Bölümler 30Şu an: IV — Farklı Görüşler
- 1 I — Öfkeli Bir Komşu2.411 kelime
- 2 II — Acele Satıp Sonra Pişman Olmak1.391 kelime
- 3 III — Bay Harrison Evinde1.664 kelime
- 4 IV — Farklı Görüşler1.171 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 V — Tam Donanımlı Bir Öğretmen Hanım1.689 kelime
- 6 VI — Her Çeşit Erkek... ve Kadın2.592 kelime
- 7 VII — Görevin İşareti1.305 kelime
- 8 VIII — Marilla İkizleri Evlat Ediniyor2.157 kelime
- 9 IX — Renk Meselesi1.511 kelime
- 10 X — Heyecan Peşinde Davy2.460 kelime
- 11 XI — Olgular ve Hayaller2.297 kelime
- 12 XII — Uğursuz Bir Gün1.896 kelime
- 13 XIII — Altın Bir Piknik2.561 kelime
- 14 XIV — Atlatılan Bir Tehlike2.783 kelime
- 15 XV — Tatilin Başlangıcı1.850 kelime
- 16 XVI — Umulan Şeylerin Gerçekliği1.568 kelime
- 17 XVII — Kazalar Zinciri2.503 kelime
- 18 XVIII — Tory Yolu’nda Bir Macera2.208 kelime
- 19 XIX — Yalnızca Mutlu Bir Gün2.704 kelime
- 20 XX — Çoğu Zaman İşler Böyle Olur1.879 kelime
- 21 XXI — Sevgili Bayan Lavendar3.045 kelime
- 22 XXII — Şundan Bundan1.117 kelime
- 23 XXIII — Bayan Lavendar’ın Aşk Öyküsü1.709 kelime
- 24 XXIV — Kendi Memleketinde Peygamber2.076 kelime
- 25 XXV — Avonlea’da Bir Skandal2.863 kelime
- 26 XXVI — Virajın Ötesinde2.693 kelime
- 27 XXVII — Taş Ev’de Bir Öğleden Sonra2.918 kelime
- 28 XXVIII — Prens Büyülü Saraya Geri Dönüyor2.560 kelime
- 29 XXIX — Şiir ve Düz Anlatım1.599 kelime
- 30 XXX — Taş Evde Bir Düğün1.887 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
IV
Farklı Görüşler
Bir akşam gün batımında Jane Andrews, Gilbert Blythe ve Anne Shirley, ana yola Birch Path adlı orman yolunun bağlandığı yerde, hafifçe sallanan ladin dallarının gölgesinde bir çitin yanında oyalanıyordu. Jane öğleden sonrayı Anne’le geçirmek için ona gelmişti; Anne de eve dönüş yolunun bir kısmında ona eşlik etmişti. Çitin yanında Gilbert’le karşılaşmışlardı ve şimdi üçü de kaderlerini belirleyecek ertesi günü konuşuyordu; çünkü ertesi gün 1 Eylül’dü ve okullar açılacaktı. Jane Newbridge’de, Gilbert ise White Sands’te öğretmenlik yapacaktı.
“İkiniz de benden şanslısınız,” diye iç çekti Anne. “Sizi tanımayan çocuklara ders vereceksiniz; ben ise eski okul arkadaşlarıma öğretmenlik etmek zorundayım. Bayan Lynde, en başından çok sert olmazsam yabancı bir öğretmene gösterecekleri saygıyı bana göstermeyeceklerinden korktuğunu söylüyor. Ama bir öğretmen sert olmamalı bence. Ah, ne büyük bir sorumluluk!”
“Bence iyi geçineceğiz,” dedi Jane rahatça. Jane’in başkaları üzerinde iyi yönde bir etki bırakma arzusu yoktu. Maaşını hakkıyla kazanmayı, okul mütevellilerini memnun etmeyi ve müfettişin onur listesine girmeyi düşünüyordu. Başka bir hedefi yoktu. “Önemli olan düzeni sağlamak; bunun için öğretmen biraz sert olmalı. Öğrencilerim dediğimi yapmazsa onları cezalandırırım.”
“Nasıl?”
“Elbette güzelce bir dayak atarım.”
“Ah Jane, yapmazsın,” diye haykırdı Anne, dehşete kapılarak. “Jane, yapamazsın!”
“Hak ederlerse hem yaparım hem de yapabilirim,” dedi Jane kararlı bir sesle.
“Bir çocuğa asla dayak atamam,” dedi Anne de aynı kararlılıkla. “Buna hiç inanmıyorum. Bayan Stacy hiçbirimizi dövmediği hâlde sınıfta kusursuz düzen vardı; Bay Phillips ise durmadan dayak atardı ama sınıfta hiç düzen sağlayamazdı. Hayır, dayak atmadan başa çıkamıyorsam öğretmenlik yapmaya çalışmam. Çocukları yönetmenin daha iyi yolları var. Öğrencilerimin sevgisini kazanmaya çalışacağım; o zaman onlara söylediğim şeyleri yapmak isteyecekler.”
