Bölümler 30Şu an: I — Öfkeli Bir Komşu
- 1 I — Öfkeli Bir Komşu2.411 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 II — Acele Satıp Sonra Pişman Olmak1.391 kelime
- 3 III — Bay Harrison Evinde1.664 kelime
- 4 IV — Farklı Görüşler1.171 kelime
- 5 V — Tam Donanımlı Bir Öğretmen Hanım1.689 kelime
- 6 VI — Her Çeşit Erkek... ve Kadın2.592 kelime
- 7 VII — Görevin İşareti1.305 kelime
- 8 VIII — Marilla İkizleri Evlat Ediniyor2.157 kelime
- 9 IX — Renk Meselesi1.511 kelime
- 10 X — Heyecan Peşinde Davy2.460 kelime
- 11 XI — Olgular ve Hayaller2.297 kelime
- 12 XII — Uğursuz Bir Gün1.896 kelime
- 13 XIII — Altın Bir Piknik2.561 kelime
- 14 XIV — Atlatılan Bir Tehlike2.783 kelime
- 15 XV — Tatilin Başlangıcı1.850 kelime
- 16 XVI — Umulan Şeylerin Gerçekliği1.568 kelime
- 17 XVII — Kazalar Zinciri2.503 kelime
- 18 XVIII — Tory Yolu’nda Bir Macera2.208 kelime
- 19 XIX — Yalnızca Mutlu Bir Gün2.704 kelime
- 20 XX — Çoğu Zaman İşler Böyle Olur1.879 kelime
- 21 XXI — Sevgili Bayan Lavendar3.045 kelime
- 22 XXII — Şundan Bundan1.117 kelime
- 23 XXIII — Bayan Lavendar’ın Aşk Öyküsü1.709 kelime
- 24 XXIV — Kendi Memleketinde Peygamber2.076 kelime
- 25 XXV — Avonlea’da Bir Skandal2.863 kelime
- 26 XXVI — Virajın Ötesinde2.693 kelime
- 27 XXVII — Taş Ev’de Bir Öğleden Sonra2.918 kelime
- 28 XXVIII — Prens Büyülü Saraya Geri Dönüyor2.560 kelime
- 29 XXIX — Şiir ve Düz Anlatım1.599 kelime
- 30 XXX — Taş Evde Bir Düğün1.887 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
AVONLEA'Lİ ANNE
Lucy Maud Montgomery
Eski öğretmenim
HATTIE GORDON SMITH'e
şefkati ve teşviki için
minnetle.
O yürüdüğü yerde çiçekler açar
Görevin özenli yolları,
Onunla yaşamın sert, katı çizgileri
Güzelliğin akıcı kıvrımlarına dönüşür.
—WHITTIER
I
Öfkeli Bir Komşu
On altı buçuk yaşlarında, ciddi gri gözlü, arkadaşlarının kızıl dediği saçlara sahip, uzun boylu, ince yapılı bir kız, ağustosun olgun bir gününde Prens Edward Adası'ndaki bir çiftlik evinin geniş, kırmızı kumtaşı eşiğine oturmuş, Virgil'den belirli sayıda dizeyi çözümlemeye kesin kararlıydı.
Ama hasat yamaçlarını mavi pusların sardığı, kavaklarda küçük rüzgârların cinler gibi fısıldaştığı, kiraz bahçesinin bir köşesindeki genç köknarların karanlık koruluğuna karşı kırmızı gelinciklerin dans eden görkeminin alev alev parladığı bir ağustos öğleden sonrası, ölü dillerden çok düş kurmaya uygundu. Virgil'in kitabı kısa sürede fark edilmeden yere kaydı. Çenesini kenetlediği ellerine dayayan, gözlerini Bay J. A. Harrison'ın evinin hemen üzerinde ulu bir beyaz dağ gibi yığılan görkemli, kabarık bulutlara diken Anne, kendini çok uzaklarda, nefis bir dünyada buldu. Orada bir öğretmen geleceğin devlet adamlarının yazgısını biçimlendiriyor, genç zihinlere ve yüreklere yüce, büyük tutkular aşılayarak harika işler başarıyordu.
