Bölümler 30Şu an: XXVII — Taş Ev’de Bir Öğleden Sonra
- 1 I — Öfkeli Bir Komşu2.411 kelime
- 2 II — Acele Satıp Sonra Pişman Olmak1.391 kelime
- 3 III — Bay Harrison Evinde1.664 kelime
- 4 IV — Farklı Görüşler1.171 kelime
- 5 V — Tam Donanımlı Bir Öğretmen Hanım1.689 kelime
- 6 VI — Her Çeşit Erkek... ve Kadın2.592 kelime
- 7 VII — Görevin İşareti1.305 kelime
- 8 VIII — Marilla İkizleri Evlat Ediniyor2.157 kelime
- 9 IX — Renk Meselesi1.511 kelime
- 10 X — Heyecan Peşinde Davy2.460 kelime
- 11 XI — Olgular ve Hayaller2.297 kelime
- 12 XII — Uğursuz Bir Gün1.896 kelime
- 13 XIII — Altın Bir Piknik2.561 kelime
- 14 XIV — Atlatılan Bir Tehlike2.783 kelime
- 15 XV — Tatilin Başlangıcı1.850 kelime
- 16 XVI — Umulan Şeylerin Gerçekliği1.568 kelime
- 17 XVII — Kazalar Zinciri2.503 kelime
- 18 XVIII — Tory Yolu’nda Bir Macera2.208 kelime
- 19 XIX — Yalnızca Mutlu Bir Gün2.704 kelime
- 20 XX — Çoğu Zaman İşler Böyle Olur1.879 kelime
- 21 XXI — Sevgili Bayan Lavendar3.045 kelime
- 22 XXII — Şundan Bundan1.117 kelime
- 23 XXIII — Bayan Lavendar’ın Aşk Öyküsü1.709 kelime
- 24 XXIV — Kendi Memleketinde Peygamber2.076 kelime
- 25 XXV — Avonlea’da Bir Skandal2.863 kelime
- 26 XXVI — Virajın Ötesinde2.693 kelime
- 27 XXVII — Taş Ev’de Bir Öğleden Sonra2.918 kelime · Okuduğun bölüm
- 28 XXVIII — Prens Büyülü Saraya Geri Dönüyor2.560 kelime
- 29 XXIX — Şiir ve Düz Anlatım1.599 kelime
- 30 XXX — Taş Evde Bir Düğün1.887 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXVII
Taş Ev’de Bir Öğleden Sonra
“Nereye gidiyorsun böyle süslenip püslenip Anne?” diye sordu Davy. “Bu elbiseyle harika görünüyorsun.”
Anne akşam yemeğine soluk yeşil muslinden yeni bir elbiseyle inmişti... Matthew’un ölümünden beri ilk kez renkli bir şey giyiyordu. Elbise ona çok yakışmış, yüzünün çiçeği andıran narin renklerini ve saçlarının parlaklığını öne çıkarmıştı.
“Davy, o sözcüğü kullanmaman gerektiğini sana kaç kez söyledim?” diye çıkıştı. “Echo Lodge’a gidiyorum.”
“Beni de yanında götür,” diye yalvardı Davy.
“Arabayla gidiyor olsaydım götürürdüm. Ama yürüyeceğim; sekiz yaşındaki bacaklarına fazla uzak. Hem Paul da benimle geliyor, senin onunla birlikteyken pek eğlenmediğinden korkuyorum.”
“Paul’u eskisinden çok daha fazla seviyorum,” dedi Davy; pudingini korkutucu bir hızla silip süpürmeye başlamıştı. “Artık kendim de epey iyi olduğum için onun benden daha iyi olmasına o kadar aldırmıyorum. Böyle devam edebilirsem bir gün hem boyda hem iyilikte ona yetişirim. Hem Paul okulda ikinci sınıftaki biz oğlanlara karşı çok iyi. Büyük oğlanların bize bulaşmasına izin vermiyor, bir sürü oyun da öğretiyor.”
