Avonlea'li Anne kitap kapağı

15. bölüm / 30

XV — Tatilin Başlangıcı

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 30Şu an: XV — Tatilin Başlangıcı
  1. 1 I — Öfkeli Bir Komşu2.411 kelime
  2. 2 II — Acele Satıp Sonra Pişman Olmak1.391 kelime
  3. 3 III — Bay Harrison Evinde1.664 kelime
  4. 4 IV — Farklı Görüşler1.171 kelime
  5. 5 V — Tam Donanımlı Bir Öğretmen Hanım1.689 kelime
  6. 6 VI — Her Çeşit Erkek... ve Kadın2.592 kelime
  7. 7 VII — Görevin İşareti1.305 kelime
  8. 8 VIII — Marilla İkizleri Evlat Ediniyor2.157 kelime
  9. 9 IX — Renk Meselesi1.511 kelime
  10. 10 X — Heyecan Peşinde Davy2.460 kelime
  11. 11 XI — Olgular ve Hayaller2.297 kelime
  12. 12 XII — Uğursuz Bir Gün1.896 kelime
  13. 13 XIII — Altın Bir Piknik2.561 kelime
  14. 14 XIV — Atlatılan Bir Tehlike2.783 kelime
  15. 15 XV — Tatilin Başlangıcı1.850 kelime · Okuduğun bölüm
  16. 16 XVI — Umulan Şeylerin Gerçekliği1.568 kelime
  17. 17 XVII — Kazalar Zinciri2.503 kelime
  18. 18 XVIII — Tory Yolu’nda Bir Macera2.208 kelime
  19. 19 XIX — Yalnızca Mutlu Bir Gün2.704 kelime
  20. 20 XX — Çoğu Zaman İşler Böyle Olur1.879 kelime
  21. 21 XXI — Sevgili Bayan Lavendar3.045 kelime
  22. 22 XXII — Şundan Bundan1.117 kelime
  23. 23 XXIII — Bayan Lavendar’ın Aşk Öyküsü1.709 kelime
  24. 24 XXIV — Kendi Memleketinde Peygamber2.076 kelime
  25. 25 XXV — Avonlea’da Bir Skandal2.863 kelime
  26. 26 XXVI — Virajın Ötesinde2.693 kelime
  27. 27 XXVII — Taş Ev’de Bir Öğleden Sonra2.918 kelime
  28. 28 XXVIII — Prens Büyülü Saraya Geri Dönüyor2.560 kelime
  29. 29 XXIX — Şiir ve Düz Anlatım1.599 kelime
  30. 30 XXX — Taş Evde Bir Düğün1.887 kelime

XV

Tatilin Başlangıcı
Rüzgârlar okul bahçesinin çevresindeki ladinlerde mırıldanırken, ormanın kıyısına uzun, tembel gölgeler düşüren durgun, sarı bir akşamda Anne okulun kapısını kilitledi. Memnuniyetle iç çekip anahtarı cebine koydu. Okul yılı bitmişti; gelecek yıl için yeniden işe alınmış, kendisine pek çok memnuniyet ifadesi sunulmuştu... yalnızca Bay Harmon Andrews ona değneği daha sık kullanması gerektiğini söylemişti... ve hak ettiği iki harika tatil ayı onu davetkâr bir biçimde bekliyordu. Elinde çiçek sepetiyle tepeden aşağı yürürken Anne hem kendisiyle hem dünyayla barış içindeydi. İlk bahar çiçekleri açtığından beri Anne, Matthew’un mezarına yaptığı haftalık ziyareti hiç aksatmamıştı. Avonlea’da Marilla dışında herkes, sessiz, utangaç, önemsiz Matthew Cuthbert’ı çoktan unutmuştu; ama onun hatırası Anne’in yüreğinde hâlâ capcanlıydı ve hep öyle kalacaktı. Yoksun geçen çocukluğunun özlemini çektiği sevgi ve şefkati ona ilk veren o iyi kalpli yaşlı adamı asla unutamazdı.

Tepenin eteğinde, ladinlerin gölgesindeki çitin üzerinde bir oğlan oturuyordu... iri, hayalci gözleri ve güzel, duyarlı bir yüzü olan bir oğlan. Gülümseyerek aşağı atladı ve Anne’e katıldı; ama yanaklarında gözyaşı izleri vardı.

