Avonlea'li Anne kitap kapağı

12. bölüm / 30

XII — Uğursuz Bir Gün

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 30Şu an: XII — Uğursuz Bir Gün
  1. 1 I — Öfkeli Bir Komşu2.411 kelime
  2. 2 II — Acele Satıp Sonra Pişman Olmak1.391 kelime
  3. 3 III — Bay Harrison Evinde1.664 kelime
  4. 4 IV — Farklı Görüşler1.171 kelime
  5. 5 V — Tam Donanımlı Bir Öğretmen Hanım1.689 kelime
  6. 6 VI — Her Çeşit Erkek... ve Kadın2.592 kelime
  7. 7 VII — Görevin İşareti1.305 kelime
  8. 8 VIII — Marilla İkizleri Evlat Ediniyor2.157 kelime
  9. 9 IX — Renk Meselesi1.511 kelime
  10. 10 X — Heyecan Peşinde Davy2.460 kelime
  11. 11 XI — Olgular ve Hayaller2.297 kelime
  12. 12 XII — Uğursuz Bir Gün1.896 kelime · Okuduğun bölüm
  13. 13 XIII — Altın Bir Piknik2.561 kelime
  14. 14 XIV — Atlatılan Bir Tehlike2.783 kelime
  15. 15 XV — Tatilin Başlangıcı1.850 kelime
  16. 16 XVI — Umulan Şeylerin Gerçekliği1.568 kelime
  17. 17 XVII — Kazalar Zinciri2.503 kelime
  18. 18 XVIII — Tory Yolu’nda Bir Macera2.208 kelime
  19. 19 XIX — Yalnızca Mutlu Bir Gün2.704 kelime
  20. 20 XX — Çoğu Zaman İşler Böyle Olur1.879 kelime
  21. 21 XXI — Sevgili Bayan Lavendar3.045 kelime
  22. 22 XXII — Şundan Bundan1.117 kelime
  23. 23 XXIII — Bayan Lavendar’ın Aşk Öyküsü1.709 kelime
  24. 24 XXIV — Kendi Memleketinde Peygamber2.076 kelime
  25. 25 XXV — Avonlea’da Bir Skandal2.863 kelime
  26. 26 XXVI — Virajın Ötesinde2.693 kelime
  27. 27 XXVII — Taş Ev’de Bir Öğleden Sonra2.918 kelime
  28. 28 XXVIII — Prens Büyülü Saraya Geri Dönüyor2.560 kelime
  29. 29 XXIX — Şiir ve Düz Anlatım1.599 kelime
  30. 30 XXX — Taş Evde Bir Düğün1.887 kelime

XII

Uğursuz Bir Gün
Aslında her şey bir önceki gece başlamıştı: zonklayan diş ağrısıyla huzursuzca, uykusuz geçirilen bir gece. Anne, kasvetli ve dondurucu bir kış sabahı yataktan kalktığında hayat ona tatsız, bayat ve anlamsız görünüyordu.

Okula hiç de melek gibi olmayan bir ruh hâliyle gitti. Yanağı şişmiş, yüzü ağrıyordu. Soba yanmayı reddettiği için sınıf soğuk ve duman doluydu; çocuklar da sobanın çevresinde titreyerek kümelenmişti. Anne, şimdiye kadar hiç kullanmadığı kadar sert bir sesle onları sıralarına gönderdi. Anthony Pye, alışılmış küstah çalımıyla sırasına doğru yürüdü; Anne onun yanındaki öğrenciye bir şey fısıldadığını, sonra da sırıtarak kendisine baktığını gördü.

Anne’ye öyle geliyordu ki o sabah hiç bu kadar çok gıcırdayan kalem olmamıştı. Barbara Shaw, bir işlem sorusuyla öğretmen masasının yanına geldiğinde kömür kovasına takıldı ve ortalık fena hâlde karıştı. Kömürler odanın dört bir yanına yuvarlandı, yazı tahtası parçalara ayrıldı. Barbara ayağa kalktığında yüzü kömür tozuna bulanmıştı; çocuklar kahkahalara boğuldu.

Anne, dersini dinlemekte olduğu ikinci okuma sınıfına arkasını döndü.

