Avonlea'li Anne kitap kapağı

21. bölüm / 30

XXI — Sevgili Bayan Lavendar

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 30Şu an: XXI — Sevgili Bayan Lavendar
  1. 1 I — Öfkeli Bir Komşu2.411 kelime
  2. 2 II — Acele Satıp Sonra Pişman Olmak1.391 kelime
  3. 3 III — Bay Harrison Evinde1.664 kelime
  4. 4 IV — Farklı Görüşler1.171 kelime
  5. 5 V — Tam Donanımlı Bir Öğretmen Hanım1.689 kelime
  6. 6 VI — Her Çeşit Erkek... ve Kadın2.592 kelime
  7. 7 VII — Görevin İşareti1.305 kelime
  8. 8 VIII — Marilla İkizleri Evlat Ediniyor2.157 kelime
  9. 9 IX — Renk Meselesi1.511 kelime
  10. 10 X — Heyecan Peşinde Davy2.460 kelime
  11. 11 XI — Olgular ve Hayaller2.297 kelime
  12. 12 XII — Uğursuz Bir Gün1.896 kelime
  13. 13 XIII — Altın Bir Piknik2.561 kelime
  14. 14 XIV — Atlatılan Bir Tehlike2.783 kelime
  15. 15 XV — Tatilin Başlangıcı1.850 kelime
  16. 16 XVI — Umulan Şeylerin Gerçekliği1.568 kelime
  17. 17 XVII — Kazalar Zinciri2.503 kelime
  18. 18 XVIII — Tory Yolu’nda Bir Macera2.208 kelime
  19. 19 XIX — Yalnızca Mutlu Bir Gün2.704 kelime
  20. 20 XX — Çoğu Zaman İşler Böyle Olur1.879 kelime
  21. 21 XXI — Sevgili Bayan Lavendar3.045 kelime · Okuduğun bölüm
  22. 22 XXII — Şundan Bundan1.117 kelime
  23. 23 XXIII — Bayan Lavendar’ın Aşk Öyküsü1.709 kelime
  24. 24 XXIV — Kendi Memleketinde Peygamber2.076 kelime
  25. 25 XXV — Avonlea’da Bir Skandal2.863 kelime
  26. 26 XXVI — Virajın Ötesinde2.693 kelime
  27. 27 XXVII — Taş Ev’de Bir Öğleden Sonra2.918 kelime
  28. 28 XXVIII — Prens Büyülü Saraya Geri Dönüyor2.560 kelime
  29. 29 XXIX — Şiir ve Düz Anlatım1.599 kelime
  30. 30 XXX — Taş Evde Bir Düğün1.887 kelime

XXI

Sevgili Bayan Lavendar
Okul açıldı ve Anne daha az kuram, çok daha fazla deneyimle işine döndü. Yeni öğrencileri vardı: hayretle gözlerini açmış, büyülü bir dünyaya ilk adımlarını atan altı yedi yaşlarında çocuklar. Aralarında Davy ile Dora da vardı. Davy, bir yıldır okula giden ve bu yüzden dünyayı epey tanıyan Milty Boulter’la oturuyordu. Dora, önceki pazar Pazar Okulunda Lily Sloane’la oturmak için sözleşmişti; ama Lily Sloane ilk gün gelmeyince geçici olarak on yaşındaki Mirabel Cotton’ın yanına verildi. Dora’nın gözünde on yaşındakiler “büyük kızlar”dı.

