf öyküler anlattığına inanıyorum. Gracie geçen hafta bir gün okuldan döndüğünde, kıyıda yaşayan insanlar hakkında anlattığı akıl almaz bir hikâyeden söz etti... içinde bir doğru kelime bile bulunmayan öyküler, bilirsiniz. Gracie’ye inanmamasını söyledim; Paul’un inanmasını istemediğini söylemiş. Ama istemiyorsa neden ona anlatmış?”

“Anne, Paul’un dahi olduğunu söylüyor,” dedi Bayan Sloane.

“Olabilir. Şu Amerikalılardan ne bekleyeceğin hiç belli olmaz,” dedi Bayan Andrews. “Dahi” sözcüğünü yalnızca tuhaf kişilere gündelik dille “tuhaf dahi” dendiğini duyarak öğrenmişti. Mary Joe gibi onun da bunu aklının üst katında bir sorun olan kişi anlamında düşündüğü olasıydı.

Okul odasına dönen Anne, iki yıl önce okulun ilk gününde oturduğu gibi, masasının başında tek başına oturuyordu. Yüzünü eline yaslamış, nemli gözleriyle özlem içinde Parlayan Sular Gölü’ne bakıyordu. Öğrencilerinden ayrılmak yüreğini öyle burkmuştu ki üniversite bir an için bütün cazibesini yitirmişti. Annetta Bell’in kollarının boynuna sarılışını hâlâ hissediyor, çocuğun hıçkırıklarla, “Hiçbir öğretmeni sizi sevdiğim kadar sevmeyeceğim, Bayan Shirley; asla, asla,” deyişini duyuyordu.

İki yıl boyunca içtenlikle ve özveriyle çalışmış, pek çok hata yapıp onlardan ders çıkarmıştı. Emeğinin karşılığını almıştı. Öğrencilerine bir şeyler öğretmişti ama onların kendisine çok daha fazlasını öğrettiğini hissediyordu... şefkat, özdenetim, saf bilgelik, çocuk yüreklerinin sırlarına dair dersler. Belki öğrencilerinde olağanüstü tutkular “uyandırmayı” başaramamıştı; ama dikkatle verdiği öğütlerin tümünden daha çok kendi tatlı kişiliğiyle, önlerinde uzanan yıllarda hayatlarını güzellikle ve zarafetle yaşamanın, hakikate, nezakete ve iyiliğe sımsıkı sarılmanın; yalanı, kötülüğü ve bayağılığı andıran her şeyden uzak durmanın iyi ve gerekli olduğunu öğretmişti. Belki böyle dersler aldıklarının hiç farkında değillerdi; ama Afganistan’ın başkentini ve Güller Savaşları’nın tarihlerini çoktan unutmuş olsalar bile bunları hatırlayıp uygulayacaklardı.

“Hayatımın bir bölümü daha kapandı,” dedi Anne masasını kilitlerken. Gerçekten de buna çok üzülüyordu; ama “kapanan bölüm” fikrinin romantik yanı onu biraz avutuyordu.

Anne tatilinin ilk günlerinde iki haftalığına Echo Lodge’da kaldı; oradaki herkes çok güzel vakit geçirdi.

Bayan Lavendar’ı kasabaya alışverişe götürüp yeni bir organdi elbise almaya ikna etti. Ardından elbiseyi birlikte kesip dikmenin heyecanı başladı; mutlu Dördüncü Charlotta da dikişleri teğelledi, kırpıntıları süpürdü. Bayan Lavendar hiçbir şeyle pek ilgilenemediğinden yakınmıştı ama güzel elbisesi gözlerindeki ışıltıyı geri getirdi.

“Ne kadar akılsız, ne kadar boş bir insan olmalıyım,” diye iç çekti. “Yeni bir elbisenin... üstelik unutma beni desenli organdinin... beni bu kadar sevindirmesi karşısında, sağlam bir vicdanın ve Dış Misyonlara yapılan fazladan bir bağışın bunu başaramadığını düşününce, içtenlikle utanıyorum.”

Ziyaretinin ortasında Anne, ikizlerin çoraplarını yamamak ve Davy’nin birikip duran sorularını yanıtlamak için bir günlüğüne Green Gables’a döndü. Akşam Paul Irving’i görmek için kıyı yolundan aşağı indi. Irvinglerin oturma odasının alçak, kare penceresinin önünden geçerken Paul’un birinin kucağında oturduğunu gördü; ama bir sonraki anda Paul holde koşa koşa yanına geldi.