“Barbara,” dedi buz gibi bir sesle, “bir şeye takılmadan yürüyemiyorsan yerinde otursan iyi olur. Senin yaşındaki bir kızın bu kadar sakar olması gerçekten utanç verici.”

Zavallı Barbara, gözyaşları kömür tozuna karışıp gerçekten gülünç bir görüntü oluştururken sırasına sendeleyerek döndü. Sevgili, anlayışlı öğretmeni daha önce hiç onunla böyle bir tonda, böyle bir biçimde konuşmamıştı; Barbara’nın yüreği kırılmıştı. Anne’nin vicdanı sızladı ama bu yalnızca içindeki huzursuzluğu artırdı. İkinci okuma sınıfı o dersi hâlâ hatırlar; ardından gelen acımasız matematik cezasını da. Anne işlemleri sertçe sıralarken St. Clair Donnell soluğu kesilmiş hâlde içeri girdi.

“Yarım saat geciktin, St. Clair,” dedi Anne soğukça. “Neden?”

“Özür dilerim öğretmenim, akşam yemeğine misafir bekliyoruz, Clarice Almira da hasta; anneme puding yapmasında yardım etmem gerekti,” diye yanıtladı St. Clair. Sesi son derece saygılıydı ama cevabı yine de arkadaşlarını kahkahalara boğdu.

“Yerine geç ve ceza olarak matematik kitabının seksen dördüncü sayfasındaki altı problemi çöz,” dedi Anne. St. Clair onun ses tonuna biraz şaşırmış gibiydi ama uslu uslu sırasına gidip yazı tahtasını çıkardı. Sonra koridorun öbür yanındaki Joe Sloane’a gizlice küçük bir paket uzattı. Anne onu suçüstü yakaladı ve paketin ne olduğu konusunda hemen yanlış bir sonuca vardı.

Yaşlı Bayan Hiram Sloane, kıt kanaat geçimine katkı olsun diye son zamanlarda “fındıklı kekler” yapıp satmaya başlamıştı. Bu kekler küçük oğlanları özellikle cezbediyordu; Anne de haftalardır onlarla uğraşıp duruyordu. Oğlanlar okula giderken boştaki paralarını Bayan Hiram’ın dükkânında harcıyor, kekleri okula getiriyor ve fırsat bulurlarsa ders sırasında yiyip arkadaşlarına da ikram ediyorlardı. Anne, okula bir daha kek getirmeleri hâlinde keklere el koyacağını söylemişti. Şimdi de St. Clair Donnell, Bayan Hiram’ın kullandığı mavi beyaz çizgili kâğıda sarılı bir paketi gözünün önünde sakince uzatıyordu.

“Joseph,” dedi Anne sakince, “o paketi buraya getir.”

Joe irkilip mahcup bir hâlde emre uydu. Korktuğunda hep kızarıp kekeleyen, tombul bir afacandı. O anda zavallı Joe’dan daha suçlu görünen kimse olamazdı.

“Onu ateşe at,” dedi Anne.

Joe ne diyeceğini bilemez bir hâlde baktı.

“L . . . l . . . l . . . lütfen ö . . . ö . . . öğretmenim,” diye başladı.

“Sana söylediğimi yap, Joseph. Hiç itiraz etme.”

“A . . . a . . . ama ö . . . ö . . . öğretmenim . . . b . . . bunlar . . .” diye çaresizlik içinde soluğu kesilerek kekeledi Joe.

“Joseph, bana itaat edecek misin, etmeyecek misin?” dedi Anne.

Joe Sloane’dan daha cesur ve soğukkanlı bir oğlan bile Anne’nin sesinden ve gözlerindeki tehlikeli parıltıdan yılardı. Öğrencilerinin daha önce hiç görmediği başka bir Anne’ydi bu. Joe, St. Clair’e acıyla bir kez baktıktan sonra sobaya gidip büyük kare kapağı açtı ve ayağa fırlamış olan St. Clair tek kelime edemeden mavi beyaz paketi içine attı. Sonra da tam zamanında geriye sıçradı.