Davy o akşam eve gelince Marilla’ya, “Bence okul çok eğlenceli,” dedi. “Sessiz oturmakta zorlanacağımı söylemiştin, gerçekten de zorlandım... Çoğu zaman doğruyu söylersin, fark ediyorum... ama sıranın altında bacaklarını kıpırdatabiliyorsun, bu da çok işe yarıyor. Oynayacak bu kadar çok erkek çocuğun olması harika. Milty Boulter’la oturuyorum, o iyi çocuk. Benden uzun ama ben ondan genişim. Arka sıralarda oturmak daha güzel ama orada oturabilmek için ayakların yere değecek kadar uzaması gerekiyor. Milty tahtasına Anne’nin resmini çizdi, çok çirkindi; ben de Anne’nin böyle resimlerini yaparsa teneffüste onu döveceğimi söyledim. Önce onun resmini çizip başına boynuz, arkasına kuyruk koymayı düşündüm ama duygularını incitmekten korktum; Anne kimsenin duygularını incitmemek gerektiğini söylüyor. Duygularının incinmesi çok korkunçmuş. Bir şey yapmak zorundaysan, duygularını incitmektense bir oğlanı yere sermek daha iyi. Milty benden korkmadığını ama beni memnun etmek için bunu başkasına yıkmaya razı olacağını söyledi; sonra Anne’nin adını silip altına Barbara Shaw’ın adını yazdı. Milty, Barbara’dan hoşlanmıyor; çünkü ona ‘şeker gibi tatlı bir oğlansın’ diyor, bir keresinde de başını okşamış.”

Dora ciddi bir tavırla okulu sevdiğini söyledi; ama her zamankinden de sessizdi. Akşam alacakaranlığında Marilla ona yatması için yukarı çıkmasını söyleyince duraksadı ve ağlamaya başladı.

“Korkuyorum...” diye hıçkırdı. “Karanlıkta tek başıma yukarı çıkmak istemiyorum.”

Marilla, “Şimdi de ne kurdun kafanda?” diye çıkıştı. “Bütün yaz tek başına yattığına, daha önce hiç korkmadığına eminim.”

Dora ağlamayı sürdürünce Anne onu kucağına alıp şefkatle sarıldı ve fısıldadı:

“Her şeyi Anne’ye anlat, canım. Neden korkuyorsun?”

“Mirabel Cotton’ın amcasından...” diye hıçkırdı Dora. “Mirabel bugün okulda ailesini baştan sona anlattı. Ailesindeki neredeyse herkes ölmüş... Bütün dedeleriyle nineleri, bir sürü amcası ve teyzesi. Mirabel, ailelerinin ölüm diye bir alışkanlığı olduğunu söylüyor. Mirabel, bu kadar çok ölü akrabası olduğu için çok gurur duyuyor; hepsinin neden öldüğünü, ne söylediklerini, tabutlarında nasıl göründüklerini anlattı. Mirabel, amcalarından birinin gömüldükten sonra evin çevresinde dolaşırken görüldüğünü söylüyor. Annesi onu görmüş. Ötekiler beni o kadar rahatsız etmiyor ama o amcayı düşünmeden edemiyorum.”

Anne, Dora’yla birlikte yukarı çıktı ve Dora uyuyana kadar yanında oturdu. Ertesi gün Mirabel Cotton teneffüste sınıfta alıkondu ve “tatlı dille ama kararlı bir biçimde”, gömüldükten sonra evlerde dolaşmayı sürdüren bir amcaya sahip olacak kadar talihsizsen, bu tuhaf beyefendiden yaşı küçük sıra arkadaşına söz etmenin hoş bir davranış olmadığını anlaması sağlandı. Mirabel bunun çok haksızlık olduğunu düşündü. Cotton ailesinin övünecek pek az şeyi vardı. Aile hayaletini koz olarak kullanması yasaklanırsa okul arkadaşlarının gözündeki itibarını nasıl koruyacaktı?

Eylül, ekimin altın ve kızıl görkemine dönüştü. Bir cuma akşamı Diana ziyarete geldi.

“Bugün Ella Kimball’dan bir mektup aldım Anne. Yarın öğleden sonra çaya gidip kasabadan gelen kuzeni Irene Trent’le tanışmamızı istiyor. Ama atlarımızın hepsi yarın bir işte kullanılacağı için hiçbirini alamayız; senin midillinse topallıyor... Sanırım gidemeyeceğiz.”

Anne, “Neden yürümüyoruz?” diye önerdi. “Ormanın içinden dosdoğru gidersek Kimball’ların evine yakın bir yerde West Grafton yoluna çıkarız. Geçen kış oradan geçmiştim; yolu biliyorum. Dört milden fazla değildir. Eve yürümek zorunda da kalmayız, Oliver Kimball bizi mutlaka arabayla götürür. Bahane bulup gelmeye çok sevinir; Carrie Sloane’ı görmeye gidiyor, babası da ona neredeyse hiç at vermiyormuş.”