“Paul dün öğle arasında nasıl oldu da dereye düştü?” diye sordu Anne. “Oyun alanında onu sırılsıklam hâlde gördüm; ne olduğunu öğrenmeyi beklemeden hemen eve, üstünü değiştirmeye gönderdim.”
“Şey, biraz kazaydı,” diye açıkladı Davy. “Başını bilerek soktu ama geri kalanı kazayla düştü. Hepimiz derenin kıyısındaydık, Prillie Rogerson da bir şeye kızıp Paul’a çıkıştı... zaten çok huysuz ve berbat biri, güzel olsa bile... büyükannesinin her gece saçlarını bigudilere sardığını söyledi. Sanırım Paul onun söylediklerine aldırmazdı ama Gracie Andrews gülünce Paul’un yüzü kıpkırmızı oldu; çünkü Gracie onun sevgilisi, biliyorsun. Ona fena hâlde tutulmuş... çiçekler getiriyor, kitaplarını kıyı yoluna kadar taşıyor. Pancardan beter kızardı, büyükannesinin öyle bir şey yapmadığını ve saçlarının doğuştan kıvırcık olduğunu söyledi. Sonra herkese göstermek için setin üzerine uzanıp başını doğruca pınara soktu. Ah, içtiğimiz pınar değildi...” Marilla’nın dehşete düşmüş yüzünü görünce ekledi: “Daha aşağıdaki küçük pınardı. Ama set çok kaygandı, Paul da düştü gitti. Öyle bir şapırtı çıkardı ki görmeliydin. Ah Anne, Anne, öyle demek istemedim... düşünmeden ağzımdan kaçtı. Harika bir şapırtı çıkardı. Ama sudan çamura bulanmış hâlde sürünerek çıkınca o kadar komikti ki. Kızlar her zamankinden çok güldü ama Gracie gülmedi. Üzgün görünüyordu. Gracie iyi bir kız ama burnu basık. Büyüyüp bir sevgilim olduğunda burnu basık birini istemem... seninki gibi güzel bir burnu olanı seçerim Anne.”
“Puding yerken yüzünü şurupla öyle berbat hâle getiren bir oğlanın sevgilisi olmaz,” dedi Marilla sertçe.
“Ama kur yapmaya gitmeden önce yüzümü yıkarım,” diye itiraz etti Davy; elinin tersiyle yüzündeki lekeleri silerek durumu düzeltmeye çalışıyordu. “Söylemene gerek kalmadan kulaklarımın arkasını da yıkarım. Bu sabah yıkamayı hatırladım Marilla. Eskisi kadar sık unutmuyorum. Ama...” Davy içini çekti. “İnsanın o kadar çok köşesi var ki hepsini hatırlamak çok zor. Peki Bayan Lavendar’a gidemeyeceksem Bayan Harrison’ı görmeye gideyim. Bayan Harrison çok iyi bir kadın, inan bana. Kilerinde küçük oğlanlar için özel tuttuğu bir kavanoz kurabiye var; bir de erikli kek hamurunu karıştırdığı kabın dibinde kalanları hep bana verir. Kenarlarına bir sürü erik yapışıyor, biliyorsun. Bay Harrison zaten iyi bir adamdı ama yeniden evlendiğinden beri iki kat iyi oldu. Galiba evlenmek insanları daha iyi yapıyor. Sen neden evlenmiyorsun Marilla? Merak ediyorum.”
Marilla’nın bekârlığı onun için hiçbir zaman dert olmamıştı. Anne’yle anlamlı bakışlar paylaştıktan sonra, kimsenin onu istememesinden kaynaklandığını düşündüğünü dostça söyledi.
“Ama belki sen hiç kimseye seni istemesini söylememişsindir,” diye itiraz etti Davy.
“Ah Davy,” dedi Dora, ölçülü bir tavırla. Kendisine söz verilmeden konuşacak kadar şaşkına dönmüştü. “İsteme işini erkekler yapar.”
“Neden hep onların yapması gerekiyor, anlamıyorum,” diye söylendi Davy. “Bu dünyada her şey erkeklerin üstüne kalmış gibi. Biraz daha puding alabilir miyim Marilla?”
