Bölümler 30Şu an: XXIII — Bayan Lavendar’ın Aşk Öyküsü
- 1 I — Öfkeli Bir Komşu2.411 kelime
- 2 II — Acele Satıp Sonra Pişman Olmak1.391 kelime
- 3 III — Bay Harrison Evinde1.664 kelime
- 4 IV — Farklı Görüşler1.171 kelime
- 5 V — Tam Donanımlı Bir Öğretmen Hanım1.689 kelime
- 6 VI — Her Çeşit Erkek... ve Kadın2.592 kelime
- 7 VII — Görevin İşareti1.305 kelime
- 8 VIII — Marilla İkizleri Evlat Ediniyor2.157 kelime
- 9 IX — Renk Meselesi1.511 kelime
- 10 X — Heyecan Peşinde Davy2.460 kelime
- 11 XI — Olgular ve Hayaller2.297 kelime
- 12 XII — Uğursuz Bir Gün1.896 kelime
- 13 XIII — Altın Bir Piknik2.561 kelime
- 14 XIV — Atlatılan Bir Tehlike2.783 kelime
- 15 XV — Tatilin Başlangıcı1.850 kelime
- 16 XVI — Umulan Şeylerin Gerçekliği1.568 kelime
- 17 XVII — Kazalar Zinciri2.503 kelime
- 18 XVIII — Tory Yolu’nda Bir Macera2.208 kelime
- 19 XIX — Yalnızca Mutlu Bir Gün2.704 kelime
- 20 XX — Çoğu Zaman İşler Böyle Olur1.879 kelime
- 21 XXI — Sevgili Bayan Lavendar3.045 kelime
- 22 XXII — Şundan Bundan1.117 kelime
- 23 XXIII — Bayan Lavendar’ın Aşk Öyküsü1.709 kelime · Okuduğun bölüm
- 24 XXIV — Kendi Memleketinde Peygamber2.076 kelime
- 25 XXV — Avonlea’da Bir Skandal2.863 kelime
- 26 XXVI — Virajın Ötesinde2.693 kelime
- 27 XXVII — Taş Ev’de Bir Öğleden Sonra2.918 kelime
- 28 XXVIII — Prens Büyülü Saraya Geri Dönüyor2.560 kelime
- 29 XXIX — Şiir ve Düz Anlatım1.599 kelime
- 30 XXX — Taş Evde Bir Düğün1.887 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXIII
Bayan Lavendar’ın Aşk Öyküsü
“Bu akşam Echo Lodge’a kadar yürümeyi düşünüyorum,” dedi Anne, aralık ayında bir cuma öğleden sonra.
“Kar yağacak gibi,” dedi Marilla kuşkuyla.
“Kar başlamadan varırım, gece de orada kalacağım. Diana’nın misafiri var, o gelemiyor; Bayan Lavendar’ın bu gece beni bekleyeceğinden de eminim. Oraya gitmeyeli tam iki hafta oldu.”
Anne o ekim gününden beri Echo Lodge’a birçok kez gitmişti. Bazen Diana’yla yoldan dolaşarak araba sürerler, bazen de ormandan yürürlerdi. Diana gelemediğinde Anne tek başına giderdi. Anne’le Bayan Lavendar arasında, gençliğin tazeliğini yüreğinde ve ruhunda korumuş bir kadınla hayal gücü ve sezgileri deneyimin yerini tutan bir genç kız arasında kurulabilecek o coşkulu, besleyici dostluklardan biri filizlenmişti. Anne sonunda gerçek bir “ruh ikizi” bulmuştu. Bayan Lavendar’ın düşlerle dolu, yalnız ve gözlerden uzak yaşamına Anne’le Diana, onun çoktandır paylaşmadığı dış dünyanın sağlıklı neşesini ve coşkusunu getiriyordu; “dünyayı unutmuş, dünya tarafından unutulmuş” bu küçük hanımefendinin taş evine gençlik ve gerçeklikten bir hava taşıyorlardı. Dördüncü Charlotta onları her zaman kocaman bir gülümsemeyle karşılardı... Charlotta’nın gülümsemeleri korkutucu ölçüde genişti... Onları, hem çok sevdiği hanımının hatırına hem de kendileri oldukları için severdi. Kasımın yeniden ekim gibi göründüğü, yaz güneşini ve pusunu aralık ayının bile taklit ettiği o güzel, uzayıp giden sonbaharda küçük taş evdeki kadar neşeli eğlenceler hiç yaşanmamıştı.