Böylece yürümeye karar verdiler. Ertesi öğleden sonra Lover’s Lane yolundan Cuthbert çiftliğinin arka tarafına doğru yola koyuldular. Orada, ışıl ışıl kayın ve akçaağaç ormanlarının geniş derinliklerine açılan bir yol buldular. Orman alev ve altın renklerine bürünmüş, engin bir mor sessizliğin ve huzurun içinde uzanıyordu.

Anne dalgın dalgın, “Sanki yıl, yumuşak renkli vitray ışıklarıyla dolu uçsuz bucaksız bir katedralde dua etmek için diz çökmüş gibi, değil mi?” dedi. “İçinden aceleyle geçmek doğru gelmiyor, değil mi? Kilisede koşmak gibi saygısızca geliyor.”

Diana saatine bakarak, “Yine de acele etmeliyiz,” dedi. “Zaten kendimize pek az zaman bıraktık.”

Anne adımlarını hızlandırarak, “Peki, hızlı yürürüm ama benden konuşmamı isteme,” dedi. “Günün güzelliğini içime çekmek istiyorum... Sanki onu uçucu bir şarap kadehi gibi dudaklarıma uzatıyor; ben de her adımda bir yudum alıyorum.”

Belki de Anne “içine çekmekle” öylesine meşgul olduğundan yol ayrımına geldiklerinde sola saptı. Sağa gitmeleri gerekiyordu ama Anne sonradan bu yanlışı hayatının en talihli hatası saydı. Sonunda ıssız, otlarla kaplı bir yola çıktılar; yol boyunca sıralar hâlinde küçük ladin fidanlarından başka hiçbir şey görünmüyordu.

Diana şaşkınlıkla, “Nereye geldik biz? Burası West Grafton yolu değil,” diye haykırdı.

Anne biraz mahcup bir tavırla, “Hayır, Middle Grafton’daki temel hat yolu,” dedi. “Yol ayrımında yanlış yöne sapmış olmalıyım. Tam olarak nerede olduğumuzu bilmiyorum ama Kimball’ların evine hâlâ en az üç mil uzakta olmalıyız.”

Diana umutsuzca saatine bakarak, “O zaman saat beşe kadar varamayız; şimdi dört buçuk,” dedi. “Onlar çaylarını içtikten sonra orada oluruz. Bize yeniden sofra kurmak zorunda kalacaklar.”

Anne alçakgönüllü bir tavırla, “En iyisi geri dönüp eve gidelim,” diye önerdi. Diana bunu düşünüp taşındıktan sonra kabul etmedi.

“Hayır, bu kadar yol gelmişken gidip akşamı orada geçirelim.”

Kızlar biraz daha ileride yolun yeniden ikiye ayrıldığı bir yere geldiler.

Diana kuşkuyla, “Bunlardan hangisine gideceğiz?” diye sordu.

Anne başını salladı.

“Bilmiyorum; artık başka hata yapma lüksümüz yok. Burada bir kapı ve ormanın içine uzanan bir patika var. Öteki tarafta bir ev olmalı. Gidip soralım.”

Diana yürürlerken, “Ne romantik, eski bir patika,” dedi. Patika, dalları tepede birleşip güneş ışığını sürekli engelleyen yaşlı göknarların altından kıvrılarak ilerliyordu; bu gölgede yosundan başka hiçbir şey yetişemezdi. İki yanlarında kahverengi orman zemini uzanıyor, buraya şuraya düşmüş güneş ışınları zemini kesiyordu. Her yer öyle sessiz ve tenha görünüyordu ki sanki dünya ve dünyanın dertleri çok uzaklardaydı.

Anne alçak sesle, “Sanki büyülü bir ormanda yürüyoruz,” dedi. “Sence gerçek dünyaya geri dönmenin yolunu bulabilecek miyiz Diana? Az sonra içinde büyülenmiş bir prensesin yaşadığı bir saraya varacağız, sanırım.”