Avonlea okulunun korkudan donup kalmış sakinleri birkaç saniye boyunca olan şeyin deprem mi yoksa bir volkan patlaması mı olduğunu anlayamadı. Anne’nin Bayan Hiram’ın fındıklı kekleriyle dolu olduğunu düşünerek aceleyle hüküm verdiği masum görünümlü pakette, havai fişekler ve dönen çarklar vardı. Warren Sloane, o akşam düzenlemeyi düşündüğü doğum günü kutlaması için bunları bir gün önce St. Clair Donnell’in babası aracılığıyla kasabadan getirtmişti. Havai fişekler gök gürültüsünü andıran bir patırtıyla patladı; kapıdan fırlayan dönen çarklar da tıslayıp çıtırdayarak çılgınca odanın içinde dönmeye başladı. Anne dehşetten bembeyaz kesilip sandalyesine çöktü; kızların hepsi çığlık çığlığa sıralarının üstüne tırmandı. Joe Sloane kargaşanın ortasında donakaldı; kahkahadan kendini alamayan St. Clair koridorda bir o yana bir bu yana sallanıyordu. Prillie Rogerson bayıldı, Annetta Bell de histeri krizine girdi.

Son dönen çark sönene kadar çok uzun zaman geçmiş gibi geldi, oysa yalnızca birkaç dakika sürmüştü. Anne kendine gelip kapı ve pencereleri açmak için fırladı; odayı dolduran gazı ve dumanı dışarı saldı. Sonra kızlara, baygın Prillie’yi verandaya taşımaları için yardım etti. Yardım etmek için yanıp tutuşan Barbara Shaw, kimse onu durduramadan bir kova yarı donmuş suyu Prillie’nin yüzüne ve omuzlarına boca etti.

Ortalık yeniden sakinleşene kadar tam bir saat geçti . . . ama öyle bir sessizlikti ki elle tutulabilirdi. Patlama bile öğretmenin içindeki fırtınayı dindirmemişti; herkes bunu anlamıştı. Anthony Pye dışında kimse fısıldamaya cesaret edemedi. Ned Clay bir problem çözerken yanlışlıkla kalemini gıcırdattı, Anne’nin bakışını yakaladı ve yer yarılsa da içine girsem diye düşündü. Coğrafya sınıfı bir kıtadan baş döndürücü bir hızla geçirildi. Dilbilgisi sınıfı, neredeyse canlarından bezene dek cümle çözümlemesi ve incelemesi yaptı. “Kokulu” anlamındaki “odoriferous” sözcüğünü iki f ile yazan Chester Sloane’a bu utancın ne bu dünyada ne de öteki dünyada peşini bırakmayacağı hissettirildi.

Anne kendini gülünç duruma düşürdüğünü ve o akşam yirmi kadar çay sofrasında bu olayın konuşulup alaya alınacağını biliyordu ama bu bilgi onu daha da öfkelendirdi. Daha sakin bir ruh hâlinde durumu bir kahkahayla geçiştirebilirdi; şimdi bunu yapması olanaksızdı. Bu yüzden buz gibi bir küçümsemeyle hiçbir şey olmamış gibi davrandı.

Anne öğle yemeğinden sonra okula döndüğünde bütün çocuklar her zamanki gibi sıralarında oturuyordu; Anthony Pye dışında herkes başını sıraya eğmiş, dersine çalışıyordu. Anthony kitabının üzerinden Anne’ye baktı; kara gözleri merak ve alayla parlıyordu. Anne tebeşir aramak için masasının çekmecesini hızla açtı. Tam elinin altından canlı bir fare fırladı, masanın üzerinden koşup yere atladı.

Anne çığlık atıp yılan görmüş gibi geriye sıçradı; Anthony Pye kahkahayı bastı.

Sonra bir sessizlik çöktü . . . insanın içini ürperten, rahatsız edici bir sessizlik. Annetta Bell, yeniden histeri krizine girip girmemek arasında kararsız kaldı; özellikle de farenin nereye gittiğini bilmediğinden. Ama vazgeçti. Öğretmeni bembeyaz kesilmiş, gözlerinden ateş saçarak önünde dururken histeri krizinden kim teselli bulabilirdi ki?