“Yiyebileceğin kadar yedin,” dedi Marilla; ama ona ölçülü bir ikinci porsiyon verdi.
“Keşke insanlar pudingle yaşayabilse. Neden yaşayamıyorlar Marilla? Merak ediyorum.”
“Çünkü kısa sürede bıkarlardı.”
“Bunu kendim denemek isterdim,” dedi kuşkucu Davy. “Ama hiç yememektense yalnız balık günlerinde ve misafir geldiğinde puding yemek daha iyi sanırım. Milty Boulter’ların evinde hiç puding olmaz. Milty, misafir gelince annesinin onlara peynir verdiğini, peyniri de kendisinin kestiğini söylüyor... kişi başı bir küçük parça, bir de adabı muaşeret gereği fazladan.”
“Milty Boulter annesi hakkında böyle konuşuyorsa hiç değilse sen bunu tekrarlama,” dedi Marilla sertçe.
“Aman Tanrım,” dedi Davy... Bu sözü Bay Harrison’dan kapmıştı ve büyük bir keyifle kullanıyordu... “Milty bunu iltifat olsun diye söyledi. Annesiyle çok gurur duyuyor; çünkü insanlar onun bir kayanın üstünde bile geçimini sağlayabileceğini söylüyor.”
“Şu... şu baş belası tavuklar yine hercai menekşe yatağıma girmiş olmalı,” dedi Marilla, ayağa kalkıp aceleyle dışarı çıkarken.
Haksız yere suçlanan tavuklar hercai menekşe yatağının yakınında bile değildi; Marilla oraya göz ucuyla bile bakmadı. Onun yerine kiler kapağının üstüne oturup kendinden utanana kadar güldü.
Anne ile Paul o öğleden sonra Taş Ev’e vardıklarında Bayan Lavendar’ı ve Dördüncü Charlotta’yı bahçede, canla başla otları yolup toprağı tırmıklarken, çitleri ve bitkileri budarken buldular. Sevdiği fırfırlar ve danteller içinde neşeli, tatlı bir hâli olan Bayan Lavendar makasını bıraktı, konuklarını karşılamak için sevinçle koştu. Dördüncü Charlotta da keyifle sırıttı.
“Hoş geldin Anne. Bugün geleceğini düşünmüştüm. Sen öğleden sonralarına aitsin, o yüzden seni buraya getirdi. Birbirine ait şeyler er geç bir araya gelir. Bazı insanlar bunu bilseydi ne kadar zahmetten kurtulurdu. Ama bilmiyorlar... bu yüzden birbirine ait olmayan şeyleri bir araya getirmek için gökleri yeri birbirine katarak güzelim enerjilerini harcıyorlar. Paul... sen de uzamışsın! Buraya son gelişinden beri yarım baş boyu uzamışsın.”
“Evet, Bayan Lynde’nin dediği gibi geceleri eşekotu gibi boy atmaya başladım,” dedi Paul, bu duruma açıkça sevinerek. “Büyükanne, yulaf lapasının sonunda işe yaradığını söylüyor. Belki de öyledir. Tanrı bilir...” Paul derin bir iç çekti. “Beni büyütmeye yetecek kadar yedim zaten. Umarım, başladıysam babam kadar uzun olana dek büyümeye devam ederim. Babam altı ayak boyunda, biliyorsunuz Bayan Lavendar.”
Evet, Bayan Lavendar biliyordu; güzel yanaklarındaki kızarıklık biraz daha koyulaştı. Bir eliyle Paul’ün, ötekiyle Anne’in elini tuttu ve sessizce eve yürüdü.
“Yankılar için güzel bir gün mü Bayan Lavendar?” diye kaygıyla sordu Paul. İlk ziyaretinde hava yankılar için fazla rüzgârlı olmuş, Paul da çok hayal kırıklığına uğramıştı.
