Bölümler 30Şu an: VI — Her Çeşit Erkek... ve Kadın
- 1 I — Öfkeli Bir Komşu2.411 kelime
- 2 II — Acele Satıp Sonra Pişman Olmak1.391 kelime
- 3 III — Bay Harrison Evinde1.664 kelime
- 4 IV — Farklı Görüşler1.171 kelime
- 5 V — Tam Donanımlı Bir Öğretmen Hanım1.689 kelime
- 6 VI — Her Çeşit Erkek... ve Kadın2.592 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 VII — Görevin İşareti1.305 kelime
- 8 VIII — Marilla İkizleri Evlat Ediniyor2.157 kelime
- 9 IX — Renk Meselesi1.511 kelime
- 10 X — Heyecan Peşinde Davy2.460 kelime
- 11 XI — Olgular ve Hayaller2.297 kelime
- 12 XII — Uğursuz Bir Gün1.896 kelime
- 13 XIII — Altın Bir Piknik2.561 kelime
- 14 XIV — Atlatılan Bir Tehlike2.783 kelime
- 15 XV — Tatilin Başlangıcı1.850 kelime
- 16 XVI — Umulan Şeylerin Gerçekliği1.568 kelime
- 17 XVII — Kazalar Zinciri2.503 kelime
- 18 XVIII — Tory Yolu’nda Bir Macera2.208 kelime
- 19 XIX — Yalnızca Mutlu Bir Gün2.704 kelime
- 20 XX — Çoğu Zaman İşler Böyle Olur1.879 kelime
- 21 XXI — Sevgili Bayan Lavendar3.045 kelime
- 22 XXII — Şundan Bundan1.117 kelime
- 23 XXIII — Bayan Lavendar’ın Aşk Öyküsü1.709 kelime
- 24 XXIV — Kendi Memleketinde Peygamber2.076 kelime
- 25 XXV — Avonlea’da Bir Skandal2.863 kelime
- 26 XXVI — Virajın Ötesinde2.693 kelime
- 27 XXVII — Taş Ev’de Bir Öğleden Sonra2.918 kelime
- 28 XXVIII — Prens Büyülü Saraya Geri Dönüyor2.560 kelime
- 29 XXIX — Şiir ve Düz Anlatım1.599 kelime
- 30 XXX — Taş Evde Bir Düğün1.887 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
VI
Her Çeşit Erkek... ve Kadın
Prens Edward Adası tepelerinde bir eylül günü; kum tepelerinin üzerinden denizden esen keskin bir rüzgâr; tarlalarla ormanların arasından kıvrıla kıvrıla geçen uzun, kırmızı bir yol. Yol, bir yerde sık kozalaklıların çevresinde halka çiziyor, başka bir yerde altlarında tüylü eğreltiotlarının geniş yaygıları bulunan genç akçaağaçların arasından geçiyor, sonra bir derenin ormandan çıkıp yeniden ağaçların arasına daldığı çukurda aşağı iniyor, ardından altınbaşaklarla duman mavisi aster şeritleri arasında açık güneşin altında uzanıyordu. Yaz tepelerinin o neşeli küçük konukları, sayısız cırcır böceğinin ince sesleri havayı titretiyordu. Tombul, kahverengi bir midilli yolda ağır ağır ilerliyor; ardında, gençliğin ve yaşamın yalın, paha biçilmez sevincini ta ağızlarına kadar doldurmuş iki kız vardı.
“Ah, bu Aden’den artakalmış bir gün, değil mi Diana?” dedi Anne; sırf mutluluktan iç çekti. “Havada sihir var. Hasat vadisinin çanağındaki mora bak, Diana. Ah, kuruyan köknarın kokusunu da içine çek! Bay Eben Wright çit kazıkları kesiyordu ya, işte o güneşli küçük çukurdan geliyor. Böyle bir günde hayatta olmak mutluluk; kuruyan köknarın kokusuysa cennetin ta kendisi. Bu sözlerimin üçte ikisi Wordsworth, üçte biri Anne Shirley. Cennette kuruyan köknar bulunması mümkün görünmüyor, değil mi? Yine de cennet ormanlarında ölü bir köknarın kokusunu alamayacak olsak, bana kalırsa kusursuz olmazdı. Belki orada ölüm olmadan kokusunu duyarız. Evet, sanırım böyle olacak. O nefis koku köknarların ruhudur... Elbette cennette yalnızca ruhları olacak.”