“Masama o fareyi kim koydu?” dedi Anne. Sesi oldukça alçaktı ama Paul Irving’in omurgasından aşağı bir ürperti indirdi. Joe Sloane onun bakışını yakaladı; başından ayak tabanına kadar kendini sorumlu hissetti ama çılgınca kekeleyerek,

“B . . . b . . . ben d . . . d . . . değilim ö . . . ö . . . öğretmenim, b . . . b . . . ben değilim.”

Anne zavallı Joseph’e hiç aldırmadı. Anthony Pye’ye baktı; Anthony de hiç utanmadan, sıkılmadan karşılık verdi.

“Anthony, bunu sen mi yaptın?”

“Evet, bendim,” dedi Anthony küstahça.

Anne masasından işaret çubuğunu aldı. Uzun, ağır, sert ağaçtan yapılmış bir çubuktu.

“Buraya gel, Anthony.”

Bu, Anthony Pye’nin şimdiye kadar gördüğü en ağır ceza olmaktan çok uzaktı. Anne, o anki gibi fırtınalı bir ruha sahip olsa bile hiçbir çocuğu zalimce cezalandıramazdı. Ama işaret çubuğunun darbeleri canını yakıyordu; sonunda Anthony’nin kabadayılığı söndü, yüzünü buruşturdu ve gözleri yaşardı.

Vicdan azabı içindeki Anne işaret çubuğunu bıraktı ve Anthony’ye sırasına dönmesini söyledi. Masasına oturdu; utanç, pişmanlık ve acı bir mahcubiyet içindeydi. Çabuk parlayan öfkesi geçmişti ve gözyaşlarıyla rahatlayabilmek için her şeyini verebilirdi. Övünüp durmuş, sonunda geldiği nokta buydu . . . öğrencilerinden birini gerçekten de değnekle dövmüştü. Jane nasıl da sevinecekti! Bay Harrison nasıl da kıkırdayacaktı! Ama bundan da kötüsü, en acı veren düşünce, Anthony Pye’nin sevgisini kazanmak için son şansını da yitirmişti. Artık Anthony onu asla sevmeyecekti.

Anne, birinin “Herkül gibi bir çaba” dediği şeyi göstererek, o gece eve varana kadar gözyaşlarını tuttu. Sonra doğu cephedeki odaya kapanıp bütün utancını, pişmanlığını ve hayal kırıklığını yastıklarına dökerek ağladı . . . o kadar uzun süre ağladı ki Marilla endişelenip odaya daldı ve ne olduğunu anlatmasını istedi.

“Vicdanımda bir sürü sorun var,” diye hıçkırdı Anne. “Ah, Marilla, bugün tam bir felaket günüydü. Kendimden çok utanıyorum. Öfkeme yenilip Anthony Pye’yi dövdüm.”

“Bunu duyduğuma sevindim,” dedi Marilla kararlı bir sesle. “Çoktan yapman gereken buydu.”

“Ah, hayır, hayır, Marilla. O çocukların yüzüne bir daha nasıl bakarım, bilmiyorum. Kendimi yerin dibine sokmuş gibi hissediyorum. Ne kadar sinirli, kötü ve berbat olduğumu bilemezsin. Paul Irving’in gözlerindeki ifadeyi unutamıyorum . . . öyle şaşkın ve hayal kırıklığına uğramış görünüyordu. Ah, Marilla, sabırlı olmaya ve Anthony’nin sevgisini kazanmaya o kadar çalışmıştım ki . . . şimdi hepsi boşa gitti.”

Marilla, nasırlı, çalışmaktan yıpranmış elini kızın parlak, dağılmış saçlarında olağanüstü bir şefkatle gezdirdi. Anne’nin hıçkırıkları hafifleyince, ona göre çok yumuşak bir sesle şöyle dedi:

“Her şeyi fazla kafana takıyorsun, Anne. Hepimiz hata yaparız . . . ama insanlar unutur. Herkesin başına felaket günleri gelir. Anthony Pye’ye gelince, senden hoşlanmaması neden umurunda olsun? Senden hoşlanmayan bir tek o.”