“Evet, tam da en güzel günlerden biri,” diye yanıtladı Bayan Lavendar, dalgınlığından sıyrılarak. “Ama önce hepimiz bir şeyler yiyeceğiz. Şu kayın ormanlarının içinden buraya kadar yürürken acıkmışsınızdır; Dördüncü Charlotta’yla ben de günün her saatinde yiyebiliriz... iştahımız pek elverişlidir. Öyleyse kilere bir baskın düzenleyelim. Neyse ki kiler dopdolu. Bugün misafirim olacağını içime doğmuştu; Dördüncü Charlotta’yla hazırlık yaptık.”
“Bence kilerinde hep güzel şeyler bulunan insanlardan birisiniz,” dedi Paul. “Büyükannem de öyledir. Ama öğün aralarında atıştırılmasını doğru bulmaz. Merak ediyorum,” diye düşündü, “onun doğru bulmadığını bile bile evden uzaktayken atıştırmalı mıyım?”
“Uzun bir yürüyüş yaptıktan sonra buna karşı çıkacağını sanmıyorum. Bu durumu değiştirir,” dedi Bayan Lavendar, Paul’ün kahverengi buklelerine bakıp Anne’le gülümseyerek. “Atıştırmalıkların son derece sağlıksız olduğunu varsayıyorum. Echo Lodge’da bu yüzden sık sık atıştırırız. Dördüncü Charlotta’yla ben... bilinen bütün beslenme kurallarına meydan okuyarak yaşarız. Aklımıza estiğinde gece gündüz hazmı zor türlü şeyler yeriz; yine de yemyeşil defneler gibi serpiliriz. Hep uslanmaya niyetleniriz. Gazetede sevdiğimiz bir şeyin zararlı olduğunu söyleyen bir yazı okuyunca, unutmayalım diye kesip mutfak duvarına iğneleriz. Ama nedense o şeyi gidip yedikten sonraya kadar hiç aklımıza gelmez... Şimdiye dek bizi hiçbir şey öldürmedi; ama yatmadan önce çörek, kıymalı turta ve meyveli kek yedikten sonra Dördüncü Charlotta’nın kötü rüyalar gördüğü olmuştur.”
“Büyükannem yatmadan önce bir bardak sütle tereyağlı bir dilim ekmek yememe izin veriyor; pazar geceleriyse ekmeğin üstüne reçel sürüyor,” dedi Paul. “O yüzden pazar gecesi olunca hep seviniyorum... birden fazla nedenle. Kıyı yolunda pazar günleri çok uzun sürüyor. Büyükannem kendisi için günün çok kısa olduğunu, babam küçükken pazar günlerinden hiç sıkılmadığını söylüyor. Kaya dostlarımla konuşabilsem gün o kadar uzun gelmezdi ama bunu hiç yapmıyorum; çünkü büyükannem pazar günleri bunu doğru bulmuyor. Çok düşünüyorum ama düşüncelerimin dünyevi olmasından korkuyorum. Büyükannem pazar günleri yalnızca dinî şeyler düşünmemiz gerektiğini söylüyor. Ama öğretmen bir keresinde, ne hakkında olursa olsun ve hangi gün aklımıza gelirse gelsin, gerçekten güzel olan her düşüncenin dinî olduğunu söylemişti. Yine de büyükannemin gerçekten dinî düşüncelerin yalnızca vaazlar ve pazar okulu dersleri hakkında düşünülebileceğine inandığından eminim. Büyükannemle öğretmen aynı fikirde olmayınca ne yapacağımı bilemiyorum. İçimden...” Paul elini göğsüne koyup Bayan Lavendar’ın hemen anlayışla dolan bakışlarına çok ciddi mavi gözlerle baktı. “Öğretmene katılıyorum. Ama büyükannem babamı kendi usulünce yetiştirip onu olağanüstü başarılı bir adam yaptı; öğretmen ise henüz kimseyi yetiştirmedi, her ne kadar Davy ile Dora’ya yardım ediyorsa da. Büyüyene kadar onların nasıl insanlar olacağını bilemeyiz. Bu yüzden bazen büyükannemin düşüncelerine uymak daha güvenliymiş gibi geliyor.”