“Ah Bayan Shirley,” diye heyecanla haykırdı, “neler olduğunu tahmin edemezsiniz! Öyle harika bir şey oldu. Babam burada... bir düşünün! Babam burada! Hemen içeri gelin. Baba, bu benim güzel öğretmenim. Tanıyorsun, baba.”

Stephen Irving gülümseyerek Anne’i karşılamaya geldi. Orta yaşlı, uzun boylu, yakışıklı bir adamdı; demir grisi saçları, derinlere yerleşmiş koyu mavi gözleri, çenesiyle kaşlarının çevresi usta işi biçimlenmiş güçlü ve hüzünlü bir yüzü vardı. Anne heyecanla, romantik bir hikâyenin kahramanı olmaya tam da böyle bir yüzün yakışacağını düşündü. Kahraman olması gereken birinin kel ya da kambur olduğunu, ya da erkek güzelliğinden yoksun başka bir kusuru bulunduğunu görmek ne kadar hayal kırıklığı yaratırdı. Bayan Lavendar’ın aşkının kahramanı rolüne uygun görünmeseydi Anne bunu korkunç bulurdu.

“Demek o kadar sözünü ettiğim küçük oğlumun ‘güzel öğretmeni’ sizsiniz,” dedi Bay Irving, Anne’in elini candan sıkarak. “Paul’un mektupları sizden öyle çok söz ediyor ki, sizi neredeyse tanıyormuşum gibi hissediyorum Bayan Shirley. Paul için yaptıklarınızdan ötürü size teşekkür etmek istiyorum. Etkinizin ona tam da ihtiyaç duyduğu şey olduğunu düşünüyorum. Annem kadınların en iyilerinden, en sevimlilerinden biridir; ama sağlam, gerçekçi İskoç sağduyusu benim oğlanımınki gibi bir mizacı her zaman anlayamazdı. Annemde eksik kalan ne varsa siz tamamladınız. Bence Paul’un son iki yıldaki eğitimi, annesi olmayan bir oğlanınki olabilecek en ideal eğitimdi.”

İnsan takdir edilmekten hoşlanır. Bay Irving’in övgüleriyle Anne’in yüzü “bir çiçek gibi açıp pembeleşti”; onu izleyen, dünya işlerinde deneyimli, yoğun ve yorgun adam, bu küçük, doğu kıyılarından gelmiş kızıl saçlı, olağanüstü gözlü öğretmen kadar güzel ve tatlı bir genç kız hiç görmediğini düşündü.

Paul ikisinin arasında, mutluluktan uçacak hâlde oturuyordu.

“Babamın geleceğini hiç hayal etmemiştim,” dedi ışıl ışıl gülümseyerek. “Büyükannem bile bilmiyordu. Büyük bir sürpriz oldu. Genelde...” Paul ciddi ciddi kahverengi buklelerini salladı. “Sürprizleri sevmem. Sürpriz olunca bir şeyleri beklemenin bütün eğlencesi kaçıyor. Ama böyle bir durumda sorun yok. Babam dün gece ben yattıktan sonra geldi. Büyükannemle Mary Joe şaşkınlıklarını atlattıktan sonra o ve büyükannem beni görmeye yukarı çıktılar; sabaha kadar beni uyandırmak istemiyorlardı. Ama hemen uyandım ve babamı gördüm. Doğruca ona atıldım, inanır mısınız!”

“Ayı gibi sarılarak,” dedi Bay Irving gülümseyip kolunu Paul’un omzuna atarken. “Oğlumu neredeyse tanıyamadım; öyle büyümüş, bronzlaşmış ve güçlenmiş.”

“Babamı gördüğüne en çok sevinen büyükannem miydi, ben miydim bilmiyorum,” diye sürdürdü Paul. “Bütün gün mutfakta babamın sevdiği yemekleri yapıyor. Mary Joe’ya güvenemeyeceğini söylüyor. Sevinç göstermenin yolu bu onun için. Bense en çok babamla oturup konuşmayı seviyorum. Ama şimdi beni biraz yalnız bırakın, olur mu? Mary Joe için inekleri almam gerek. Her gün yapmam gereken işlerden biri.”

Paul “günlük işini” yapmaya koşup gidince Bay Irving, Anne’le çeşitli konular üzerine konuştu. Ama Anne onun sürekli başka bir şey düşündüğünü hissediyordu. Çok geçmeden düşündüğü şey su yüzüne çıktı.