“Öğretmenim, mezarlığa gideceğinizi bildiğim için sizi bekleyeyim dedim,” diye elini Anne’in eline geçirerek konuştu. “Ben de oraya gidiyorum... Büyükanne için bu sardunya demetini Büyükbaba Irving’in mezarına koyacağım. Bakın öğretmenim, bu beyaz gülleri de küçük annemi anmak için Büyükbaba’nın mezarının yanına bırakacağım... çünkü onun mezarına gidip oraya koyamıyorum. Ama yine de hepsinden haberi olacağını düşünmüyor musunuz?”

“Evet, olacağından eminim Paul.”

“Biliyor musunuz öğretmenim, bugün küçük annemin ölümünün tam üzerinden üç yıl geçti. Çok uzun, upuzun bir zaman ama acısı hâlâ eskisi kadar yakıyor... onu hâlâ eskisi kadar özlüyorum. Bazen sanki buna dayanamıyormuşum gibi geliyor; o kadar canım yanıyor.”

Paul’ün sesi titredi, dudağı seğirdi. Öğretmeninin gözlerindeki yaşları fark etmemesini umarak güllerine baktı.

“Ama,” dedi Anne çok yumuşak bir sesle, “acının dinmesini istemezdin... küçük anneni unutabilsen bile onu unutmak istemezdin.”

“Hayır, kesinlikle istemezdim... ben de tam böyle hissediyorum. Beni anlamakta çok iyisiniz öğretmenim. Beni hiç kimse sizin kadar iyi anlamıyor... bana çok iyi davransa da büyükannem bile. Babam beni epey iyi anlardı ama annem hakkında onunla çok konuşamazdım, çünkü çok üzülürdü. Elini yüzüne kapattığında artık susma vaktinin geldiğini anlardım. Zavallı babam, benden uzakta çok yalnız olmalı; ama artık yanında yalnızca bir hizmetçi kadın var ve iş için bu kadar çok evden uzakta kalması gerektiğinden, küçük oğlanları büyütmek için hizmetçilerin iyi olmadığını düşünüyor. Annelerden sonra en iyisi büyükanneler. Bir gün büyüyüp yetişince babamın yanına döneceğim ve bir daha hiç ayrılmayacağız.”

Paul annesiyle babası hakkında Anne’e o kadar çok şey anlatmıştı ki Anne onları tanıyormuş gibi hissediyordu. Annesinin huyu ve mizacı bakımından Paul’e çok benzediğini düşünüyordu. Stephen Irving’in ise duygularını derinden yaşayan, ama bunları dünyadan özenle saklayan, pek konuşkan olmayan biri olduğu kanısındaydı.

“Babamı tanımak pek kolay değil,” demişti Paul bir keresinde. “Küçük annem öldükten sonraya kadar onu gerçekten tanıyamadım. Ama onu tanıyınca harika biri olduğunu anlıyorsun. Dünyada en çok onu seviyorum; sonra Büyükanne Irving’i, ardından da sizi, öğretmenim. Büyükanne Irving’i en çok sevmem görevim olmasaydı sizi babamdan sonra severdim, çünkü benim için çok şey yapıyor. Anlarsınız ya öğretmenim. Yine de uyuyana kadar odamdaki lambayı bırakmasını isterdim. Beni yatırır yatırmaz lambayı alıp götürüyor; çünkü korkak olmamam gerektiğini söylüyor. Korkmuyorum ama ışık yansa daha iyi olurdu. Küçük annem eskiden uyuyana kadar hep yanımda oturur, elimi tutardı. Beni şımartmış olmalı. Bilirsiniz, anneler bazen böyle yapar.”

Hayır, Anne bunu bilmiyordu; yine de tahmin edebilirdi. Kendi “küçük annesini”, onu “olağanüstü güzel” bulan ve çok uzun zaman önce ölüp, uzaklardaki ziyaret edilmeyen o mezarda henüz delikanlı kocasıyla yan yana gömülen annesini hüzünle düşündü. Anne annesini hatırlayamıyordu; bu yüzden Paul’ü neredeyse kıskandı.