Bir sonraki dönemeçte karşılarına gerçekten bir saray değil, bu eyaletteki birbirine benzer sıradan ahşap çiftlik evlerinin arasında bir saray kadar şaşırtıcı duran küçük bir ev çıktı. Evler sanki aynı tohumdan yetişmiş gibi birbirlerine benziyorlardı. Anne hayranlıkla durakladı; Diana ise, “Ah, şimdi nerede olduğumuzu biliyorum. Bayan Lavendar Lewis’in yaşadığı küçük taş ev bu... Sanırım ona Echo Lodge diyor. Adını sık sık duydum ama daha önce hiç görmemiştim. Ne romantik bir yer, değil mi?” diye haykırdı.

Anne sevinçle, “Hayatımda gördüğüm ya da hayalimde canlandırdığım en tatlı, en güzel yer burası,” dedi. “Bir masal kitabından ya da rüyadan çıkmış gibi.”

Ev, alçak saçaklı, işlenmemiş kırmızı Ada kumtaşı bloklarından yapılmıştı. Küçük, sivri çatısında, üzerlerinde tuhaf ahşap saçaklar bulunan iki çatı penceresiyle iki büyük baca yükseliyordu. Evin tamamını, pürüzlü taş işçiliğine kolayca tutunmuş, sonbahar ayazlarının en güzel bronz ve şarap kızılı tonlarına dönüştürdüğü gür bir sarmaşık kaplamıştı.

Evin önünde, kızların durduğu patika kapısının açıldığı uzunlamasına bir bahçe vardı. Bahçenin bir kenarını ev sınırlıyor, öteki üç yanıysa yosun, ot ve eğrelti otlarıyla öyle kaplanmış eski bir taş duvarla çevrili duruyordu ki duvar yüksek, yeşil bir seti andırıyordu. Sağda ve solda uzun, koyu renkli ladinler palmiye yapraklarını andıran dallarını bahçenin üzerine yayıyordu; aşağıdaysa Grafton Nehri’nin mavi kıvrımına doğru eğimli, yoncanın ikinci biçiminden yeniden yeşermiş küçük bir çayır uzanıyordu. Görüş alanında başka ev ya da açıklık yoktu... yalnızca tüylü genç köknarlarla kaplı tepeler ve vadiler.

Kızlar bahçeye açılan kapıyı iterken Diana, “Acaba Bayan Lewis nasıl biri?” diye merakla sordu. “Çok tuhaf olduğunu söylüyorlar.”

“Öyleyse ilginç biri olacaktır,” dedi Anne kararlılıkla. “Tuhaf insanlar, başka ne olurlarsa olsunlar ya da olmasınlar, hiç değilse ilginçtir. Sana büyülü bir saraya varacağımızı söylememiş miydim? Elflerin o patikaya boşuna büyü örmediğini biliyordum.”

Diana gülerek, “Ama Bayan Lavendar Lewis pek büyülenmiş bir prenses sayılmaz,” dedi. “Evlenmemiş yaşlı bir kadın... kırk beş yaşında ve saçları epey ağarmış, duydum.”

“Ah, büyünün yalnızca bir parçası o,” dedi Anne kendinden emin bir tavırla. “Aslında hâlâ genç ve güzel... büyüyü nasıl bozacağımızı bilsek yeniden ışıl ışıl, güzel hâliyle karşımıza çıkacak. Ama nasıl yapılacağını bilmiyoruz... bunu her zaman ve yalnızca prens bilir... Bayan Lavendar’ın prensi henüz gelmedi. Belki başına korkunç bir talihsizlik gelmiştir... oysa bu, bütün peri masallarının kurallarına aykırı.”

Diana, “Korkarım çoktan gelmiş ve yeniden gitmiştir,” dedi. “Gençken Stephen Irving’le, Paul’ün babasıyla nişanlı olduğunu söylüyorlar. Ama kavga edip ayrılmışlar.”

“Şşşt,” diye uyardı Anne. “Kapı açık.”

Kızlar, sarmaşık dallarının altındaki verandada durup açık kapıyı çaldılar. İçeriden ayak sesleri tıpırdadı; ardından oldukça tuhaf, ufak tefek bir kişi göründü... çilli yüzlü, kalkık burunlu, “kulaktan kulağa” uzanıyormuş gibi duran kocaman ağızlı, yaklaşık on dört yaşlarında bir kızdı. Sarı saçlarını iki uzun örgü yapmış, örgülerin ucuna da kocaman mavi kurdeleler bağlamıştı.