“Paul son mektubunda sizinle Grafton’daki taş evde yaşayan eski... bir dostumu, Bayan Lewis’i görmeye gittiğinden söz etmiş. Onu iyi tanıyor musunuz?”

“Evet, çok iyi. Kendisi benim çok sevgili bir dostum,” diye ölçülü bir yanıt verdi Anne. Bu sözler, Bay Irving’in sorusuyla baştan ayağına yayılan ani heyecanına dair hiçbir ipucu vermiyordu. Anne “içgüdüsel olarak” romantizmin köşenin ardından başını uzattığını hissetti.

Bay Irving ayağa kalkıp pencereye gitti; yabanıl rüzgârın ezgiler çaldığı, altın rengi kabaran uçsuz bucaksız bir denize baktı. Koyu duvarlı küçük odada birkaç dakika sessizlik oldu. Sonra dönüp Anne’in anlayışlı yüzüne baktı; gülümsemesinde yarı muzip, yarı şefkatli bir ifade vardı.

“Ne kadarını bildiğini merak ediyorum,” dedi.

“Her şeyi biliyorum,” diye hemen karşılık verdi Anne. “Görüyorsunuz,” diye aceleyle açıkladı, “Bayan Lavendar’la çok yakınız. Böylesine mahrem şeyleri herkese anlatmaz. Biz ruh ikiziyiz.”

“Evet, öyle olduğunuza inanıyorum. Senden bir ricada bulunacağım. İzin verirse Bayan Lavendar’ı görmeye gitmek istiyorum. Gelebilir miyim, diye ona sorar mısın?”

İzin vermez miydi? Elbette verirdi! Evet, bu romantizmdi; tam da gerçek olanı, şiirin, öykünün ve düşlerin bütün büyüsünü taşıyanı. Belki biraz gecikmişti; haziranda açması gerekirken ekimde açan bir gül gibi... ama yine de bir güldü: tüm tatlılığı ve kokusuyla, yüreğinde altın bir parıltıyla. Anne’in ayakları ertesi sabah kayın ormanlarından Grafton’a giderken onu hiç bu kadar istekle taşımamıştı. Bayan Lavendar’ı bahçede buldu. Anne heyecandan titriyordu. Elleri soğudu, sesi titredi.

“Bayan Lavendar, size bir şey söylemem gerekiyor... çok önemli bir şey. Ne olduğunu tahmin edebilir misiniz?”

Anne, Bayan Lavendar’ın tahmin edebileceğini hiç sanmıyordu; ama Bayan Lavendar’ın yüzü bembeyaz kesildi ve alışıldık sesinin çağrıştırdığı bütün renk ve ışıltıdan yoksun, sakin ve durgun bir sesle şöyle dedi:

“Stephen Irving eve mi döndü?”

“Nereden bildiniz? Size kim söyledi?” diye hayal kırıklığıyla sordu Anne; büyük haberinin ondan önce tahmin edilmesine canı sıkılmıştı.

“Kimse. Konuşma biçiminden bunun böyle olması gerektiğini anladım.”

“Sizi görmeye gelmek istiyor,” dedi Anne. “Gelebileceğini haber verebilir miyim?”

“Evet, tabii,” dedi Bayan Lavendar heyecanla. “Gelmemesi için bir neden yok. Yalnızca eski bir dost gibi ziyarete geliyor.”

Anne’in bu konuda kendine özgü bir fikri vardı; Bayan Lavendar’ın masasına bir not yazmak için aceleyle eve gitti.

“Bir hikâye kitabının içinde yaşamak ne hoş,” diye neşeyle düşündü. “Elbette her şey yoluna girecek... girmeli... Paul de gönlüne göre bir anneye kavuşacak ve herkes mutlu olacak. Ama Bay Irving Bayan Lavendar’ı alıp götürecek... taş evin başına neler geleceğini de kim bilir... demek ki bu dünyadaki her şey gibi bunun da iki yanı var.” Önemli notu yazdı; ardından Anne onu Grafton postanesine kendi götürdü. Orada postacıyı yakalayıp notu Avonlea postanesine bırakmasını istedi.

“Çok önemli,” diye kaygıyla tembih etti Anne. Postacı, Aşk Tanrısı’nın habercisine hiç benzemeyen, huysuzca yaşlı bir adamdı; Anne onun hafızasına güvenebileceğinden pek emin değildi. Ama elinden geleni yapacağını söyledi, Anne de bununla yetinmek zorunda kaldı.