“Doğum günüm gelecek hafta,” dedi Paul, haziran güneşinin tadını çıkararak uzun, kızıl yokuşu tırmanırlarken. “Babam bana, gönderebileceği her şeyden daha çok hoşuma gideceğini düşündüğü bir şey yolladığını yazdı. Sanırım çoktan gelmiş olmalı; Büyükanne kitaplık çekmecesini kilitliyor, ki bu yeni bir şey. Nedenini sorduğumda da gizemli bir hâl alıp küçük oğlanlar fazla meraklı olmamalı, dedi. Doğum gününün olması çok heyecan verici, değil mi? On birime basacağım. Dışarıdan baksan asla öyle sanmazsın, değil mi? Büyükanne yaşıma göre çok ufak olduğumu ve bunun yeterince yulaf lapası yemememden kaynaklandığını söylüyor. Elimden geleni yapıyorum ama Büyükanne öyle bol kepçe koyuyor ki... Büyükanne cimri değildir, söyleyeyim sana. O gün pazar okulundan eve dönerken dua etmek üzerine konuştuğumuzdan beri, öğretmenim... bütün sıkıntılarımız için dua etmeliyiz demiştin ya... her gece Tanrı’ya sabahları lapamın hepsini yiyebilmem için bana yetecek kadar güç vermesi için dua ediyorum. Ama henüz hiç başaramadım. Bunun gücümün azlığından mı, yoksa lapamın çokluğundan mı olduğunu gerçekten kestiremiyorum. Büyükanne, babamın yulaf lapasıyla büyüdüğünü söylüyor; onun durumunda işe yaramış olmalı, omuzlarını bir görsen. Ama bazen,” diye iç çekip düşüncelere dalarak sözlerini tamamladı Paul, “yulaf lapasının sonum olacağını gerçekten düşünüyorum.”

Paul ona bakmadığı için Anne gülümsemesine engel olmadı. Avonlea’nın tamamı, yaşlı Bayan Irving’in torununu eski usul, sağlıklı beslenme ve ahlak kurallarına göre yetiştirdiğini biliyordu.

“Umarım öyle olmaz, canım,” dedi neşeyle. “Kaya insanları ne durumda? İkizlerin büyüğü hâlâ uslu duruyor mu?”

“Durmak zorunda,” dedi Paul kesin bir tavırla. “Yoksa onunla arkadaşlık etmeyeceğimi biliyor. Bence gerçekten kötülük dolu.”

“Peki Nora Altın Hanım’ı öğrendi mi?”

“Hayır ama şüphelendiğini sanıyorum. Geçen mağaraya gidişimde beni izlediğinden neredeyse eminim. Öğrenirse de umurumda değil... öğrenmesini yalnızca duyguları incinmesin diye istemiyorum. Ama duygularının incinmesini kafasına koyduysa, yapacak bir şey yok.”

“Bir gece seninle kıyıya gelsem kaya insanlarını ben de görebilir miyim?”

Paul ciddi bir ifadeyle başını iki yana salladı.

“Hayır, benim kaya insanlarımı görebileceğini sanmıyorum. Onları görebilen tek kişi benim. Ama sen de kendine ait kaya insanları görebilirsin. Sen de onları görebilen türden birisin. İkimiz de öyleyiz. Bilirsiniz öğretmenim,” diye ekledi, elini dostça sıkarak. “Öyle biri olmak harika değil mi, öğretmenim?”

“Harika,” diye onayladı Anne; ışıl ışıl gri gözleri, ışıl ışıl mavi gözlere bakıyordu. Anne de Paul de biliyordu ki

“Ne güzel bir ülkedir
Hayal gücünün gözler önüne serdiği,”

ve ikisi de o mutlu ülkeye giden yolu biliyordu. Orada sevinç gülü, vadilerle ırmakların yanı başında hiç solmadan açardı; güneşli gökyüzünü bulutlar asla karartmaz, tatlı çanlar akortsuz çalmaz, ruh ikizleri her yerde bulunurdu. O ülkenin coğrafyasını bilmek... “güneşin doğusunu, ayın batısını”... paha biçilmez bir bilgiydi; hiçbir pazarda satın alınamazdı. İyi perilerin doğumda verdiği bir armağan olmalıydı bu; yıllar onu asla silemez ya da alıp götüremezdi. Bu armağana sahip olarak bir tavan arasında yaşamak, ondan yoksun saraylarda yaşamaktan daha iyiydi.