“Ağaçların ruhu yok,” dedi gerçekçi Diana. “Ama ölü köknarın kokusu gerçekten çok güzel. Köknar iğneleriyle doldurup bir minder yapacağım. Sen de bir tane yapsan iyi olur, Anne.”
“Sanırım yapacağım... şekerlemelerimde kullanırım. O zaman bir kuruad ya da orman perisi olduğumu kesinlikle düşlerim. Ama şu an, böyle tatlı ve dost canlısı bir günde bu yolda araba süren Avonlea öğretmen hanımı Anne Shirley olmaktan gayet memnunum.”
“Gün güzel, ama önümüzde hiç de güzel olmayan bir iş var,” diye iç çekti Diana. “Ne diye bu yolun sakinlerini dolaşıp destek istemeyi üstlendin, Anne? Avonlea’daki huysuzların neredeyse hepsi bu yol boyunca yaşıyor; muhtemelen bize kendi adımıza dileniyormuşuz gibi davranacaklar. En berbat yol bu.”
“İşte bu yüzden bu yolu seçtim. Elbette Gilbert’le Fred’den isteseydik bu yolu onlar alırdı. Ama görüyorsun Diana, A.V.İ.D.’den kendimi sorumlu hissediyorum; çünkü derneği ilk ben önermiştim. Bana kalırsa en tatsız işleri de ben yapmalıyım. Senin adına üzülüyorum ama huysuzların evinde tek kelime etmene gerek yok. Bütün konuşmayı ben yaparım... Bayan Lynde, bu iş için dilimin yeterince döndüğünü söylerdi. Bayan Lynde girişimimizi destekleyip desteklememesi gerektiğine karar veremiyor. Bay ve Bayan Allan’ın desteklediğini hatırlayınca desteklemeye meylediyor; ama köyü güzelleştirme derneklerinin ilk kez Amerika’da kurulmuş olması aleyhimize bir puan. Bu yüzden iki fikir arasında bocalıyor; Bayan Lynde’in gözünde bizi ancak başarı haklı çıkarabilir. Priscilla gelecek Güzelleştirme Derneği toplantımız için bir yazı yazacak. Teyzesi çok iyi bir yazar, kuşkusuz bu yetenek aileden geliyor; yazısı da iyi olacaktır diye düşünüyorum. Bayan Charlotte E. Morgan’ın Priscilla’nın teyzesi olduğunu öğrendiğimde duyduğum heyecanı hiç unutmayacağım. ‘Edgewood Günleri’ ile ‘Gül Goncası Bahçesi’ni yazan kadının yeğeninin arkadaşı olmam ne harika gelmişti.”
“Bayan Morgan nerede yaşıyor?”
“Toronto’da. Priscilla, gelecek yaz adayı ziyarete geleceğini söylüyor. Mümkün olursa bizi onunla tanıştırmayı ayarlayacakmış. Gerçek olamayacak kadar güzel geliyor ama yatağa girdikten sonra hayal etmesi hoş bir şey.”
Avonlea Köyünü Güzelleştirme Derneği artık kurulmuş, işlerlik kazanmıştı. Gilbert Blythe başkan, Fred Wright başkan yardımcısı, Anne Shirley sekreter, Diana Barry de saymandı. Hemen “Güzelleştiriciler” adını alan dernek üyeleri iki haftada bir üyelerin evlerinde toplanacaktı. Mevsim bu kadar ilerlemişken pek çok güzelleştirme işi yapamayacakları kabul ediliyordu; ama gelecek yazın çalışmalarını planlamaya, fikir toplayıp tartışmaya, yazılar yazıp okumaya ve Anne’in deyişiyle, genel olarak halkın düşüncelerini eğitmeye kararlıydılar.