O öğleden sonra Dördüncü Charlotta, taş evde bir gizemin dolaştığını hissetti... kendisinin dışında tutulduğu bir gizem. Bayan Lavendar dalgın dalgın bahçede dolaşıyordu. Anne de sanki içine bir huzursuzluk cini girmiş gibi bir aşağı bir yukarı yürüyüp duruyordu. Dördüncü Charlotta, sabır erdem olmaktan çıkana dek buna dayandı; sonra bu romantik genç kadının mutfaktan amaçsızca üçüncü geçişinde Anne’in karşısına dikildi.

“Affedersiniz Bayan Shirley, hanımefendi,” dedi Dördüncü Charlotta, masmavi kurdelelerini öfkeyle savurarak. “Sizinle Bayan Lavendar’ın bir sırrı olduğu besbelli. Çok ileri gidiyorsam bağışlayın ama, Bayan Shirley, hanımefendi, hepimiz böyle samimiyken bunu benden saklamanız hiç hoş değil.”

“Ah, sevgili Charlotta, benim sırrım olsaydı her şeyi anlatırdım... ama bu Bayan Lavendar’ın sırrı, anlıyorsun. Yine de sana şunu söyleyebilirim... ama bundan hiçbir şey çıkmazsa bunu yaşayan tek bir kulağa bile fısıldamayacaksın. Bu gece Yakışıklı Prens geliyor. Çok zaman önce gelmişti ama akılsızca bir anında çekip gitmiş, uzaklarda dolaşırken büyülü şatoya giden gizli yolu unutmuştu. Prens, sadık yüreğiyle onun için ağlayan prensesi orada bırakmıştı. Ama sonunda yolu yeniden hatırladı; prenses hâlâ onu bekliyor... çünkü onu oradan ancak kendi sevgili prensi götürebilir.”

“Ah, Bayan Shirley, hanımefendi, bunun düz anlatımı nedir?” diye şaşkınlıkla sordu Charlotta.

Anne güldü.

“Düz anlatımıyla, Bayan Lavendar’ın eski bir dostu bu akşam onu görmeye geliyor.”

“Eski bir gönül ilişkisini mi kastediyorsunuz?” diye sordu söyleneni olduğu gibi anlayan Charlotta.

“Düz anlatımla, galiba kastettiğim bu,” diye ciddi bir ifadeyle karşılık verdi Anne. “Paul’ün babası... Stephen Irving. Sonunun nereye varacağını kim bilir, ama en iyisini umalım, Charlotta.”

“Umarım Bayan Lavendar’la evlenir,” diye kesin bir karşılık verdi Charlotta. “Bazı kadınlar daha baştan evlenmeden yaşlanacakmış gibi oluyor; ben de onlardan biri olmaktan korkuyorum, Bayan Shirley, hanımefendi, çünkü erkeklere hiç sabrım yok. Ama Bayan Lavendar öyle biri olmadı. Ben Boston’a gitmek zorunda kalacak kadar büyüdüğümde onun ne yapacağını düşünüp çok kaygılanıyordum. Ailemizde başka kız yok; o da bir yabancıyı bulup onun hayallerine gülecek, eşyalarını ortalıkta bırakacak ya da kendisine Beşinci Charlotta denmesine razı olmayacak diye kim bilir ne yapardı. Bulaşık kırma konusunda benim kadar şanssız olmayan birini bulabilir belki ama onu daha çok sevecek birini asla bulamaz.”

Sadık küçük nedime, burnunu çekerek fırının başına koştu.

O akşam Echo Lodge’da her zamanki gibi çay içme âdetini yerine getirdiler ama kimse doğru dürüst bir şey yemedi. Çaydan sonra Bayan Lavendar odasına çıkıp yeni, beni unutma mavisi organdi elbisesini giydi; Anne de onun saçını yaptı. İkisi de korkunç derecede heyecanlıydı ama Bayan Lavendar son derece sakin ve kayıtsız görünmeye çalışıyordu.

“Yarın perdedeki o yırtığı gerçekten dikmem gerek,” dedi endişeyle, sanki o anda önemli olan tek şey buymuş gibi perdeyi incelerken. “Verdiğim parayı düşününce bu perdeler daha iyi dayanmalıydı. Aman, Charlotta merdiven trabzanlarının tozunu yine almayı unutmuş. Onunla bu konuda gerçekten konuşmalıyım.”

Stephen Irving bahçe yolundan gelip bahçeyi geçerken Anne verandanın basamaklarında oturuyordu.

“Zamanın durduğu tek yer burası,” dedi çevresine mutlulukla bakarak. “Yirmi beş yıl önce buraya geldiğimden beri bu evde de bahçede de hiçbir şey değişmemiş. Kendimi yeniden genç hissediyorum.”