Diana, “Bayan Lewis evde mi?” diye sordu.

“Evet efendim. Buyurun efendim. Bayan Lavendar’a geldiğinizi söyleyeceğim efendim. Yukarıda, efendim.”

Küçük hizmetçi kız bunu söyleyip gözden kayboluverdi. Yalnız kalan kızlar, etraflarına keyifle bakındılar. Bu harikulade küçük evin içi de dışı kadar ilgi çekiciydi.

Odanın tavanı alçaktı; küçük kare camlı iki penceresi fırfırlı tül perdelerle örtülmüştü. Bütün eşyalar eski moda ama öyle iyi ve özenle korunmuştu ki insana pek hoş geliyordu. Yine de açıkça söylemek gerekirse, sonbahar havasında dört mil yürümüş iki sağlıklı kız için en çekici şey, soluk mavi porselenlerle donatılmış, türlü nefis yiyeceklerle dolu bir masaydı. Masa örtüsüne serpiştirilmiş altın renkli minik eğrelti otları da Anne’nin deyişiyle sofraya “şenlikli bir hava” katıyordu.

Anne fısıldadı: “Bayan Lavendar çay için konuk bekliyor olmalı. Altı kişilik yer hazırlanmış. Ama ne komik bir kız! Periler diyarından bir haberciye benziyordu. Bize yolu söyleyebilirdi elbette ama Bayan Lavendar’ı görmek istedim. Ş... ş... şşt, geliyor.”

Tam o sırada Bayan Lavendar Lewis kapıda belirdi. Kızlar o kadar şaşırmıştı ki görgü kurallarını unutup öylece ona baktılar. Farkında olmadan, deneyimlerinde tanıdıkları olağan yaşlı bekâr kadın tipini görmeyi beklemişlerdi... biraz köşeli, ciddi taranmış gri saçlı, gözlüklü birini. Bayan Lavendar’dan daha farklı biri düşünülemezdi.

Küçük hanımın kar gibi bembeyaz saçları gür ve güzel dalgalıydı; yüzüne yakışacak biçimde kabartılıp bukleler hâlinde özenle düzenlenmişti. Saçlarının altında, pembe yanaklı, tatlı dudaklı, iri ve yumuşak kahverengi gözleriyle gamzeleri olan, neredeyse genç bir kız yüzü vardı... gerçekten gamzeleri vardı. Üzerinde soluk renkli güllerle bezeli, çok zarif, krem rengi müslin bir elbise vardı. Bu elbise onun yaşındaki çoğu kadında gülünç derecede genç dururdu ama Bayan Lavendar’a öyle yakışıyordu ki insan bunu hiç düşünmüyordu.

“Dördüncü Charlotta, beni görmek istediğinizi söyledi,” dedi; sesi de görünüşüyle uyumluydu.

Diana, “West Grafton’a giden doğru yolu sormak istedik,” dedi. “Bay Kimball’ların evinde çaya davetliyiz ama ormandan geçerken yanlış patikaya saptık ve West Grafton yolu yerine temel hat yoluna çıktık. Kapınızdan çıkınca sağa mı, sola mı döneceğiz?”

“Sola,” dedi Bayan Lavendar, çay masasına tereddütle göz atarak. Sonra ansızın kararlılığa kapılmış gibi haykırdı:

“Ama ah, kalıp benimle çay içmez misiniz? Lütfen kalın. Siz oraya varmadan Bay Kimball’larda çay bitmiş olur. Dördüncü Charlotta’yla ben sizi görünce çok sevineceğiz.”

Diana, Anne’ye sessizce bakarak ne düşündüğünü sordu.

Anne hemen, “Kalmak isteriz,” dedi; çünkü şaşırtıcı Bayan Lavendar’ı daha yakından tanımaya karar vermişti. “Sizi zahmete sokmayacaksak tabii. Ama başka konuklar bekliyorsunuz, değil mi?”

Bayan Lavendar yeniden çay masasına baktı ve kızardı.