“Elimde değil. Herkesin beni sevmesini istiyorum; biri sevmediğinde çok üzülüyorum. Anthony de artık beni asla sevmeyecek. Ah, bugün kendimi ne kadar aptal durumuna düşürdüm, Marilla. Sana her şeyi anlatayım.”

Marilla öykünün tamamını dinledi; bazı bölümlerinde gülümsediyse de Anne bunu hiç fark etmedi. Öykü bitince canlı bir sesle şöyle dedi:

“Neyse, boş ver. Bugün bitti; yarın yeni bir gün geliyor, senin de eskiden söylediğin gibi, henüz hiçbir hata yapılmamış bir gün. Hadi aşağı inip akşam yemeğini ye. Güzel bir fincan çayla bugün yaptığım erikli çöreklerin seni neşelendireceğini göreceksin.”

“Erikli çörekler hasta bir zihne deva olmaz,” dedi Anne kederle; ama Marilla, bir alıntıyı hatırlayıp uyarlayabilecek kadar kendine gelmesini iyiye yordu.

Neşeli yemek masası, ikizlerin canlı yüzleri ve Marilla’nın eşsiz erikli çörekleri . . . Davy bunlardan dört tane yedi . . . sonunda Anne’yi epeyce “neşelendirdi.” O gece güzelce uyudu ve sabah, kendisinin de dünyanın da değişmiş olduğunu görerek uyandı. Gece boyunca yumuşak ve yoğun kar yağmıştı; ayaz güneşinde ışıldayan güzel beyazlık, geçmişteki bütün hataların ve mahcubiyetlerin üzerine örtülmüş bir merhamet örtüsü gibiydi.

“Her sabah yeni bir başlangıç,

Her sabah dünya yeniden doğar,”

diye şarkı söyledi Anne giyinirken.

Kar yüzünden okula gitmek için yoldan dolaşması gerekiyordu; Green Gables yolundan çıkar çıkmaz Anthony Pye’nin tam o sırada ağır ağır yürüyerek karşısına çıkmasını Anne kesinlikle yaramazca bir rastlantı saydı. Durumları tersine dönmüş olsaydı ne kadar suçlu hissedecekse o kadar suçlu hissetti; ama Anthony’nin şapkasını kaldırmakla kalmayıp . . . bunu daha önce hiç yapmamıştı . . . rahatça konuşması onu tarif edilemez bir şaşkınlığa uğrattı:

“Yürümek biraz zor, değil mi? Kitaplarını taşıyayım mı, öğretmen hanım?”

Anne kitaplarını ona verdi; acaba gerçekten uyanık mıydı diye düşündü. Anthony okula kadar sessizce yürüdü; ama Anne kitaplarını geri alırken ona gülümsedi . . . Anthony’nin hatırı için durmadan taktığı o basmakalıp “nazik” gülümsemeyle değil, birden parlayan içten bir dostlukla. Anthony de gülümsedi . . . hayır, doğruyu söylemek gerekirse sırıttı. Sırıtmak genellikle saygılı bir davranış sayılmaz; yine de Anne, Anthony’nin sevgisini henüz kazanamamış olsa bile, bir şekilde saygısını kazandığını hissetti.

Bayan Rachel Lynde ertesi cumartesi geldi ve bunu doğruladı.

“Eh, Anne, galiba sonunda Anthony Pye’yi kazanmışsın. Her şeye rağmen, kız olsan bile işe yarar biri olduğunu düşündüğünü söylüyor. Senden yediği dayağın ‘erkek elinden yemiş gibi’ olduğunu söylemiş.”

“Onu döverek kazanacağımı hiç beklemiyordum,” dedi Anne biraz kederle; ideallerinin bir yerde onu yarı yolda bıraktığını hissediyordu. “Doğru gelmiyor. İyilik teorimin yanlış olamayacağına eminim.”

“Hayır, ama Pye’ler bilinen her kuralın istisnasıdır işte,” diye kesin bir tavırla ilan etti Bayan Rachel.

Bay Harrison bunu duyunca, “Sonunda buraya varacağını düşünmüştüm,” dedi; Jane de bu durumu Anne’nin yüzüne epey acımasızca vurdu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…