“Bence de öyle,” diye ciddi bir tavırla katıldı Anne. “Her neyse, büyükannenle benim gerçekten ne demek istediğimizi, farklı ifade ediş biçimlerimizin altını kazıyıp bulsak, ikimizin de aşağı yukarı aynı şeyi kastettiğimizi görürdük sanırım. Deneyiminin ürünü olduğu için, onun ifade ediş biçimine uyman daha iyi. Benim usulümün de aynı derecede iyi olup olmadığını anlamak için ikizlerin nasıl yetiştiğini görmemiz gerekecek.” Öğle yemeğinden sonra bahçeye döndüler. Paul hayret ve sevinç içinde yankılarla tanışırken Anne’le Bayan Lavendar kavak ağacının altındaki taş sıraya oturup sohbet etti.
“Yani sonbaharda gidiyorsun?” dedi Bayan Lavendar özlemle. “Senin adına sevinmem gerek Anne... ama korkunç, bencilce bir üzüntü duyuyorum. Seni çok özleyeceğim. Ah, bazen arkadaş edinmenin hiçbir yararı yokmuş gibi geliyor. Bir süre sonra hayatından çıkıp giderler ve geldiklerinden önceki boşluktan daha beter bir acı bırakırlar.”
“Bu, Bayan Lavendar’ın değil de Bayan Eliza Andrews’ün söyleyebileceği bir şeye benziyor,” dedi Anne. “Boşluktan daha kötü bir şey yok... ayrıca hayatından çıkıp gitmiyorum. Mektuplar ve tatiller diye bir şey var. Canım, biraz solgun ve yorgun görünüyorsun sanki.”
Paul setin üzerinde “Ah... huu... huu... huu...” diye sesler çıkarıyordu. Bunu gayretle yapıyordu... çıkan seslerin hepsi melodik değildi ama nehir kıyısındaki peri simyacılar hepsini sesin altınla gümüşüne dönüştürüp geri gönderiyordu. Bayan Lavendar güzel elleriyle sabırsızca bir hareket yaptı.
“Her şeyden yoruldum... yankılardan bile. Hayatımda yankılardan başka bir şey yok... yitip giden umutların, düşlerin ve sevinçlerin yankıları. Hem güzeller hem alay ediyorlar. Ah Anne, misafirim varken böyle konuşmam çok ayıp. Yalnızca yaşlanıyorum ve yaşlılık bana yaramıyor. Altmış yaşıma geldiğimde korkunç huysuz olacağımdan eminim. Ama belki de bir kür mavi hap yeter.” Tam o sırada öğle yemeğinden sonra ortadan kaybolan Dördüncü Charlotta geri döndü; Bay John Kimball’ın merasının kuzeydoğu köşesinin erkenci çileklerle kıpkırmızı olduğunu ve Bayan Shirley’nin gidip birkaç tane toplamak isteyip istemediğini sordu.
“Çaya erkenci çilek!” diye haykırdı Bayan Lavendar. “Ah, düşündüğüm kadar yaşlı değilmişim... tek bir mavi hapa bile ihtiyacım yok! Kızlar, çileklerle dönünce gümüş kavak ağacının altında çay içelim. Ev yapımı kremayla birlikte her şeyi sizin için hazır edeceğim.”
Anne ile Dördüncü Charlotta bunun üzerine yeniden Bay Kimball’ın merasına gittiler. Burası yeşil, gözlerden uzak bir yerdi; havası kadife gibi yumuşak, menekşe yatağı gibi güzel kokulu, kehribar gibi altın sarısıydı.
“Ah, burası ne kadar güzel ve ferah!” diye fısıldadı Anne. “Güneş ışığını içime çekiyormuşum gibi hissediyorum.”