Elbette kimi onaylamayanlar vardı ve... Güzelleştiricilerin çok daha ağırına giden... bir hayli alay da eksik olmadı. Bay Elisha Wright’ın, derneğe daha uygun adın “Gönül Eğlendirme Kulübü” olacağını söylediği duyuldu. Bayan Hiram Sloane, Güzelleştiricilerin bütün yol kenarlarını sürüp sardunyalar ekeceklerini işittiğini söyledi. Bay Levi Boulter komşularını, Güzelleştiricilerin herkesi evini yıkıp derneğin onayladığı planlara göre yeniden yapmaya zorlayacağı konusunda uyardı. Bay James Spencer, kilisenin önündeki tepeyi dümdüz etmelerini rica ettiğini haber gönderdi. Eben Wright, Anne’e Güzelleştiricilerin yaşlı Josiah Sloane’u bıyıklarını düzeltmeye ikna edebilmesini dilediğini söyledi. Bay Lawrence Bell, başka hiçbir şey onları memnun etmeyecekse ahırlarını badanalayacağını, ama inek ahırının pencerelerine dantel perde asmayacağını söyledi. Bay Major Spencer, Carmody peynir fabrikasına süt götüren Güzelleştirici Clifton Sloane’a, gelecek yaz herkesin süt sehpasını elde boyatıp üzerine işlemeli bir örtü koymak zorunda kalacağı doğru mu diye sordu.
Bütün bunlara rağmen... ya da belki de insan doğası böyle olduğu için... Dernek, o sonbahar yapabilecekleri tek iyileştirme işine cesaretle koyuldu. Barry’lerin salonundaki ikinci toplantıda Oliver Sloane, derneğin salonunun çatısını yeniden kiremitletmek ve boyatmak için bağış toplamayı önerdi. Julia Bell, pek de hanımlara yakışır bir iş yapmadığı duygusuyla huzursuzca öneriyi destekledi. Gilbert öneriyi oylamaya sundu; oybirliğiyle kabul edildi ve Anne kararı ciddi ciddi tutanağa geçirdi. Sırada bir komite belirlemek vardı. Julia Bell’in bütün övgüleri toplamasına niyetli olmayan Gertie Pye, Bayan Jane Andrews’ün komite başkanı olmasını cesurca önerdi. Bu öneri de usulüne uygun biçimde desteklenip kabul edilince Jane, Gertie’yi Gilbert, Anne, Diana ve Fred Wright’la birlikte komiteye atayarak jestine karşılık verdi. Komite üyeleri güzergâhlarını özel bir toplantıda seçtiler. Anne ile Diana’ya Newbridge yolu, Gilbert ile Fred’e White Sands yolu, Jane ile Gertie’ye de Carmody yolu verildi.
“Çünkü,” diye açıkladı Gilbert, Perili Orman’dan birlikte eve yürürlerken Anne’e, “Pye’lerin hepsi o yol boyunca yaşıyor; içlerinden biri kapılarını çalmazsa bir kuruş bile vermezler.”
Ertesi cumartesi Anne ile Diana yola koyuldular. Yolun sonuna kadar arabayla gidip evlere doğru geri dönerek imza ve bağış toplamaya başladılar; önce “Andrews kızları”nın kapısını çaldılar.
“Catherine yalnızsa bir şeyler alabiliriz,” dedi Diana, “ama Eliza oradaysa alamayız.”
Eliza oradaydı... hem de bütün heybetiyle... ve her zamankinden de asık suratlı görünüyordu. Bayan Eliza, insana hayatın gerçekten bir gözyaşı vadisi olduğunu, gülümsemenin, hele gülmenin, kınanmayı hak eden bir sinir enerjisi israfı olduğunu düşündüren insanlardandı. Andrews kızları elli küsur yıldır “kız”dı ve dünyadaki yolculuklarının sonuna kadar kız kalacak gibi görünüyorlardı. Söylendiğine göre Catherine umudunu bütünüyle yitirmemişti; doğuştan karamsar olan Eliza’nın ise hiçbir zaman umudu olmamıştı. Mark Andrew’ün kayın ağaçlarından güneş alan bir köşenin oyulmasıyla açılmış küçük, kahverengi bir evde yaşıyorlardı. Eliza yazın evin korkunç sıcak olduğunu söylerdi; Catherine ise kışın evin çok güzel ve sıcak olduğunu söylemeye alışkındı.