Elbette, işin sert gerçeklerine bakacak olsaydınız... itiraf etmek gerekir ki Anne bunu mecbur kalana dek pek yapmazdı... Avonlea okulunda ünlü kişiler çıkarmaya elverişli pek bir malzeme varmış gibi görünmüyordu. Ama bir öğretmen etkisini iyilik için kullanırsa neler olacağını asla bilemezdiniz. Anne'nin, bir öğretmenin doğru yolu izlediğinde neler başarabileceğine dair pembe hayalleri vardı. Şimdi de kırk yıl sonrasını anlatan, çok hoş bir sahnenin tam ortasındaydı: Ünlü bir kişi... tam olarak neyle ünlü olacağı kullanışlı bir belirsizlik içinde bırakılmıştı ama Anne onun bir üniversite rektörü ya da Kanada başbakanı olmasının pek hoş olacağını düşünüyordu... kırışmış elinin üzerine eğilip onun tutkusunu ilk ateşleyenin kendisi olduğunu, hayattaki bütün başarısını yıllar önce Avonlea okulunda verdiği derslere borçlu bulunduğunu söylüyordu. Bu güzel hayali son derece tatsız bir kesinti paramparça etti.
Sakin huylu, küçük bir Jersey ineği yoldan aşağı seğirterek geldi; beş saniye sonra da Bay Harrison çıkageldi... Gerçi avluya dalış biçimini anlatmak için “çıkageldi” sözü fazla hafif kalırdı.
Kapıyı açmayı beklemeden çitin üzerinden atladı ve ayağa kalkıp şaşkınlıkla ona bakan Anne'nin karşısına öfkeyle dikildi. Bay Harrison onların sağ komşusuydu ve Anne onu bir iki kez görmüş olsa da daha önce hiç tanışmamışlardı.
Nisan başında, Anne Queen's'ten henüz dönmemişken, batıda Cuthbert çiftliğine komşu olan Bay Robert Bell çiftliğini satıp Charlottetown'a taşınmıştı. Çiftliğini, adıyla birlikte New Brunswickli olduğu bilgisi dışında hakkında hiçbir şey bilinmeyen Bay J. A. Harrison almıştı. Ama Avonlea'da henüz bir ayını doldurmadan tuhaf biri... Bayan Rachel Lynde'in deyişiyle “çatlak”... olarak ün salmıştı.
Bayan Rachel, onu önceden tanımış olanların hatırlayacağı gibi, sözünü sakınmayan bir hanımdı. Bay Harrison da kesinlikle başkalarından farklıydı... çatlak olmanın en temel özelliği de herkesin bildiği gibi buydu.
Öncelikle, kendi evinin işlerini kendisi görüyordu ve açıkça, “Benim bu ıssız kovuğumda kadın milleti istemem,” demişti. Avonlealı kadınlar intikamlarını onun ev idaresi ve yemek pişirmesi hakkında korkunç hikâyeler anlatarak aldılar. White Sandsli küçük John Henry Carter'ı işe almıştı; hikâyeleri de John Henry başlattı. Bir kere, Harrison'ın evinde yemek saatleri diye bir şey yoktu. Bay Harrison acıkınca “bir şeyler atıştırır”, John Henry de o sırada yakınlardaysa payına düşeni alırdı; değilse Bay Harrison'ın bir sonraki açlık nöbetini beklemesi gerekirdi.
John Henry, pazarları eve gidip karnını iyice doyurmasa açlıktan öleceğini, annesinin de her pazartesi sabahı geri götürmesi için ona bir sepet “yiyecek” verdiğini üzgün üzgün anlatırdı.
Bulaşık yıkamaya gelince, Bay Harrison yağmurlu bir pazar günü olmadıkça bunu yaptığını hiç iddia etmezdi. O zaman işe koyulur, hepsini birden yağmur suyu fıçısında yıkar, kurumaları için süzülmeye bırakırdı.
Bir de Bay Harrison “cimriydi”. Rahip Bay Allan'ın maaşına katkıda bulunması istendiğinde, önce vaazlarından kaç dolarlık fayda gördüğünü bekleyip göreceğini söylemişti... Kapalı kutudan domuz satın almaya inanmadığını da eklemişti. Bayan Lynde, misyonlara bağış istemeye... ve bu arada evin içini görmeye... gittiğinde, Avonlea'daki yaşlı kadın dedikoducuların başka bildiği herkesten daha büyük birer putperest olduğunu, onları Hristiyanlaştıracak bir misyon kurmayı üstlenirse seve seve bağış yapacağını söyledi. Bayan Rachel oradan uzaklaşıp zavallı Bayan Robert Bell'in mezarında olmasının ne büyük nimet olduğunu, evinin hâliyle böbürlenmeyi pek seven kadının bunu görmesinin yüreğini parçalayacağını söyledi.