“Beni korkunç derecede budala bulacağınızı biliyorum,” dedi. “Budalayım... yakalandığımda bundan utanırım ama ancak yakalanırsam. Kimseyi beklemiyorum... yalnızca bekliyormuş gibi yapıyordum. Görüyorsunuz, çok yalnızdım. Konukları severim... yani doğru türden konukları... ama burası çok ters bir yerde kaldığı için pek az kişi uğrar. Dördüncü Charlotta da yalnızdı. Ben de çaylı bir toplantı yapacakmışım gibi davrandım. Yiyecekleri pişirdim... masayı süsledim... annemin düğün porselenlerini dizdim... üstümü başımı da ona göre giyindim.”

Diana, Bayan Lavendar’ı söylentilerde anlatıldığı kadar tuhaf bulduğunu içinden geçirdi. Kırk beş yaşındaki bir kadının, küçük bir kız gibi çay partisi yapıyormuş numarası! Ama gözleri ışıl ışıl parlayan Anne sevinçle haykırdı:

“Siz de mi hayaller kurarsınız?”

Anne’nin “de”si, Bayan Lavendar’ın ruh ikizini bulduğunu gösteriyordu.

“Evet, kurarım,” diye cesaretle itiraf etti. “Elbette benim yaşımda biri için budalaca. Ama canı istediğinde ve kimseye zararı dokunmadığında budalalık edemeyeceksem, bağımsız, yaşlı bir kız kurusu olmanın ne anlamı var? İnsanın kendini avutacak bir şeyi olmalı. Bazen hayal kurmasam yaşayabileceğime inanmıyorum. Yine de pek sık yakalanmam; Dördüncü Charlotta da hiç anlatmaz. Bugün yakalandığıma sevindim, çünkü gerçekten geldiniz ve çayım da hazır. Üst kata, boş odaya çıkıp şapkalarınızı çıkarır mısınız? Merdivenin başındaki beyaz kapı. Ben de mutfağa koşup Charlotta’nın çayı kaynatmadığını kontrol edeyim. Dördüncü Charlotta çok iyi bir kızdır ama çayı kaynatıp durur.”

Bayan Lavendar konuksever düşünceler içinde mutfağa seke seke gitti. Kızlar da boş odaya çıkan yolu buldular. Kapısı gibi bembeyaz olan bu oda, sarmaşıklara bürünmüş çatı penceresinden ışık alıyordu; Anne’nin dediği gibi, mutlu düşlerin yeşerdiği bir yere benziyordu.

Diana, “Bu tam bir macera, değil mi?” dedi. “Biraz tuhaf olsa da Bayan Lavendar ne tatlı biri! Hiç de evlenmemiş yaşlı bir kadın gibi görünmüyor.”

Anne, “Bence müziğin kulağa gelişine benziyor,” diye karşılık verdi.

Aşağı indiklerinde Bayan Lavendar çaydanlığı taşıyordu; arkasında, elinde bir tabak sıcak bisküviyle, yüzü çok memnun görünen Dördüncü Charlotta vardı.

“Şimdi bana adlarınızı söylemelisiniz,” dedi Bayan Lavendar. “Genç kızlar olmanıza çok sevindim. Genç kızları severim. Onlarla birlikteyken kendimi kız sanmam çok kolay. Yaşlı olduğuma inanmayı hiç sevmem,” diye küçük bir yüz buruşturdu. “Peki, kolaylık olsun diye siz kim oluyorsunuz? Diana Barry mi? Anne Shirley mi? Sizi yüz yıldır tanıyormuşum gibi yapıp hemen Anne ve Diana diyebilir miyim?”

Kızlar bir ağızdan, “Olur,” dediler.

“Öyleyse rahatça oturup her şeyi yiyelim,” dedi Bayan Lavendar mutlulukla. “Charlotta, sen sofranın ayak ucuna otur, tavuğu dağıtmaya yardım et. Pandispanya ve çörek yapmış olmam ne iyi. Elbette hayali konuklar için bunları yapmak budalalıktı... Dördüncü Charlotta da öyle düşündü, değil mi Charlotta? Ama bakın, ne güzel oldu. Tabii yiyecekler ziyan olmayacaktı; Dördüncü Charlotta’yla ben zamanla hepsini bitirebilirdik. Ama pandispanya bekledikçe güzelleşen bir şey değil.”