“Evet hanımefendi, ben de öyle. Aynen böyle hissediyorum hanımefendi,” diye onayladı Dördüncü Charlotta. Anne çöl pelikanı gibi hissettiğini söyleseydi de aynı şeyi aynen tekrarlardı. Dördüncü Charlotta, Echo Lodge’u her ziyaret edişinden sonra mutfağın üstündeki küçük odasına çıkıp aynanın karşısında Anne gibi konuşmaya, bakmaya ve hareket etmeye çalışırdı. Tam başardığını söyleyemese de Charlotta, okulda öğrendiği gibi, çalışmanın insanı ustalaştıracağını biliyordu; zamanla o zarif çene kaldırma hareketini, gözlerinin yıldız gibi birden parlayışını, rüzgârda salınan bir dal gibi yürüyüşünü kapmayı içtenlikle umuyordu. Anne’i izlerken bunları yapmak çok kolay görünüyordu. Dördüncü Charlotta Anne’e bütün kalbiyle hayrandı. Onu çok güzel bulduğundan değil. Diana Barry’nin al al yanaklarıyla siyah bukleleri, Dördüncü Charlotta’nın zevkine, Anne’in aydınlık gri gözlerinden ve yanaklarında durmadan değişen soluk gül pembeliğinden oluşan ay ışığı güzelliğinden çok daha uygundu.
“Ama güzel olmaktansa sana benzemeyi tercih ederim,” dedi Anne’e içtenlikle.
Anne güldü, bu iltifatın tatlı yanını aldı, dikenini attı. Övgüleri karışık hâlde almaya alışmıştı. İnsanların Anne’in görünüşü hakkındaki fikirleri hiçbir zaman uyuşmazdı. Onun güzel olduğunu duyup tanışanlar hayal kırıklığına uğrardı. Sıradan göründüğünü duyup onu görenler, başkalarının gözlerinde bir sorun mu var diye merak ederdi. Anne’in kendisi ise güzel olduğuna asla inanmazdı. Aynaya baktığında yalnızca burnunda yedi çil olan küçük, solgun yüzünü görürdü. Aynası, yüzünden geçip giden duyguların ele avuca sığmaz, sürekli değişen oyununu, yanaklarında pembe bir alev gibi parlayışını ya da iri gözlerinde düşlerle kahkahaların birbirini izleyişindeki çekiciliği ona göstermezdi.
Anne, sözcüğün kesin anlamıyla güzel değildi; yine de onu görenlerde hoş bir doyum duygusu bırakan, ele avuca sığmaz bir çekiciliği ve kendine özgü bir havası vardı. Güçlü biçimde hissedilen tüm potansiyeliyle, yumuşak hatlı genç kızlığının insana verdiği bir hoşnutluktu bu. Anne’i en iyi tanıyanlar, bunun farkında olmadan, onu en çok çekici kılan şeyin çevresindeki olasılık halesi olduğunu hissederdi... içindeki gelişme gücünü. Sanki olmak üzere olan şeylerin atmosferinde yürüyordu.
Dördüncü Charlotta çilek toplarken Bayan Lavendar konusunda duyduğu korkuları Anne’e açtı. Yüreği sevgi dolu küçük hizmetçi, hayran olduğu hanımının hâli için gerçekten endişeliydi.
“Bayan Lavendar iyi değil, Bayan Shirley, hanımefendi. Hiç şikâyet etmiyor ama eminim iyi değil. Uzun zamandır kendisi gibi görünmüyor, hanımefendi... sizinle Paul’un birlikte geldiği o günden beri. O gece üşütmüş olmalı, hanımefendi. Siz gittikten sonra hava karardıktan çok sonra bile incecik bir şalla bahçede yürüdü. Yollarda kar vardı; üşüttüğüne eminim, hanımefendi. O zamandan beri yorgun ve yalnız davranıyor. Hiçbir şeyle ilgilenmiyor gibi, hanımefendi. Misafir gelecekmiş gibi davranmıyor, hazırlık yapmıyor, hiçbir şey yapmıyor, hanımefendi. Yalnızca siz gelince biraz canlanıyor. En kötü işaret de, Bayan Shirley, hanımefendi...” Dördüncü Charlotta, gerçekten çok tuhaf ve korkunç bir belirti söyleyecekmiş gibi sesini alçalttı. “Artık bir şeyleri kırdığımda hiç kızmıyor. Ah Bayan Shirley, hanımefendi, dün kitaplığın üstünde hep duran yeşil sarı kâsesini kırdım. Büyükannesi onu İngiltere’den getirmişti, Bayan Lavendar da ona çok düşkündü. Tozunu çok dikkatli alıyordum, Bayan Shirley, hanımefendi; tam yakalayamadan elimden öylece kayıp yaklaşık kırk milyon parçaya ayrıldı. Çok üzüldüm, çok da korktum. Bayan Lavendar’ın bana fena hâlde çıkışacağını sanmıştım, hanımefendi; keşke öyle yapsaydı, bunu bu kadar umursamaz karşılamasından iyiydi. İçeri girdi, kâseye neredeyse bakmadan, ‘Önemli değil Charlotta. Parçaları toplayıp at,’ dedi. Aynen böyle Bayan Shirley, hanımefendi... ‘Parçaları toplayıp at,’ sanki büyükannesinin İngiltere’den getirdiği kâse değilmiş gibi. Ah, iyi değil işte, buna çok üzülüyorum. Ona göz kulak olacak kimsesi yok, bir ben varım.”