Ama o gün aralık ayı, kış vaktinin geldiğini hatırlamış ve ansızın, karın habercisi rüzgârsız bir sessizlikle kasvetli, düşünceli bir hâle bürünmüş gibiydi. Yine de Anne, kayın ağaçlarının geniş, gri labirentinde yürümekten büyük keyif aldı. Tek başınayken bile kendini yalnız hissetmezdi; hayal gücü yolunu neşeli yoldaşlarla doldurur, onlarla gerçek hayattaki konuşmalardan daha nükteli, daha büyüleyici, şen şakrak sohbetler ederdi. Gerçek hayatta insanlar bazen konuşmanın gerektirdiğini söylemekte acınacak kadar başarısız olabiliyordu. “Hayalî” bir seçkin ruhlar topluluğunda herkes, duymak istediğiniz şeyi söyler; böylece siz de tam söylemek istediğinizi söyleme fırsatı bulurdunuz. Anne bu görünmez topluluğun eşliğinde ormanı aşıp köknar yoluna vardığında, geniş, tüylü kar taneleri usulca düşmeye başlamıştı.
İlk virajda, dalları genişçe yayılan büyük bir köknarın altında duran Bayan Lavendar’la karşılaştı. Üzerinde sıcak, koyu kırmızı bir elbise vardı; başı ve omuzları gümüşi gri ipek bir şalla örtülüydü.
“Köknar ormanındaki perilerin kraliçesine benziyorsun!” diye neşeyle seslendi Anne.
“Bu akşam geleceğini düşünmüştüm Anne,” dedi Bayan Lavendar, koşarak ona doğru gelirken. “Dördüncü Charlotta evde olmadığı için iki kat sevindim. Annesi hasta; geceyi evinde geçirmek zorunda kaldı. Gelmeseydin çok yalnız kalacaktım... düşler ve yankılar bile bana arkadaşlık etmeye yetmezdi. Ah Anne, ne kadar güzelsin,” diye ekledi aniden; yüzünde yürüyüşün verdiği hafif gül pembeliğiyle duran uzun, ince genç kıza bakıyordu. “Ne kadar güzel ve gençsin! On yedi yaşında olmak ne hoş, değil mi? Seni kıskanıyorum,” diye açık yüreklilikle sözünü bitirdi Bayan Lavendar.
“Ama yüreğiniz hâlâ on yedi yaşında,” diye gülümsedi Anne.
“Hayır, yaşlandım... ya da daha kötüsü, orta yaşlıyım,” diye iç geçirdi Bayan Lavendar. “Bazen öyle olmadığımı hayal edebiliyorum ama bazen de gerçeğin farkına varıyorum. Çoğu kadın gibi buna kendimi alıştırmayı başaramıyorum. İlk ak saçımı gördüğüm zamanki kadar başkaldırıyorum hâlâ. Şimdi Anne, anlamaya çalışıyormuş gibi bakma. On yedi yaşındaki biri bunu anlayamaz. Ben de hemen kendimi on yedi yaşında sayacağım; sen buradayken bunu yapabilirim. Sen gençliği hep bir armağan gibi elinde getiriyorsun. Güzel bir akşam geçireceğiz. Önce çay... Çayda ne istersin? Ne istersen onu hazırlayacağız. Güzel, hazmı zor bir şey düşün bakalım.”