“İki günde bir mutfak tabanını fırçalardı,” dedi Bayan Lynde, Marilla Cuthbert'e öfkeyle. “Şimdiki hâlini bir görsen! Üzerinden geçerken eteklerimi kaldırmak zorunda kaldım.”
Son olarak, Bay Harrison'ın Ginger adında bir papağanı vardı. Avonlea'da daha önce kimse papağan beslememişti; bu yüzden bu davranış pek saygın sayılmazdı. Bir de nasıl bir papağandı! John Henry Carter'a inanacak olursanız, böylesine şeytani bir kuş görülmemişti. Ağzı pek bozuktu. Bayan Carter, John Henry'ye başka bir iş bulabileceğinden emin olsa onu hemen yanından alırdı. Üstelik Ginger, bir gün John Henry kafese fazla yaklaşıp eğildiğinde ensesinden kocaman bir parça ısırıp koparmıştı. Talihsiz John Henry pazarları eve gittiğinde Bayan Carter o izi herkese gösterirdi.
Bay Harrison görünüşe göre öfkeden dili tutulmuş hâlde karşısında dururken bütün bunlar bir anda Anne'nin aklından geçti. Bay Harrison en keyifli hâlindeyken bile yakışıklı sayılmazdı; kısa boylu, şişman ve keldi. Şimdiyse yuvarlak yüzü öfkeden mora dönmüş, iri mavi gözleri neredeyse yuvalarından fırlamıştı. Anne onu gerçekten de şimdiye dek gördüğü en çirkin insan saydı.
Birden Bay Harrison'ın dili çözüldü.
“Buna daha fazla katlanmayacağım,” diye soludu. “Bir gün daha bile, anlıyor musunuz hanımefendi? Tanrım, bu üçüncü kez, hanımefendi... üçüncü kez! Sabrın da bir sınırı var, hanımefendi. Geçen sefer teyzenizi bunun bir daha olmaması için uyarmıştım... ama yine olmuş... yapmış... ne demek istiyor, bilmek istediğim bu. Buraya da bunu sormaya geldim, hanımefendi.”
“Sorunun ne olduğunu açıklar mısınız?” diye sordu Anne, olabilecek en vakur tavrıyla. Okul açıldığında kullanıma hazır olsun diye son zamanlarda bu tavrı epey çalışmıştı; ama öfkeli J. A. Harrison üzerinde görünür bir etkisi olmadı.
“Sorun mu, öyle mi? Tanrım, yeterince sorun var, bence. Sorun şu hanımefendi: Az önce, yarım saat bile olmadı, teyzenizin Jersey ineğini yine yulaflarımda buldum. Üçüncü kez, aklınızda olsun. Geçen salı da oradaydı, dün de orada buldum. Buraya geldim, teyzenize bunun bir daha olmaması gerektiğini söyledim. Yine olmasına izin vermiş. Teyzeniz nerede, hanımefendi? Onu bir dakika görmek ve içimdekileri yüzüne söylemek istiyorum... J. A. Harrison'ın içindekileri, hanımefendi.”
“Bayan Marilla Cuthbert'i kastediyorsanız, o benim teyzem değil. Çok hasta olan uzak bir akrabasını görmek için East Grafton'a gitti,” dedi Anne, her sözcükle biraz daha vakurlaşarak. “İneğimin yulaflarınıza girmiş olmasına çok üzüldüm... O benim ineğim, Bayan Cuthbert'in değil... Matthew onu üç yıl önce, daha buzağıyken bana verdi; Bay Bell'den satın almıştı.”
“Üzgünmüş, hanımefendi! Üzgün olmanızın bir faydası yok. Gidip o hayvanın yulaflarıma verdiği zararı görsenize... ortadan çevreye kadar her yeri çiğnemiş, hanımefendi.”
“Çok üzgünüm,” diye kararlı bir sesle yineledi Anne. “Ama belki çitlerinizi daha iyi durumda tutsaydınız Dolly içeri giremezdi. Yulaf tarlanızla bizim otlağımızı ayıran sınır çitinin bu kısmı sizin tarafınızda. Geçen gün pek iyi durumda olmadığını fark ettim.”