Eliza kırkyama dikiyordu; buna ihtiyacı olduğu için değil, Catherine’in ördüğü hafif danteli protesto etmek için. Kızlar geliş amaçlarını anlatırken Eliza kaşlarını çatarak, Catherine ise gülümseyerek onları dinledi. Elbette Catherine, Eliza’nın bakışını yakaladığı her seferinde suçlulukla gülümsemesini yüzünden silip atıyordu; ama gülümsemesi hemen geri geliyordu.
“Boşa harcayacak param olsa,” dedi Eliza asık bir suratla, “yakıp belki alevlerini seyretmenin tadını çıkarırdım; ama o salona bir kuruş bile vermezdim. Yerleşim yerine hiçbir yararı yok... gençlerin evlerinde yataklarında olmaları gerekirken buluşup taşkınlık etmelerine yarıyor yalnızca.”
“Ah Eliza, gençlerin biraz eğlenmesi gerekir,” diye itiraz etti Catherine.
“Gerektiğini sanmıyorum. Biz gençken salonlara, şuraya buraya gidip tozmazdık, Catherine Andrews. Bu dünya her gün biraz daha kötüye gidiyor.”
“Bence daha iyiye gidiyor,” dedi Catherine kararlılıkla.
“Sen öyle düşünüyorsun!” Bayan Eliza’nın sesi büyük bir küçümseme ifade ediyordu. “Ne düşündüğünün önemi yok, Catherine Andrews. Gerçekler gerçektir.”
“Ben hep aydınlık taraftan bakmayı severim, Eliza.”
“Aydınlık bir tarafı yok.”
“Ah, elbette var,” diye haykırdı Anne; böyle bir sapkınlığa sessiz kalamazdı. “Hem de pek çok aydınlık tarafı var, Bayan Andrews. Dünya gerçekten çok güzel.”
“Benim kadar uzun yaşadığında onun hakkında bu kadar yüksek fikirde olmayacaksın,” diye karşılık verdi Bayan Eliza ters ters; “onu güzelleştirme konusunda da bu kadar hevesli olmayacaksın. Annen nasıl, Diana? Aman, son zamanlarda bir hayli çökmüş. Çok bitkin görünüyor. Marilla ne kadar zaman sonra tamamen kör olmayı bekliyormuş, Anne?”
“Doktor, çok dikkatli olursa gözlerinin daha kötü olmayacağını düşünüyor,” dedi Anne tereddütle.
Eliza başını salladı.
“Doktorlar insanları avutmak için hep böyle konuşur. Ben onun yerinde olsam pek umutlanmazdım. En kötüsüne hazırlıklı olmak en iyisidir.”
“Ama en iyisine de hazırlıklı olmamız gerekmez mi?” diye yalvardı Anne. “En az en kötüsü kadar olması mümkün.”
“Benim deneyimime göre değil; senin on altı yılına karşılık benim elli yedi yılım var,” diye karşılık verdi Eliza. “Gidiyor musunuz? Peki, umarım bu yeni derneğiniz Avonlea’nın daha fazla gerilemesini önleyebilir; ama pek umudum yok.”
Anne ile Diana, şükürler olsun ki kendilerini dışarı attılar ve tombul midillinin gidebildiği kadar hızlı uzaklaştılar. Kayın ağaçlığının altındaki virajı dönerlerken, tombul bir kadın Bay Andrews’ün otlağından onlara doğru koşarak geldi; heyecanla el sallıyordu. Catherine Andrews’tü. Soluk soluğa kaldığından neredeyse konuşamıyordu ama Anne’in avucuna iki çeyrek dolar sıkıştırdı.