O gece küçük taş evden gürültü ve kahkaha sesleri yükseldi. Yemek pişirme, şölen, şekerleme yapma, gülme ve “hayal kurma” derken Bayan Lavendar’la Anne’in kırk beş yaşında evlenmemiş bir kadının ve ağırbaşlı bir öğretmen hanımın vakarına hiç yakışmayan biçimde davrandıkları doğruydu. Yorulunca salondaki şöminenin önünde, halının üzerine oturdular. Odayı yalnız ateşin yumuşak parıltısı aydınlatıyor, şömine rafındaki açık gül kavanozu etrafa nefis bir koku yayıyordu. Rüzgâr yükselmiş, saçakların çevresinde inleyip ulumaya başlamıştı; kar da sanki yüz fırtına cini içeri girmek için kapıyı tıklatıyormuş gibi pencerelere usulca vuruyordu.
“Burada olmana o kadar sevindim ki Anne,” dedi Bayan Lavendar şekerlemesini kemirirken. “Sen olmasan keyfim kaçardı... çok kaçardı... neredeyse laciverde dönerdi. Düşler ve hayal oyunları gündüz, güneş varken güzel hoş ama karanlık ve fırtına bastırınca yetmiyor. O zaman insan gerçek şeyler istiyor. Ama sen bunu bilmiyorsun... on yedi yaşındakiler bilmez. On yedi yaşında düşler insana yetiyor, çünkü gerçeklerin ileride sizi beklediğini düşünüyorsunuz. Anne, ben on yedi yaşındayken kırk beş yaşımda bembeyaz saçlı, hayatını dolduracak düşlerden başka hiçbir şeyi olmayan küçük, yaşlı bir kız kurusu olacağımı hiç düşünmemiştim.”
“Ama siz kız kurusu değilsiniz,” dedi Anne, Bayan Lavendar’ın hüzünlü, odun kahvesi gözlerine gülümseyerek. “Kız kurusu doğulur... sonradan olunmaz.”
“Bazıları kız kurusu doğar, bazıları kız kurusu olmayı başarır, bazılarına da kız kurusu olmak zorla kabul ettirilir,” diye nükteli bir taklitle karşılık verdi Bayan Lavendar.
“Öyleyse siz bunu başaranlardansınız,” diye güldü Anne. “Üstelik o kadar güzel başarmışsınız ki bütün kız kuruları sizin gibi olsa, sanırım yeniden moda olurlar.”
“Her şeyi olabildiğince iyi yapmayı severim,” dedi Bayan Lavendar düşünceli bir tavırla. “Madem evlenmemiş bir kadın olacaktım, çok hoş biri olmaya kararlıydım. İnsanlar tuhaf olduğumu söylüyor ama bunun tek nedeni, evlenmemiş bir kadın olmanın kendi yolunu izleyip geleneksel kalıba uymayı reddetmem. Anne, Stephen Irving’le benim hakkımda sana hiç bir şey anlatan oldu mu?”
“Evet,” dedi Anne açık yüreklilikle. “Bir zamanlar nişanlı olduğunuzu duydum.”
“Öyleydik... yirmi beş yıl önce... bir ömür önce. Ertesi bahar evlenecektik. Gelinliğimi diktirmiştim ama bunu annemle Stephen’dan başka kimse bilmiyordu. Neredeyse ömrümüz boyunca nişanlı sayılırdık, denebilir. Stephen küçük bir çocukken annesi annemi ziyarete gelir, onu da buraya getirirdi; ikinci gelişinde... o dokuz, ben altı yaşındaydım... bahçede bana, büyüyünce benimle evlenmeye hemen hemen karar verdiğini söyledi. ‘Teşekkür ederim,’ dediğimi hatırlıyorum; o gittikten sonra da anneme çok ciddi bir tavırla, içimde büyük bir yükün kalktığını söyledim, çünkü artık evde kalmış kız olmak zorunda kalmaktan korkmuyordum. Zavallı annem nasıl da gülmüştü!”
“Peki ne ters gitti?” diye soluk soluğa sordu Anne.