Neşeli ve unutulmaz bir yemekti. Yemek bitince gün batımının büyüleyici ışığına bürünen bahçeye çıktılar.

Diana hayranlıkla çevresine bakıp, “Buradaki yeriniz bence çok güzel,” dedi.

Anne, “Neden Echo Lodge diyorsunuz?” diye sordu.

Bayan Lavendar, “Charlotta, eve girip saat rafının üzerinde asılı duran küçük teneke boruyu getir,” dedi.

Dördüncü Charlotta koşup gitti, boruyla geri döndü.

“Üfle, Charlotta,” diye buyurdu Bayan Lavendar.

Charlotta da epey kaba ve tiz bir sesle üfledi. Bir an sessizlik oldu... sonra nehrin öte yanındaki ormandan, peri yankıları çoğalıp geldi; tatlı, ele avuca sığmaz, gümüş gibi sesler, sanki bütün “elf boruları” gün batımına karşı çalıyordu. Anne’yle Diana sevinçle haykırdı.

“Şimdi gül, Charlotta... yüksek sesle gül.”

Bayan Lavendar başının üzerinde durmasını söylese muhtemelen itaat edecek olan Charlotta taş sıranın üzerine çıkıp yüksek sesle, yürekten güldü. Yankılar geri döndü; sanki bir sürü peri, mor ormanlarda ve köknarlarla çevrili burunlarda onun kahkahasını taklit ediyordu.

Bayan Lavendar yankılar kendi malıymış gibi, “İnsanlar yankılarıma hep çok hayran kalır,” dedi. “Ben de onları severim. Biraz hayal gücüyle çok iyi arkadaş olurlar... Sakin akşamlarda Dördüncü Charlotta’yla sık sık burada oturup onlarla eğleniriz. Charlotta, boruyu geri götürüp yerine özenle as.”

Bu konuya meraktan çatlayan Diana, “Ona neden Dördüncü Charlotta diyorsunuz?” diye sordu.

Bayan Lavendar ciddi bir tavırla, “Düşüncelerimdeki öteki Charlotta’larla karışmasın diye,” dedi. “Hepsi birbirine o kadar benziyor ki ayırt etmenin yolu yok. Gerçek adı Charlotta bile değil. Neydi... dur bakayım... neydi? Leonora sanırım... evet, Leonora. Şöyle oldu. Annem on yıl önce öldüğünde burada tek başıma kalamazdım... büyük bir kızın ücretini ödeyecek gücüm de yoktu. Bu yüzden küçük Charlotta Bowman’ı gelip benimle kalması için yanıma aldım; karşılığında kalacak yerle giyeceklerini veriyordum. Gerçekten Charlotta’ydı... Birinci Charlotta. Daha on üç yaşındaydı. On altı yaşına gelene kadar yanımda kaldı; sonra Boston’a gitti, çünkü orada daha iyi fırsatları vardı. Ardından kız kardeşi yanıma geldi. Adı Julietta’ydı... Bayan Bowman süslü adlara meraklıymış sanırım... ama Charlotta’ya o kadar benziyordu ki ona hep Charlotta deyip durdum... onun da umurunda değildi. Ben de gerçek adını hatırlamaya çalışmaktan vazgeçtim. O İkinci Charlotta’ydı. O gidince Evelina geldi, Üçüncü Charlotta oldu. Şimdi Dördüncü Charlotta var; ama o on altı yaşına geldiğinde... şimdi on dört... o da Boston’a gitmek isteyecek ve o zaman ne yapacağımı gerçekten bilmiyorum. Dördüncü Charlotta, Bowman kızlarının sonuncusu ve en iyisi. Öteki Charlotta’lar hayal kurma numarası yapmamı budalalık saydıklarını hep hissettirirdi; Dördüncü Charlotta ise gerçekten ne düşünürse düşünsün bunu hiç yapmaz. İnsanlar ne düşünüyor umurumda değil, yeter ki bunu bana belli etmesinler.”

Diana batmakta olan güneşe üzgün gözlerle bakıp, “Ee,” dedi. “Hava kararmadan Bay Kimball’ların evine varmak istiyorsak sanırım gitmeliyiz. Çok güzel vakit geçirdik, Bayan Lewis.”