“Çitim sağlam,” diye tersledi Bay Harrison; savaşı düşman topraklarına taşımaları onu daha da öfkelendirmişti. “Hapishane çiti bile bu şeytan ineği dışarıda tutamaz. Sana söyleyeyim kızıl saçlı ufaklık, inek seninse, dediğin gibi, başkalarının tahılını yemesin diye göz kulak olmakla uğraşsan daha iyi edersin; sarı kapaklı romanlar okuyup oturmak yerine,” dedi ve Anne'nin ayaklarının dibindeki masum, taba rengi Virgil'e küçümseyerek baktı.
O anda Anne'nin saçlarının dışında da bir şey kızardı... Saçları onun zaten hep hassas olduğu bir konuydu.
“Kulaklarımın çevresinde küçücük bir tutam kalacağına kızıl saçlı olmayı yeğlerim,” diye parladı.
Bu söz hedefini buldu, çünkü Bay Harrison kelliği konusunda gerçekten çok hassastı. Öfkesi yine boğazına düğümlendi; Anne'ye yalnızca sessizce dik dik bakabildi. Anne ise kendini toparlayıp üstünlüğünü sürdürdü.
“Hayal gücüm olduğu için sizi anlayabiliyorum, Bay Harrison. Yulaflarınızın içinde bir inek bulmanın ne kadar can sıkıcı olduğunu kolayca hayal edebiliyorum; söyledikleriniz yüzünden de size gücenmeyeceğim. Dolly'nin bir daha asla yulaflarınıza girmeyeceğine söz veriyorum. Bu konuda şeref sözü veriyorum.”
“İyi, sakın girmesine izin verme,” diye mırıldandı Bay Harrison, biraz yatışmış bir sesle. Ama öfkeyle ayaklarını yere vura vura uzaklaştı; Anne, sesi işitilmez olana dek kendi kendine homurdandığını duydu.
İçi büyük bir sıkıntıyla dolan Anne avluyu geçip yaramaz Jersey ineğini sağım ağılına kapattı.
“Çiti yıkmadıkça buradan çıkması mümkün değil,” diye düşündü. “Şimdi pek sakin görünüyor. Galiba yulaflardan midesi bulanmıştır. Geçen hafta Bay Shearer istediğinde onu satmış olmayı isterdim; ama hayvanları açık artırmaya çıkarıp hepsini bir arada satana kadar beklemek daha iyi diye düşünmüştüm. Bay Harrison'ın çatlak olduğu doğru galiba. Kesinlikle ruh ikizim değil.”
Anne ruh ikizlerini bulmak için gözünü dört açardı.
Anne evden dönerken Marilla Cuthbert arabayla avluya girdi; Anne hemen çayı hazırlamaya koştu. Çay sofrasında meseleyi konuştular.
“Açık artırma bitince rahatlayacağım,” dedi Marilla. “Etrafta bu kadar çok hayvan olması ve onlara bakacak Martin'den başka kimsenin bulunmaması fazla sorumluluk. Ona teyzesinin cenazesine gitmesi için izin günü verirsem dün gece mutlaka döneceğine söz vermişti; ama hâlâ dönmedi. Kaç teyzesi var, doğrusu bilmiyorum. Geçen yıl burada işe başladığından beri ölen dördüncü teyzesi bu. Ekin kaldırılıp Bay Barry çiftliği devralınca çok şükredeceğim. Martin gelene kadar Dolly'yi ağılda tutmamız gerekecek; arka otlağa konmalı, oradaki çitler de onarılmalı. Rachel'ın dediği gibi, dünya dert dolu. Zavallı Mary Keith ölüyor; iki çocuğunun başına ne gelecek, hiç bilmiyorum. British Columbia'da bir erkek kardeşi var ve çocukları hakkında ona yazmış, ama henüz ondan haber alamamış.”
“Çocuklar nasıl? Kaç yaşındalar?”
“Altılarını geçtiler... ikizler.”
“Ah, Bayan Hammond'ın o kadar çok ikizi olduğundan beri ikizlere hep özel bir ilgi duymuşumdur,” dedi Anne hevesle. “Güzeller mi?”
“Aman, anlayamazdın... çok kirliydiler. Davy çamurdan pastalar yapmaya gitmiş, Dora da onu eve çağırmak için dışarı çıkmış. Davy onu baş aşağı en büyük çamur pastasına itti; Dora ağlayınca da ağlanacak bir şey olmadığını göstermek için kendi de çamura girip debelendi. Mary, Dora'nın gerçekten uslu bir çocuk olduğunu ama Davy'nin haylazlıkla dolup taştığını söyledi. Doğru dürüst yetiştirilmemiş denebilir. Babası o bebekken ölmüş, Mary de neredeyse o zamandan beri hasta.”