“Ya istemezlerse?” diye sordu gerçekçi Jane.
“Yine de dövmem. Hiçbir işe yarayacağını sanmıyorum. Ne yaparlarsa yapsınlar, sevgili Jane, öğrencilerini dövme.”
“Sen ne düşünüyorsun, Gilbert?” diye sordu Jane. “Arada bir gerçekten dayağı hak eden çocuklar olduğunu düşünmüyor musun?”
“Bir çocuğu... herhangi bir çocuğu dövmenin zalimce, barbarca bir şey olduğunu düşünmüyor musun?” diye haykırdı Anne; içtenliğinden yüzü kızarmıştı.
“Şey,” dedi Gilbert yavaşça; gerçek inançlarıyla Anne’in idealine uygun davranma arzusu arasında kalmıştı. “İki tarafın da haklı olduğu noktalar var. Çocukları pek dövmekten yana değilim. Anne, senin dediğin gibi, genellikle onları yönetmenin daha iyi yolları olduğunu ve bedensel cezanın son çare olması gerektiğini düşünüyorum. Ama öte yandan Jane’in dediği gibi, başka hiçbir yolla etkilenmeyen, kısacası dayak yemesi gereken ve bundan yarar görecek bazı çocuklar olduğuna da inanıyorum. Kuralım şu olacak: bedensel ceza son çare.”
İki tarafı da memnun etmeye çalışan Gilbert, her zamanki gibi ve olması gerektiği üzere ikisini de memnun edemedi. Jane başını şöyle bir attı.
“Öğrencilerim yaramazlık edince onları döveceğim. Onları ikna etmenin en kısa ve en kolay yolu bu.”
Anne, Gilbert’e hayal kırıklığıyla baktı.
“Bir çocuğu asla dövmeyeceğim,” diye kararlılıkla yineledi. “Bunun ne doğru ne de gerekli olduğundan eminim.”
“Bir çocuğa bir şey yapmasını söylediğinde sana ters cevap verirse ne yaparsın?” diye sordu Jane.
“Okuldan sonra onu sınıfta tutar, onunla nazik ama kararlı bir şekilde konuşurdum,” dedi Anne. “Herkeste biraz iyilik vardır; yeter ki bulmayı bil. Bir öğretmenin görevi onu bulup geliştirmektir. Queen’s’teki sınıf yönetimi hocamızın bize söylediği buydu, biliyorsun. Bir çocuğu döverek içindeki iyiliği bulabileceğini mi sanıyorsun? Profesör Rennie’ye göre çocukları doğru yönde etkilemek, onlara üç temel dersi öğretmekten bile daha önemli.”
“Ama unutma, müfettiş onları üç temel dersten sınava çekiyor; seviyesine ulaşamazlarsa sana iyi bir rapor vermez,” diye itiraz etti Jane.
“Öğrencilerimin beni sevmesini ve yıllar sonra onlara gerçekten yardım etmiş biri olarak beni anmalarını, onur listesine girmeye tercih ederim,” dedi Anne kararlılıkla.
“Yaramazlık yaptıklarında çocukları hiç cezalandırmaz mıydın?” diye sordu Gilbert.
“Ah, evet, sanırım cezalandırmam gerekecek; gerçi bundan nefret edeceğimi biliyorum. Ama teneffüste sınıfta tutabilir, onları ayakta bekletebilir ya da yazı cezası verebilirsin.”
“Kızları erkeklerle yan yana oturtarak cezalandırmazsın herhâlde?” dedi Jane kurnazca.
Gilbert’le Anne birbirlerine bakıp biraz aptalca gülümsediler. Bir zamanlar Anne ceza olarak Gilbert’in yanına oturtulmuştu; bunun sonuçları da pek acı ve tatsız olmuştu.
“Zaman, hangi yolun daha iyi olduğunu gösterir,” dedi Jane, yolları ayrılırken bilgece.
Anne, gölgeli, hışır hışır ve eğreltiotu kokulu Birch Path’ten, Violet Vale’in içinden ve Willowmere’in yanından geçerek Green Gables’a döndü. Willowmere’de köknarların altında karanlıkla aydınlık birbirini öpüyordu. Sonra, Anne’le Diana’nın yıllar önce adını koyduğu Lover’s Lane’den geçti... Ormanın, tarlaların ve yıldızlarla dolu yaz alacakaranlığının güzelliğini içine çekerek yavaş yürüdü; ertesi gün üstleneceği yeni görevleri ciddi ciddi düşündü. Green Gables’ın avlusuna vardığında Bayan Lynde’in gür ve kararlı sesi açık mutfak penceresinden dışarı taşıyordu.