“Salonun boyanmasına benim katkım,” diye soluk soluğa söyledi. “Bir dolar vermek isterdim ama yumurta paramdan daha fazlasını almaya cesaret edemiyorum; alırsam Eliza anlar. Derneğinizle gerçekten ilgileniyorum, çok iyi işler yapacağınıza da inanıyorum. Ben iyimserim. Eliza’yla yaşayınca iyimser olmak zorundayım. Yokluğumu fark etmeden önce hemen dönmeliyim... tavuklara yem verdiğimi sanıyor. Umarım imza toplarken şansınız yaver gider; Eliza’nın söylediklerine de üzülmeyin. Dünya daha iyiye gidiyor... kesinlikle gidiyor.”
Sıradaki ev Daniel Blair’inkiydi.
“Şimdi, her şey karısının evde olup olmamasına bağlı,” dedi Diana, derin tekerlek izleriyle dolu bir yolda sarsıla sarsıla ilerlerlerken. “Evdeyse bir kuruş alamayız. Herkes Dan Blair’in karısından izin almadan saçını kestirmeye bile cesaret edemediğini söylüyor; tutumlu olduğunu söylemek hafif kalır. Cömert olabilmek için önce tutumlu olması gerektiğini söylermiş. Ama Bayan Lynde, o kadar çok ‘önce’ diyormuş ki cömertlik ona bir türlü yetişemiyormuş.”
Anne o akşam Blair’lerin evinde yaşadıklarını Marilla’ya anlattı.
“Atı bağladık, sonra mutfak kapısını çaldık. Kimse gelmedi ama kapı açıktı; kilerde birinin korkunç biçimde söylenip durduğunu duyabiliyorduk. Ne dediğini seçemedik ama Diana sesinden küfrettiğini anladığını söylüyor. Bay Blair’in böyle konuştuğuna inanamıyorum; çünkü hep öyle sessiz, uysaldır. Ama en azından öfkelenmek için çok haklı bir sebebi vardı. Marilla, o zavallı adam kapıya geldiğinde pancar gibi kıpkırmızıydı, yüzünden ter boşanıyordu ve karısının büyük kareli önlüklerinden birini giymişti. ‘Şu lanet şeyi çıkaramıyorum,’ dedi. ‘Bağları sıkı bir düğüm olmuş, çözemiyorum; kusura bakmayın hanımlar.’ Ondan söz etmemesini rica ettik, içeri girip oturduk. Bay Blair de oturdu; önlüğü arkasına çevirdi, sonra yukarı doğru kıvırdı. Ama öyle mahcup ve kaygılı görünüyordu ki ona acıdım. Diana da uygunsuz bir zamanda geldiğimizden korktuğumuzu söyledi. ‘Hiç de değil,’ dedi Bay Blair, gülümsemeye çalışarak... bilirsin, hep çok kibardır... ‘Biraz meşgulüm... tabiri caizse kek yapmaya hazırlanıyorum. Karım bugün Montreal’den kız kardeşinin bu akşam geleceğini bildiren bir telgraf almış; onu karşılamak için istasyona gitti ve çayın yanına kek yapmamı söyledi. Tarifi yazıp ne yapacağımı anlattı ama talimatların yarısını şimdiden unuttum. Bir de “damak tadınıza göre çeşnilendirin” diyor. Bu ne demek? Nereden anlayacaksın? Ya benim damak tadım başkalarınınkine uymuyorsa? Küçük, katlı bir kek için bir yemek kaşığı vanilya yeter mi?’”
“Zavallı adama daha da çok acıdım. Sanki bulunduğu yer ona hiç uygun değildi. Kılıbık kocaları duymuştum; şimdi birini gözlerimle gördüğümü anladım. ‘Bay Blair, salona bağışta bulunursanız kekinizi sizin için karıştırırım,’ demek üzereydim. Ama birden, sıkıntı içindeki bir insandan böyle sıkı pazarlık etmenin komşuluğa yakışmayacağını düşündüm. Bu yüzden hiçbir koşul öne sürmeden keki karıştırmayı teklif ettim. Teklifime hemen atıldı. Evlenmeden önce kendi ekmeğini yapmaya alışık olduğunu ama kekin elinden gelmeyeceğinden korktuğunu söyledi; yine de karısını hayal kırıklığına uğratmaktan nefret ediyormuş. Bana başka bir önlük getirdi; Diana yumurtaları çırptı, ben de keki karıştırdım. Bay Blair malzemeleri bulmak için oraya buraya koştu. Önlüğünü tamamen unutmuştu; koşarken önlük arkasından dalgalanıyordu. Diana, onu görünce gülmekten öleceğini söyledi. Keki pekâlâ pişirebileceğini söyledi... ona alışkındı... sonra listemizi istedi ve dört dolar yazdı. Yani emeğimizin karşılığını aldık. Ama bir kuruş bile vermemiş olsaydı, ona yardım ederek gerçekten Hristiyanca bir iş yaptığımızı yine de düşünürdüm.”