“Yetiştirilmemiş çocuklara hep üzülürüm,” dedi Anne ciddiyetle. “Beni eline alana kadar benim de doğru dürüst yetiştirilmişliğim yoktu, bilirsin. Umarım amcaları onlarla ilgilenir. Bayan Keith'in senin neyin oluyor?”
“Mary mi? Onunla hiçbir akrabalığım yok. Kocası... o bizim üçüncü kuzenimizdi. Bayan Lynde avludan geçiyor. Mary'yi duymaya geleceğini tahmin etmiştim.”
“Bay Harrison'la inek meselesini anlatma,” diye yalvardı Anne.
Marilla söz verdi; ama bu söz gereksizdi, çünkü Bayan Lynde daha doğru dürüst oturur oturmaz şöyle dedi:
“Bugün Carmody'den dönerken Bay Harrison'ı Jersey ineğinizi yulaflarından kovalarken gördüm. Pek öfkeli görünüyordu. Büyük bir yaygara kopardı mı?”
Anne'yle Marilla eğlenerek birbirlerine gizlice gülümsediler. Avonlea'da Bayan Lynde'in gözünden pek az şey kaçardı. Daha o sabah Anne şöyle demişti:
“Gece yarısı kendi odana gidip kapıyı kilitlesen, perdeyi indirip hapşırsan, Bayan Lynde ertesi gün soğuk algınlığını sorar!”
“Öyle olduğunu sanıyorum,” diye kabul etti Marilla. “Ben yoktum. Anne'ye içindekileri söylemiş.”
“Bence çok huysuz bir adam,” dedi Anne, kızıl başını kırgınlıkla silkerek.
“Hayatımda bundan doğru bir söz duymadım,” dedi Bayan Rachel ciddi ciddi. “Robert Bell çiftliğini New Brunswickli bir adama satınca başımıza iş açılacağını biliyordum. Avonlea'nın hâli ne olacak, bilmiyorum; bunca yabancı akın akın geliyor. Yakında yataklarımızda uyumak bile güvenli olmayacak.”
“Peki, başka hangi yabancılar geliyor?” diye sordu Marilla.
“Duymadın mı? Her şeyden önce Donnell ailesi var. Peter Sloane'un eski evini kiraladılar. Peter, değirmenini işletmesi için o adamı işe aldı. Doğu taraflarından geliyorlar; kimse onlar hakkında bir şey bilmiyor. Sonra o sorumsuz Timothy Cotton ailesi White Sands'ten buraya taşınacak, halka yük olacaklar. Veremli... çalmadığı zamanlarda... karısı da elini hiçbir işe sürmeyen, beceriksiz bir yaratık. Bulaşıklarını oturarak yıkıyor. Bayan George Pye, kocasının öksüz yeğeni Anthony Pye'yi yanına aldı. Senin öğrencin olacak Anne; başına iş açılmasını bekleyebilirsin. Bir de başka bir yabancı öğrencin olacak. Paul Irving, büyükannesiyle yaşamak için Amerika'dan geliyor. Babasını hatırlarsın Marilla... Grafton'da Lavendar Lewis'i yarı yolda bırakan Stephen Irving'i?”
“Onu yarı yolda bıraktığını sanmıyorum. Aralarında bir tartışma çıkmıştı... her iki tarafın da kusuru vardı sanırım.”
“Her neyse, onunla evlenmedi; dediklerine göre Lavendar o zamandan beri tuhaflığın daniskasına dönüştü... Echo Lodge adını verdiği küçük taş evde tek başına yaşıyor. Stephen Amerika'ya gitti, amcasıyla iş kurdu ve Amerikalı bir kadınla evlendi. Annesi onu bir iki kez görmeye gitmiş olsa da kendisi bir daha eve dönmedi. Karısı iki yıl önce öldü; oğlunu bir süreliğine annesinin yanına gönderiyor. Çocuk on yaşında; iyi bir öğrenci olup olmayacağını bilmiyorum. O Amerikalılardan ne çıkacağını hiç bilemezsin.”
Bayan Lynde, Prens Edward Adası dışında bir yerde doğmuş ya da yetişmiş olma talihsizliğini yaşayan herkese, “Nasıralı'dan iyi bir şey çıkabilir mi?” der gibi belirgin bir havayla bakardı. Elbette iyi insanlar olabilirlerdi; yine de kuşkulanmak en güvenlisiydi. “Amerikalılara” karşı özel bir önyargısı vardı. Kocası, bir zamanlar Boston'da yanında çalıştığı bir işveren tarafından on dolar dolandırılmıştı; ne melekler ne hükümdarlıklar ne de kudretler, Bayan Rachel'ı bundan bütün Amerika Birleşik Devletleri'nin sorumlu olmadığına ikna edebilirdi.