Bayan Lavendar yalvarırcasına, “Beni görmeye yine gelir misiniz?” diye sordu.

Uzun boylu Anne, kolunu küçük hanımın omzuna doladı.

“Elbette geleceğiz,” diye söz verdi. “Sizi tanıdığımıza göre gelip durarak konukseverliğinizi tüketeceğiz. Evet, gitmeliyiz... Paul Irving, Green Gables’a her gelişinde ‘kendimizi buradan zorla koparmamız gerek’ der ya, öyle.”

“Paul Irving mi?” Bayan Lavendar’ın sesinde belli belirsiz bir değişiklik oldu. “Kim o? Avonlea’da o adı taşıyan biri olduğunu sanmıyordum.”

Anne kendi dikkatsizliğine kızdı. Paul’ün adı ağzından kaçtığında Bayan Lavendar’ın eski aşkını unutmuştu.

Yavaşça açıklamaya başladı: “Benim öğrencilerimden küçük bir çocuk. Geçen yıl Boston’dan gelip sahil yolundaki Bayan Irving’in, yani büyükannesinin yanına yerleşti.”

Bayan Lavendar, yüzünü saklayacak biçimde adaşı olan çiçek tarhının üzerine eğilerek, “Stephen Irving’in oğlu mu?” diye sordu.

“Evet.”

Bayan Lavendar, sorusunun yanıtını duymamış gibi neşeli bir tavırla, “Her birinize birer demet lavanta vereceğim kızlar,” dedi. “Ne hoş kokulu, değil mi? Annem lavantayı hep çok severdi. Bu tarhları yıllar önce o dikti. Babam da lavantayı çok sevdiği için bana bu adı verdi. Annemi ilk gördüğü gün, kardeşiyle birlikte East Grafton’daki evlerini ziyarete gitmişti. Onu görür görmez âşık olmuş; onu yedek odadaki yatağa yatırmışlar, çarşaflar lavanta kokuyormuş. Bütün gece uyuyamamış, onu düşünmüş. O günden sonra lavanta kokusunu hep sevmiş... adımı da bu yüzden koymuş. Yakında yine gelmeyi unutmayın, sevgili kızlar. Dördüncü Charlotta’yla ben sizi bekliyor olacağız.”

Kızlar geçsin diye köknarların altındaki kapıyı açtı. Birden yaşlanmış ve yorgun görünüyordu; yüzündeki canlılık ve ışık sönmüştü. Veda ederken gülümsemesi, kök salmış gençliğiyle hâlâ her zamanki kadar tatlıydı. Ama kızlar patikanın ilk kıvrımından geriye baktıklarında, onu bahçenin ortasında, gümüş kavak ağacının altındaki eski taş sırada otururken gördüler; başını yorgun argın eline dayamıştı.

Diana yumuşak bir sesle, “Yalnız görünüyor,” dedi. “Sık sık gelip onu görmeliyiz.”

Anne, “Bence anne babası ona verilebilecek en doğru, en yakışan adı vermiş,” dedi. “Elizabeth, Nellie ya da Muriel adını koyacak kadar kör olsalardı bile, bence adı yine Lavendar olurdu. Bu isim insana tatlılığı, eski zamanların zarafetini ve ‘ipek giysileri’ çağrıştırıyor. Benim adım ise ekmekle tereyağı, kırkyama ve ev işleri kokuyor.”

Diana, “Hiç de öyle düşünmüyorum,” dedi. “Anne adı bana çok asil, kraliçe gibi geliyor. Ama adın Kerrenhappuch olsaydı onu da severdim. Bence insanlar adlarını, kendi kişilikleriyle güzel ya da çirkin hâle getiriyor. Artık Josie ya da Gertie adlarına katlanamıyorum ama Pye kızlarını tanımadan önce ikisini de çok güzel bulurdum.”

Anne coşkuyla, “Bu harika bir düşünce, Diana,” dedi. “Başlangıçta güzel olmasa bile adını güzelleştirecek şekilde yaşamak... insanların zihninde öyle güzel, öyle hoş bir şeyin simgesi hâline getirmek ki adı tek başına akıllarına bile gelmesin. Teşekkür ederim, Diana.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…