Avonlea mezarlığı, o güne dek hep olduğu gibi, otların sardığı sessiz bir yerdi. Gerçi Güzelleştiriciler orayı gözlerine kestirmişti; Priscilla Grant de Derneğin son toplantısından önce mezarlıklar üzerine bir yazı okumuştu. Güzelleştiriciler, gelecekte bir gün yosun tutmuş, eğri büğrü eski tahta çitin yerine düzgün bir tel çit yaptırmayı, çimleri biçtirmeyi ve yana yatmış mezar taşlarını doğrultmayı düşünüyorlardı.

Anne, Matthew’un mezarına getirdiği çiçekleri bıraktı; sonra Hester Gray’nin yattığı, küçük kavakların gölgelediği köşeye gitti. İlkbahar pikniği gününden beri, Matthew’u ziyarete geldiğinde Hester’ın mezarına da çiçek bırakıyordu. Bir önceki akşam ormandaki küçük, terk edilmiş bahçeye yeniden uğrayıp Hester’ın kendi beyaz güllerinden birkaçını toplamıştı.

“Sevgilim, onları ötekilerden daha çok seveceğini düşündüm,” dedi usulca.

Çimlerin üzerine bir gölge düştüğünde Anne hâlâ orada oturuyordu. Başını kaldırınca Bayan Allan’ı gördü. Eve birlikte yürüdüler.

Bayan Allan’ın yüzü, papazın beş yıl önce Avonlea’ya getirdiği genç gelinin yüzü değildi artık. Tazeliğinin ve gençlik dolu yuvarlak hatlarının bir kısmını yitirmiş; gözlerinin ve ağzının çevresinde ince, sabırlı çizgiler belirmişti. Aynı mezarlıktaki küçücük bir mezar bu çizgilerin bazılarının nedenini açıklıyordu; yakın zamanda atlatılan, küçük oğlunun hastalığı da yenilerini eklemişti. Ama Bayan Allan’ın gamzeleri hâlâ eskisi gibi tatlı ve ansızın beliriyor; gözleri hâlâ berrak, parlak ve içtendi. Yüzünün genç kız güzelliğinden yitirdiğini, artan şefkati ve gücü fazlasıyla karşılıyordu.

Mezarlıktan çıkarlarken, “Tatilini dört gözle bekliyorsundur, Anne?” dedi.

Anne başını salladı.

“Evet... Bu sözcüğü dilimin altında tatlı bir lokma gibi yuvarlayabilirim. Yazın güzel geçeceğini düşünüyorum. Öncelikle, Bayan Morgan temmuzda adaya geliyor; Priscilla da onu Avonlea’ya getirecek. Bunu düşünmek bile içimde eski heyecanlarımdan birini uyandırıyor.”

“Umarım güzel vakit geçirirsin, Anne. Bu yıl çok çalıştın ve başardın.”

“Ah, bilmiyorum. Pek çok konuda çok geride kaldım. Geçen sonbahar öğretmenliğe başladığımda yapmayı amaçladıklarımı yapamadım. İdeallerime uygun yaşayamadım.”

“Hiçbirimiz bunu başaramayız,” dedi Bayan Allan iç çekerek. “Ama Anne, Lowell’ın şu sözünü bilirsin: ‘Suç başarısızlık değil, alçak hedeflerdir.’ İdeallerimiz olmalı ve onlara göre yaşamaya çalışmalıyız; tam olarak başaramasak bile. Onlarsız hayat acıklı olurdu. İdeallerle hayat görkemli ve yüce. İdeallerine sıkı sıkı sarıl, Anne.”

“Deneyeceğim. Ama kuramlarımın çoğunu bırakmam gerekiyor,” dedi Anne hafifçe gülerek. “Öğretmen hanım olarak işe başladığımda aklımda gelmiş geçmiş en güzel kuramlar vardı; ama her biri bir yerlerde, en zor anımda beni yarı yolda bıraktı.”

“Bedensel ceza kuramın bile mi?” diye takıldı Bayan Allan.

Ama Anne kızardı.

“Anthony’yi kırbaçladığım için kendimi asla affetmeyeceğim.”

“Saçmalama canım, hak etmişti. Hem ceza ona iyi geldi. O zamandan beri onunla hiç sorun yaşamadın; artık senin gibisi olmadığını düşünüyor. ‘Kız dediğin işe yaramaz’ düşüncesi o inatçı kafasından sökülüp atılınca, senin iyiliğin sevgisini kazandı.”