Sıradaki durak Theodore White’ların eviydi. Anne de Diana da daha önce oraya hiç gitmemişti; konuksever biri olmayan Bayan Theodore’la da ancak şöyle böyle tanışıyorlardı. Arka kapıyı mı, ön kapıyı mı çalmalıydılar? Fısıldaşarak danışırlarken Bayan Theodore, kollarında bir tomar gazeteyle ön kapıda belirdi. Gazeteleri ağır ağır, birer birer sundurma döşemesine, oradan basamaklara, sonra da şaşkın ziyaretçilerinin ayaklarına kadar patika boyunca serdi.
“Lütfen ayaklarınızı çimenlere iyice silin, sonra da bu gazetelerin üzerine basarak yürüyün,” dedi kaygıyla. “Evi daha yeni baştan aşağı süpürdüm; içeri bir daha toz taşınmasına izin veremem. Dünkü yağmurdan beri patika çok çamurlu.”
“Sakın gülme,” diye fısıldayarak uyardı Anne, gazetelerin üzerinden ilerlerlerken. “Diana, ne söylerse söylesin lütfen yüzüme bakma; yoksa ciddi duramayacağım.”
Gazeteler koridor boyunca uzanıp pırıl pırıl salona kadar gidiyordu. Anne ile Diana en yakın sandalyelere dikkatle oturup geliş amaçlarını anlattılar. Bayan White onları nazikçe dinledi; yalnızca iki kez sözlerini kesti: birinde içeri dalan bir sineği kovalamak, ötekinde Anne’in elbisesinden halıya düşen minicik bir ot parçasını almak için. Anne kendini berbat bir suçlu gibi hissediyordu; ama Bayan White iki dolar bağışladı ve parayı hemen ödedi... Diana, ayrıldıktan sonra, “Geri gelip almamız gerekmesin diye,” dedi. Atlarını çözmeden gazeteleri toplayan Bayan White, avludan çıkarlarken koridorda elinde süpürgeyle çalışıyordu.
“Bayan Theodore White’ın yaşayan en titiz kadın olduğunu hep duyardım; bundan sonra buna inanırım,” dedi Diana, güvenli bir yere varır varmaz kendini tutamayıp kahkahalara boğularak.
“Çocuğu olmadığına sevindim,” dedi Anne ciddi ciddi. “Olsaydı onlar için kelimelerle anlatılamayacak kadar korkunç olurdu.”
Spencer’ların evinde Bayan Isabella Spencer, Avonlea’daki herkes hakkında kötü bir şeyler söyleyerek onları canından bezdirdi. Bay Thomas Boulter, salon yirmi yıl önce yapılırken tavsiye ettiği yere inşa edilmediği için bağış vermeyi reddetti. Sağlığın timsali Bayan Esther Bell, bütün ağrılarını sızılarını anlatmak için yarım saat harcadı ve gelecek yıl bu sıralar burada olmayacağını, mezarında olacağını söyleyerek üzgün üzgün elli sent verdi.