Dördüncü Charlotta’nın gözleri yaşlarla doldu. Anne, çatlamış pembe fincanı tutan küçük kahverengi patiyi şefkatle okşadı.
“Bence Bayan Lavendar’ın biraz değişikliğe ihtiyacı var Charlotta. Burada çok fazla yalnız kalıyor. Onu kısa bir yolculuğa çıkmaya razı edemez miyiz?”
Dördüncü Charlotta, başındaki kocaman kurdeleler sallanırken kederle başını iki yana salladı.
“Sanmıyorum Bayan Shirley, hanımefendi. Bayan Lavendar ziyaret etmeye hiç bayılmaz. Ziyaret ettiği yalnızca üç akrabası var; onları da sırf aile görevi diye görmeye gittiğini söylüyor. En son eve döndüğünde artık aile görevi için ziyarete gitmeyeceğini söyledi. ‘Yalnızlığa vuruldum Charlotta,’ dedi bana, ‘kendi huzurlu köşemden bir daha uzaklaşmak istemiyorum. Akrabalarım beni yaşlı bir kadına dönüştürmek için öyle uğraşıyorlar ki bu beni kötü etkiliyor.’ Aynen böyle dedi Bayan Shirley, hanımefendi. ‘Beni çok kötü etkiliyor.’ O yüzden onu ziyarete gitmeye razı etmenin bir işe yarayacağını sanmıyorum.”
“Ne yapabileceğimize bakmalıyız,” dedi Anne kararlılıkla ve pembe fincanına sığabilecek son çileği de koydu. “Tatilim başlar başlamaz yanınıza gelip tam bir hafta kalacağım. Her gün piknik yapıp türlü türlü ilginç şeyler hayal edeceğiz; bakalım Bayan Lavendar’ın keyfini yerine getirebilecek miyiz.”
“İşte tam da gereken şey bu, Bayan Shirley, hanımefendi,” diye sevinçle haykırdı Dördüncü Charlotta. Bayan Lavendar için sevindiği kadar kendisi için de sevinmişti. Anne’i bir hafta boyunca durmadan gözlemleme fırsatı bulursa nasıl hareket edip davranacağını mutlaka öğrenebilirdi.
Kızlar Echo Lodge’a döndüklerinde Bayan Lavendar ile Paul’un mutfaktaki küçük kare masayı bahçeye çıkardığını ve çay için her şeyi hazırladığını gördüler. Pofuduk küçük beyaz bulutlarla benek benek olmuş uçsuz bucaksız mavi göğün altında, ormanın uzun gölgeleri içinde, ormanın fısıltıları ve mırıltıları eşliğinde yenilen çileklerle kremadan daha lezzetli hiçbir şey yoktu. Çaydan sonra Anne mutfakta Dördüncü Charlotta’ya bulaşıkları yıkamasında yardım ederken Bayan Lavendar, Paul’la taş bankta oturup onun kaya insanlarını anlattıklarını dinledi. Tatlı Bayan Lavendar iyi bir dinleyiciydi ama tam sonlara doğru Paul, Bayan Lavendar’ın İkiz Denizciler’e olan ilgisini birden yitirdiğini fark etti.