“Avonlea okuluna biraz taze kan gelmesi kötü olmaz,” dedi Marilla kuru bir tavırla. “Bu çocuk babasına çektiyse bir sorun çıkmaz. Steve Irving buralarda yetişmiş en iyi çocuktu; gerçi bazıları ona kibirli derdi. Bayan Irving’in çocuğu yanına almaktan çok memnun olacağını sanıyorum. Kocası öldüğünden beri yapayalnız.”
“Ah, çocuk pekâlâ iyi olabilir ama Avonlea çocuklarından farklı olacaktır,” dedi Bayan Rachel, sanki bu söz meseleyi kesin hükme bağlıyormuş gibi. Bayan Rachel’ın herhangi bir kişi, yer ya da şey hakkındaki görüşlerinin eskimeyeceği kesindi. “Anne, Köyü Güzelleştirme Derneği kurmaya kalkışacağını duydum, doğru mu?”
“Geçen Münazara Kulübü toplantısında birkaç kız ve erkekle bunu konuşuyordum,” dedi Anne, kızararak. “Güzel bir fikir olabileceğini düşündüler... Bay ve Bayan Allan da öyle düşünüyor. Artık pek çok köyde var.”
“Eh, yaparsan başını türlü belaya sokarsın. Bence hiç bulaşma, Anne. İnsanlar kendilerinin iyileştirilmesinden hoşlanmaz.”
“Ah, insanları iyileştirmeye çalışmayacağız. Avonlea’nin kendisini güzelleştireceğiz. Daha güzel olması için yapılabilecek pek çok şey var. Mesela Bay Levi Boulter’ı yukarıdaki çiftliğinde duran o korkunç eski evi yıkmaya ikna edebilsek, bu bir iyileştirme olmaz mı?”
“Kesinlikle olur,” diye kabul etti Bayan Rachel. “O eski harabe yıllardır yerleşim yerinin göze batan bir lekesi. Ama siz Güzelleştirmeciler Levi Boulter’ı karşılığında para almayacağı bir işi halk için yapmaya ikna edebilirseniz, o işe nasıl kalkıştığınızı görüp duymak isterim doğrusu. Seni hevesinden etmek istemem Anne; fikrinde belki bir şeyler vardır, gerçi herhâlde onu o saçma sapan Amerikan dergilerinden birinden almışsındır. Ama okulun başından aşkın olacak; bir arkadaşın olarak, bu güzelleştirme işlerine bulaşmamanı öneririm. Neyse, aklına koyduysan yine de yapacağını biliyorum. Bir şeyi mutlaka sonuna kadar götürürsün sen.”
Anne’in dudaklarının kararlı çizgisinden, Bayan Rachel’ın bu değerlendirmesinde pek yanılmadığı anlaşılıyordu. Anne’in gönlü Güzelleştirme Derneği’ni kurmaya yatmıştı. White Sands’te öğretmenlik yapacak olan Gilbert Blythe da bu fikre hevesle destek veriyordu; cuma akşamından pazartesi sabahına kadar hep evde olacaktı. Öteki insanların çoğuysa arada bir toplanıp biraz “eğlenmek” anlamına gelen her şeye katılmaya gönüllüydü. “Güzelleştirmelerin” neler olacağı konusunda Anne ve Gilbert dışında kimsenin pek açık bir fikri yoktu. İkisi bunları konuşup tasarlaya tasarlaya, başka hiçbir yerde olmasa da zihinlerinde kusursuz bir Avonlea yaratmışlardı.
Bayan Rachel’ın vereceği bir haber daha vardı.
“Carmody okulunu Priscilla Grant adında birine vermişler. Anne, Queen’s’te bu adla bir kızla birlikte okumadın mı?”
“Evet, elbette. Priscilla Carmody’de öğretmenlik yapacak! Ne harika!” diye haykırdı Anne. Gri gözleri akşam yıldızları gibi ışıldıyordu. Bayan Lynde, Anne Shirley’in gerçekten güzel bir kız olup olmadığına karar verip veremeyeceğini bir kez daha merak etti.
Bölüm etkileşimi