“Büyülü bir sarayda zaman hep durur zaten,” dedi Anne ciddiyetle. “Prens gelene kadar hiçbir şey olmaya başlamaz.”

Bay Irving, gençliği ve vaatleriyle ışıldayan, yukarı kalkmış yüzüne hafifçe hüzünlü bir gülümsemeyle baktı.

“Bazen prens çok geç gelir,” dedi. Anne’den sözünü düz anlatıma çevirmesini istemedi. Bütün ruh ikizleri gibi o da “anlamıştı”.

“Hayır, gerçek prense gerçek prenses kavuşuyorsa geç kalmış sayılmaz,” dedi Anne, kararlılıkla kızıl başını sallayıp salon kapısını açarken. Bay Irving içeri girince kapıyı arkasından sıkıca kapattı ve holde duran, “baş eğip selamlar veren, gülümsemelere bürünen” Dördüncü Charlotta’yla yüzleşmek için döndü.

“Ah, Bayan Shirley, hanımefendi,” diye fısıldadı Charlotta. “Mutfak penceresinden baktım... pek yakışıklı... hem de Bayan Lavendar için tam uygun yaşta. Ah, Bayan Shirley, hanımefendi, kapıyı dinlesek çok mu ayıp olur?”

“Çok ayıp olur, Charlotta,” dedi Anne kararlılıkla. “Haydi, sen de benimle gel; baştan çıkarılabileceğimiz yerden uzaklaşalım.”

“Hiçbir şey yapamıyorum; öylece bekleyip durmak da korkunç,” diye iç çekti Charlotta. “Ya sonunda evlenme teklif etmezse, Bayan Shirley, hanımefendi? Erkeklere asla güven olmaz. Ablam, Birinci Charlotta, bir keresinde bir adamla nişanlandığını sanmıştı. Meğer adam başka türlü düşünüyormuş; bir daha hiçbirine güvenmeyeceğini söylüyor. Bir de, bir adamın bir kızı çok istediğini sanıp aslında başından beri onun kız kardeşini istediği bir hikâye duydum. Bir erkek kendi ne istediğini bilmiyorsa, zavallı bir kadın bundan nasıl emin olabilir, Bayan Shirley, hanımefendi?”

“Mutfağa gidip gümüş kaşıkları parlatacağız,” dedi Anne. “Neyse ki fazla düşünmeyi gerektirmeyen bir iş... bu gece düşünemiyorum zaten. Hem zaman da geçer.”

Bir saat geçti. Anne son parlayan kaşığı bırakırken ön kapının kapandığını duydular. İkisi de korkuyla birbirlerinin gözlerinde teselli aradı.

“Ah, Bayan Shirley, hanımefendi,” diye soluk soluğa kaldı Charlotta, “bu kadar erken gidiyorsa aralarında hiçbir şey yok demektir, hiç de olmayacak.” Pencereye koştular. Bay Irving’in gitmeye hiç niyeti yoktu. Bayan Lavendar’la taş sıraya doğru, orta yolda ağır ağır yürüyorlardı.

“Ah, Bayan Shirley, hanımefendi, kolunu beline dolamış,” diye sevinçle fısıldadı Dördüncü Charlotta. “Evlenme teklif etmiş olmalı, yoksa Bayan Lavendar buna izin vermezdi.”

Anne, Dördüncü Charlotta’yı tombul belinden tutup mutfağın içinde döndürerek dans ettirdi; ikisinin de nefesi kesildi.

“Ah, Charlotta,” diye neşeyle haykırdı, “ne kâhinim ne de bir kâhinin kızıyım ama bir kehanette bulunacağım. Akçaağaç yaprakları kızarmadan bu eski taş evde bir düğün olacak. Bunu düz anlatımla ister misin, Charlotta?”

“Hayır, anladım,” dedi Charlotta. “Düğün şiir değildir ki. Bayan Shirley, hanımefendi, ağlıyorsunuz! Neden?”

“Ah, çünkü hepsi çok güzel... masalsı... romantik... ve hüzünlü,” dedi Anne gözyaşlarını kırpıştırarak. “Her şey kusursuz güzel... ama içinde bir parça hüzün de var, nedense.”

“Elbette biriyle evlenmenin bir ‘resk’i var,” diye kabul etti Dördüncü Charlotta, “ama sonuçta kocadan daha kötü şeyler de var, Bayan Shirley, hanımefendi.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…