“Aptalca, saçma, sıradan bir kavgaydı. Öyle sıradandı ki inan bana, nasıl başladığını bile hatırlamıyorum. Hangimizin daha çok suçlu olduğunu da pek bilmiyorum. Gerçekten Stephen başlattı ama herhâlde ben de bir aptallık edip onu kışkırttım. Bir iki rakibi vardı, anlarsın ya. Kendini beğenmiş, cilveli biriydim; onu biraz kızdırmaktan hoşlanırdım. Oysa çok tez canlı, hassas bir adamdı. Neyse, ikimiz de öfkeyle ayrıldık. Ama her şeyin düzeleceğini sandım; Stephen çok erken dönmeseydi de düzelirdi. Anneciğim, söylemeye utanıyorum,” dedi Bayan Lavendar, insanları öldürmeye yatkınlığını itiraf edecekmiş gibi sesini alçaltarak, “ben korkunç derecede somurtkan biriyim. Ah, gülümsemene gerek yok... ne yazık ki doğru. Somurturum; Stephen da somurtmam bitmeden geri geldi. Onu dinlemedim, onu affetmedim; o da temelli gitti. Bir daha gelmeyecek kadar gururluydu. Sonra da gelmediği için somurttum. Belki onu çağırabilirdim ama kendimi buna alçaltamadım. Ben de en az onun kadar gururluydum... Gururla somurtkanlık çok kötü bir ikili, Anne. Ama başka birini asla sevemezdim, zaten istemiyordum da. Stephen Irving olmayan biriyle evlenmektense bin yıl evlenmemiş kalmayı yeğleyeceğimi biliyordum. Artık hepsi düş gibi geliyor tabii. Ne kadar anlayışlı bakıyorsun Anne... ancak on yedi yaşındakilerin bakabileceği kadar anlayışlı. Ama abartma. Kırık kalbime rağmen aslında çok mutlu, halinden memnun küçük biriyim. Bir kalp kırılacaksa benimki de kırıldı; Stephen Irving’in dönmeyeceğini anladığımda kalbim kırıldı. Ama Anne, gerçek hayatta kırık bir kalp kitaplarda anlatıldığı kadar korkunç değil. Diş ağrısına benziyor... gerçi bunu pek romantik bir benzetme bulmayacaksın. Bazen zonklar, arada bir uykusuz bir gece geçirirsin ama ağrımadığı zamanlarda, hiçbir şeyin yokmuş gibi hayatın, düşlerin, yankıların ve fıstıklı şekerlemenin tadını çıkarırsın. Şimdi hayal kırıklığına uğramış görünüyorsun. Beş dakika önce, dışarıya gülümsemesini takınırken içinde trajik bir anının acısını yiğitçe taşıyan biri olduğumu sanıyordun; oysa şimdi beni o kadar ilginç bulmuyorsun. Gerçek hayatın en kötü yanı... ya da en iyi yanı... budur Anne. Mutsuz olmana izin vermez. Seni rahat ettirmeye çalışır... sen mutsuz ve romantik olmaya kararlı olsan bile başarır. Bu şekerleme çok nefis değil mi? Şimdiden bana fazla gelecek kadar yedim ama pervasızca yemeye devam edeceğim.”
Kısa bir sessizliğin ardından Bayan Lavendar aniden konuştu:
“Buraya ilk geldiğin gün Stephen’ın oğlundan söz ettiğini duyunca çok sarsılmıştım Anne. O zamandan beri ondan sana söz edemedim ama onun hakkında her şeyi öğrenmek istiyordum. Nasıl bir çocuk?”
“Tanıdığım en sevgili, en tatlı çocuk o, Bayan Lavendar... üstelik o da tıpkı sizinle benim gibi rol yapıyor.”
“Onu görmek isterdim,” dedi Bayan Lavendar, kendi kendine konuşur gibi yumuşak bir sesle. “Acaba burada benimle yaşayan, düşlerimdeki küçük oğlana benziyor mu... benim düşlerimdeki küçük oğlana?”