“Hak etmiş olabilir, ama mesele bu değil. Onu hak ettiği adil bir ceza olduğunu düşünerek sakin sakin, bilerek kırbaçlamaya karar verseydim, şimdi böyle hissetmezdim. Ama gerçek şu ki, Bayan Allan, öfkeme kapılıp onu bu yüzden kırbaçladım. Bunun adil mi haksız mı olduğunu düşünmüyordum... hak etmemiş olsa bile yine aynısını yapardım. Beni utandıran da bu.”

“Hepimiz hata yaparız canım, o yüzden bunu geride bırak. Hatalarımızdan pişmanlık duymalı ve ders çıkarmalıyız; ama onları geleceğe taşımamalıyız. İşte Gilbert Blythe bisikletiyle geliyor... sanırım o da tatil için eve dönüyor. Dersleriniz nasıl gidiyor?”

“Fena değil. Bu gece Vergilius’u bitirmeyi planlıyoruz... yalnızca yirmi dize kaldı. Sonra eylüle kadar ders çalışmayacağız.”

“Sence bir gün üniversiteye gidebilecek misin?”

“Ah, bilmiyorum.” Anne, hayal kurar gibi opal renklerine bürünmüş ufka baktı. “Marilla’nın gözleri şu an olduğundan pek iyi olmayacak; yine de daha kötüleşmeyeceklerine çok şükrediyoruz. Bir de ikizler var... nedense amcalarının onları gerçekten yanına alacağını sanmıyorum. Belki yolun ilerisindeki dönemeçte üniversite vardır; ama henüz oraya varmadım. İçim daralmasın diye de bunu pek düşünmüyorum.”

“Seni üniversiteye giderken görmeyi isterim Anne; ama gidemezsen de buna üzülme. Sonuçta nerede olursak olalım hayatımızı kendimiz kurarız... üniversite bunu yalnızca daha kolay yapmamıza yardım edebilir. Hayatlarımız, onlardan ne aldığımıza göre değil, onlara ne kattığımıza göre geniş ya da dar olur. Hayat burada da... her yerde de... zengin ve doludur; yeter ki bütün kalbimizi onun zenginliğine ve doluluğuna açmayı öğrenelim.”

“Ne demek istediğini anladığımı sanıyorum,” dedi Anne düşünceli bir sesle. “Minnettar olmam için çok nedenim olduğunu da biliyorum... hem de ne çok... işim, Paul Irving, sevgili ikizler ve bütün dostlarım. Biliyor musunuz Bayan Allan, dostluğum olduğu için çok minnettarım. Hayatı öyle güzelleştiriyor ki.”

“Gerçek dostluk gerçekten de çok yararlıdır,” dedi Bayan Allan. “Onu yüce bir ideal olarak görmeli, gerçeğe ve içtenliğe aykırı davranarak asla kirletmemeliyiz. Dostluk adı çoğu zaman, gerçek dostluktan eser taşımayan bir yakınlığa veriliyor diye korkuyorum.”

“Evet... Gertie Pye ile Julia Bell’inki gibi. Çok yakınlar, her yere birlikte gidiyorlar; ama Gertie, Julia’nın arkasından hep kötü şeyler söylüyor. Herkes de onu kıskandığını düşünüyor, çünkü biri Julia’yı eleştirince Gertie’nin yüzü hep gülüyor. Buna dostluk demek saygısızlık bence. Dostlarımız varsa onlarda yalnızca en iyi yanları görmeli, biz de onlara içimizdeki en iyi şeyi vermeliyiz, sizce de öyle değil mi? O zaman dostluk dünyanın en güzel şeyi olurdu.”

“Dostluk çok güzeldir,” diye gülümsedi Bayan Allan, “ama bir gün...”

Sonra aniden sustu. Yanında yürüyen, beyaz alnı, duru gözleri ve oynak yüz hatlarıyla ince yüzlü kızın yüzünde hâlâ kadından çok çocuk vardı. Anne’nin kalbinde şimdilik yalnızca dostluk ve hırs düşleri barınıyordu; Bayan Allan onun tatlı, habersiz saflığının üzerindeki tazeliği silmek istemedi. Bu yüzden cümlesini gelecek yılların tamamlamasına bıraktı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…