“Bayan Lavendar, bana neden öyle bakıyorsunuz?” diye ciddi ciddi sordu.
“Nasıl bakıyorum Paul?”
“Aklınıza getirdiğim birine, içimi görüyormuş gibi bakıyorsunuz,” dedi Paul. Bazen öyle tuhaf bir sezgi parıltısı gösterirdi ki yanındayken sır saklamak pek güvenli sayılmazdı.
“Bana uzun zaman önce tanıdığım birini hatırlatıyorsun,” dedi Bayan Lavendar dalgınca.
“Siz gençken mi?”
“Evet, gençken. Sana çok yaşlı mı görünüyorum Paul?”
“Biliyor musunuz, buna karar veremiyorum,” dedi Paul sır verir gibi. “Saçlarınız yaşlı görünüyor... Beyaz saçlı genç birini hiç tanımadım. Ama güldüğünüzde gözleriniz benim güzel öğretmeniminki kadar genç oluyor. Size ne diyeceğim Bayan Lavendar...” Paul’un sesiyle yüzü bir yargıcınki kadar ciddiydi. “Bence harika bir anne olurdunuz. Gözlerinizde tam da olması gereken ifade var... benim küçük annemin gözlerindeki ifade. Keşke sizin de kendi oğlanlarınız olsaydı.”
“Benim hayalimde yaşayan küçük bir oğlum var Paul.”
“Gerçekten mi? Kaç yaşında?”
“Sanırım senin yaşlarında. Senden çok önce hayal ettiğim için daha büyük olması gerekirdi. Ama on bir ya da on ikiden fazla büyümesine asla izin vermeyeceğim; yoksa bir gün iyice büyür ve onu kaybederim.”
“Anladım,” diye başını salladı Paul. “Hayal insanlarının güzel yanı da bu işte... İstediğiniz yaşta kalıyorlar. Bildiğim kadarıyla dünyada hayal insanları olan tek kişiler sen, güzel öğretmenim ve benim. Hepimizin birbirini tanıyor olması ne tuhaf ve güzel, değil mi? Ama sanırım böyle insanlar birbirlerini hep buluyor. Büyükannemin hiç hayal insanı yok; Mary Joe da benimkiler olduğu için aklımın üst katında bir sorun olduğunu düşünüyor. Oysa bence hayal insanlarının olması harika. Anlatın bakalım Bayan Lavendar, küçük hayal oğlunuzdan söz edin.”
“Mavi gözleri, kıvırcık saçları var. Her sabah sessizce yanıma sokulup bir öpücükle beni uyandırıyor. Sonra bütün gün burada, bahçede oynuyor... ben de onunla oynuyorum. Ne oyunlar oynuyoruz. Yarışıyoruz, yankılarla konuşuyoruz; ben de ona öyküler anlatıyorum. Akşam alacakaranlık çökünce...”
“Biliyorum,” diye heyecanla araya girdi Paul. “Yanınıza gelip oturuyor... şöyle... çünkü tabii on iki yaşında kucağınıza tırmanamayacak kadar büyük olur... başını omzunuza koyuyor... şöyle... siz de kollarınızı ona dolayıp sımsıkı sarılıyor, yanağınızı başına yaslıyorsunuz... evet, aynen böyle. Ah, biliyorsunuz işte Bayan Lavendar.”
Anne taş evden çıktığında ikisini orada gördü; Bayan Lavendar’ın yüzündeki bir ifade, onları rahatsız etmesine gönlünün razı gelmemesine yol açtı.
“Hava kararmadan eve yetişmek istiyorsak gitmeliyiz Paul. Bayan Lavendar, yakında bir hafta boyunca Echo Lodge’da kalmaya davetsizce geleceğim.”
“Bir haftalığına gelirsen seni iki hafta tutarım,” diye tehdit etti Bayan Lavendar.
Bölüm etkileşimi