“Bayan Lynde yarın için bana öğüt vermeye gelmiş,” diye düşündü Anne yüzünü buruşturarak. “Ama içeri gireceğimi sanmıyorum. Onun öğütleri biber gibidir... azı çok iyidir ama fazla kaçınca insanın ağzını yakar. Onun yerine Bay Harrison’a uğrayıp sohbet edeyim.”
Jersey ineğiyle yaşanan o meşhur olaydan sonra Anne, Bay Harrison’a ilk kez uğrayıp sohbet etmiyordu. Birkaç akşam oraya gitmişti; Bay Harrison’la çok iyi arkadaş olmuşlardı. Yine de onun böbürlendiği dobra konuşma tarzı bazen Anne’i zorluyordu. Ginger hâlâ ona kuşkuyla bakıyor, onu her seferinde alayla “kızıl saçlı ufaklık” diye karşılıyordu. Bay Harrison bu huyundan vazgeçirmek için Anne’i görünce heyecanla ayağa fırlayıp, şöyle diye haykırmayı boşuna denemişti:
“Aman Tanrım, yine o güzel küçük kız geldi,” ya da buna benzer, aynı ölçüde iltifat dolu bir şey. Ama Ginger oyunu anlamış ve küçümsemişti. Bay Harrison’ın Anne’e arkasından kaç iltifat ettiğini Anne hiçbir zaman öğrenemeyecekti. Yüzüne karşıysa kesinlikle hiç iltifat etmezdi.
Anne verandanın basamaklarından çıkarken Bay Harrison onu, “Herhâlde yarın için ormanda bir yığın değnek toplamaya gittin, değil mi?” diye karşıladı.
“Hayır, elbette,” dedi Anne öfkeyle. Her şeyi çok ciddiye aldığı için takılmaya pek elverişliydi. “Okulumda asla değnek bulundurmayacağım, Bay Harrison. Elbette bir işaret çubuğuna ihtiyacım olacak ama onu yalnızca işaret etmek için kullanacağım.”
“Demek onun yerine kayışla mı döveceksiniz? Eh, belki de haklısınız. Değnek o an daha çok acıtır ama kayışın sızısı daha uzun sürer, doğrusu.”
“Böyle bir şey kullanmayacağım. Öğrencilerimi kırbaçlamayacağım.”
“Aman Tanrım,” diye haykırdı Bay Harrison gerçekten şaşırarak, “öyleyse düzeni nasıl sağlamayı düşünüyorsunuz?”
“Sevgiyle yöneteceğim, Bay Harrison.”
“İşe yaramaz,” dedi Bay Harrison. “Hiç yaramaz, Anne. ‘Değneği esirgeyen çocuğunu şımartır.’ Ben okula giderken öğretmen her gün beni düzenli olarak kırbaçlardı; çünkü o sırada yaramazlık etmiyorsam mutlaka planını yapıyorum, derdi.”
“Sizin okul günlerinizden bu yana yöntemler değişti, Bay Harrison.”
“Ama insan doğası değişmedi. Sözlerimi unutma, çocukları hizaya getirmek için hazırda bir değneğin olmazsa baş edemezsin. İmkânsız.”
“Eh, önce kendi yöntemimi deneyeceğim,” dedi Anne. Kendi iradesi epey güçlüydü ve kuramlarına sıkı sıkıya sarılma eğilimindeydi.
“Epey inatçısın galiba,” dedi Bay Harrison, bunu kendi üslubunca ifade ederek. “Peki peki, göreceğiz. Bir gün öfkelendiğinde... senin gibi kızıl saçlıların öfkelenmesi çok muhtemeldir... bütün o güzel küçük fikirlerini unutup birkaçını iyice pataklayacaksın. Hem öğretmenlik etmek için fazla gençsin zaten... çok genç ve çocuksusun.”
Anne o gece yatağa oldukça karamsar bir ruh hâliyle gitti. İyi uyuyamadı; ertesi sabah kahvaltıda öyle solgun ve kederli görünüyordu ki Marilla telaşlandı ve ona bir fincan kaynar zencefil çayı içirmekte ısrar etti. Anne, zencefil çayının neye yarayacağını hiç anlayamasa da sabırla yudumladı. Yaş ve deneyim kazandıracak kadar güçlü, sihirli bir iksir olsaydı Anne hiç tereddüt etmeden bir litre içiverirdi.
“Marilla, ya başarısız olursam!”
“Bir günde bütünüyle başarısız olman pek olası değil; önünde daha çok gün var,” dedi Marilla. “Sorunun şu, Anne: O çocuklara her şeyi öğretmeyi ve bütün kusurlarını hemen düzeltmeyi bekleyeceksin; bunu başaramazsan da başarısız olduğunu sanacaksın.”
Bölüm etkileşimi