“Paul’ü görmek istersen bir ara onu da yanıma alıp gelirim,” dedi Anne.
“İsterim... ama hemen değil. Önce bu düşünceye alışmak istiyorum. Ona fazla benziyorsa... ya da yeterince benzemiyorsa... sevinçten çok acı verebilir. Bir ay sonra getirebilirsin.”
Bir ay sonra Anne ile Paul ormanın içinden taş eve yürüdüler ve patikada Bayan Lavendar’la karşılaştılar. Onları o sırada beklemiyordu; görünce yüzü bembeyaz kesildi.
“Demek Stephen’ın oğlu bu,” dedi, Paul’ün elini tutup şık kürk paltosu ve şapkasıyla güzel, delikanlı bir çocuk gibi karşısında duran yüzüne bakarken alçak sesle. “O... babasına çok benziyor.”
“Herkes babama çektiğimi söyler,” diye karşılık verdi Paul, gayet rahat bir tavırla.
Küçük sahneyi izleyen Anne rahat bir nefes aldı. Bayan Lavendar’la Paul’ün birbirlerini sevdiğini, aralarında hiçbir sıkılganlık ya da resmiyet olmayacağını görmüştü. Düşlerine ve romantikliğine rağmen Bayan Lavendar son derece sağduyulu biriydi; ilk duygusal tepkisi belli olduktan sonra hislerini gizledi ve Paul’ü, kendisini ziyarete gelmiş herhangi birinin oğluymuş gibi neşeyle, doğal bir biçimde ağırladı. Hep birlikte keyifli bir öğleden sonra geçirdiler; akşam yemeğinde öyle bol, ağır yiyecekler vardı ki yaşlı Bayan Irving bunları görse dehşetle ellerini havaya kaldırır, Paul’ün sindiriminin bir daha düzelmemek üzere bozulduğunu sanırdı.
“Yine gel, delikanlı,” dedi Bayan Lavendar, ayrılırken onunla el sıkışarak.
“İstersen beni öpebilirsin,” dedi Paul ciddi ciddi.
Bayan Lavendar eğilip onu öptü.
“Öpmek istediğimi nereden anladın?” diye fısıldadı.
“Bana, küçük annemin beni öpmek istediğinde baktığı gibi baktınız. Normalde öpülmekten hoşlanmam. Erkek çocuklar hoşlanmaz. Bilirsiniz işte, Bayan Lewis. Ama sizin beni öpmeniz hoşuma gitti galiba. Tabii sizi yine görmeye gelirim. İtiraz etmezseniz sizi özel bir arkadaşım yapmak isterim.”
“Ben... itiraz edeceğimi sanmıyorum,” dedi Bayan Lavendar. Dönüp hızla içeri girdi; ama bir an sonra pencereden onlara neşeyle gülümseyerek el sallıyordu.
“Bayan Lavendar’ı seviyorum,” diye ilan etti Paul, kayın ormanında yürürlerken. “Bana bakışını seviyorum, taş evini seviyorum, Dördüncü Charlotta’yı da seviyorum. Keşke Büyükanne Irving’in Mary Joe yerine Dördüncü Charlotta’sı olsaydı. Ona işler hakkında düşündüklerimi anlattığımda, kafamda bir sorun olduğunu düşünmeyeceğinden eminim. Ne güzel bir çay saatiydi, öğretmenim! Büyükanne, bir oğlanın yiyeceği şeyleri düşünmemesi gerektiğini söylüyor ama insan bazen çok acıkınca kendini alamıyor. Bilirsiniz işte, öğretmenim. Bence Bayan Lavendar, bir oğlan kahvaltıda yulaf lapasını sevmiyorsa ona yedirmeye kalkmazdı. Sevdiği şeyleri bulup getirirdi. Ama tabii ki...” Paul’ün hakkaniyet duygusu güçlüydü... “bu onun için pek iyi olmayabilirdi. Yine de arada bir değişiklik güzel oluyor, öğretmenim. Bilirsiniz işte.”
Bölüm etkileşimi