En kötü karşılamayı ise Simon Fletcher’larda gördüler. Avluya girdiklerinde sundurma penceresinden kendilerine bakan iki yüz gördüler. Ama kapıyı çalıp sabırla ve ısrarla beklemelerine rağmen kimse kapıya gelmedi. Simon Fletcher’ların evinden ayrılan iki genç kızın da keyfi iyice kaçmış, öfkesi burnuna gelmişti. Anne bile cesaretinin kırılmaya başladığını kabul etti. Ama sonra işler değişti. Sırada birkaç Sloane çiftliği vardı; buralardan cömertçe bağış sözü aldılar. Oradan yolun sonuna kadar ara sıra karşılaştıkları bir terslik dışında işleri iyi gitti. Son uğradıkları yer, gölet köprüsünün yanındaki Robert Dickson’ın eviydi. Neredeyse eve varmış olmalarına rağmen çay içmek için kaldılar; çünkü pek “alıngan” biri diye tanınan Bayan Dickson’ı gücendirmek istemiyorlardı.
Oradayken yaşlı Bayan James White uğradı.
“Az önce Lorenzo’lara uğradım,” diye duyurdu. “Şu anda Avonlea’nın en gururlu adamı o. Tahmin edin bakalım: Evlerinde yepyeni bir oğlan çocuğu var... yedi kızdan sonra, doğrusu, büyük olay.” Anne kulak kesildi; yola çıktıklarında şöyle dedi.
“Doğruca Lorenzo White’lara gidiyorum.”
“Ama White Sands yolunda oturuyorlar, yolumuzun epey dışında,” diye itiraz etti Diana. “Gilbert’le Fred onlardan bağış isteyecek.”
“Onlar gelecek cumartesiye kadar dolaşmaya başlamayacak, o zamana kadar da iş işten geçmiş olacak,” dedi Anne kararlılıkla. “Yenilik heyecanı sönmüş olur. Lorenzo White korkunç derecede cimri ama şu anda her şeye bağış verir. Böyle altın bir fırsatı kaçıramayız, Diana.” Sonuç, Anne’in öngörüsünü haklı çıkardı. Bay White avluda onları güneşli bir Paskalya günü gibi ışıldayarak karşıladı. Anne bağış isteyince coşkuyla kabul etti.
“Elbette, elbette. Beni, şimdiye kadar aldığınız en yüksek bağıştan bir dolar fazla yazın.”
“Beş dolar eder... Bay Daniel Blair dört dolar verdi,” dedi Anne, biraz tedirginlikle. Ama Lorenzo’nun yüzü bile değişmedi.
“Öyleyse beş dolar... işte, para da hazır. Şimdi eve girmenizi istiyorum. İçeride görülmeye değer bir şey var... henüz pek az kişi gördü. Gelin de fikrinizi söyleyin.”
Heyecanlı Lorenzo’nun peşinden eve girerken Diana endişeyle fısıldadı: “Bebek güzel değilse ne diyeceğiz?”
“Ona söyleyecek güzel başka bir şey mutlaka buluruz,” dedi Anne rahatça. “Bir bebek hakkında her zaman söylenecek güzel bir şey vardır.”
Ama bebek güzeldi; Bay White, kızların tombul küçük yeni gelişe gösterdiği içten hayranlığın karşılığında beş dolarının hakkını aldığını düşündü. Ne var ki Lorenzo White’ın herhangi bir şeye bağış yaptığı ilk, son ve tek sefer buydu.
Anne, yorgun olmasına rağmen o gece halkın yararı için bir girişimde daha bulundu; tarlaları aşarak, her zamanki gibi verandada pipo içen Bay Harrison’la görüşmeye gitti. Yanında Ginger da vardı. Tam olarak söylemek gerekirse, Bay Harrison Carmody yolunda oturuyordu; ama hakkında yalnızca şüpheli söylentilerden bilgi sahibi olan Jane ile Gertie, Anne’den gerginlikle onun kapısını çalmasını istemişti.
Ama Bay Harrison bağış yapmayı kesin bir dille reddetti; Anne’in bütün hünerleri boşa gitti.
“Ama derneğimizi desteklediğinizi sanıyordum, Bay Harrison,” dedi Anne üzüntüyle.
“Öyle, öyle... ama onayım cebim kadar derinlere inmiyor, Anne.”
“Bugün yaşadığım gibi birkaç deneyim daha geçirirsem Bayan Eliza Andrews kadar karamsar olurum,” dedi Anne, yatmadan önce doğu cephesindeki aynada kendi yansımasına.
Bölüm etkileşimi
