Bölümler 30Şu an: XXIV — Kendi Memleketinde Peygamber
- 1 I — Öfkeli Bir Komşu2.411 kelime
- 2 II — Acele Satıp Sonra Pişman Olmak1.391 kelime
- 3 III — Bay Harrison Evinde1.664 kelime
- 4 IV — Farklı Görüşler1.171 kelime
- 5 V — Tam Donanımlı Bir Öğretmen Hanım1.689 kelime
- 6 VI — Her Çeşit Erkek... ve Kadın2.592 kelime
- 7 VII — Görevin İşareti1.305 kelime
- 8 VIII — Marilla İkizleri Evlat Ediniyor2.157 kelime
- 9 IX — Renk Meselesi1.511 kelime
- 10 X — Heyecan Peşinde Davy2.460 kelime
- 11 XI — Olgular ve Hayaller2.297 kelime
- 12 XII — Uğursuz Bir Gün1.896 kelime
- 13 XIII — Altın Bir Piknik2.561 kelime
- 14 XIV — Atlatılan Bir Tehlike2.783 kelime
- 15 XV — Tatilin Başlangıcı1.850 kelime
- 16 XVI — Umulan Şeylerin Gerçekliği1.568 kelime
- 17 XVII — Kazalar Zinciri2.503 kelime
- 18 XVIII — Tory Yolu’nda Bir Macera2.208 kelime
- 19 XIX — Yalnızca Mutlu Bir Gün2.704 kelime
- 20 XX — Çoğu Zaman İşler Böyle Olur1.879 kelime
- 21 XXI — Sevgili Bayan Lavendar3.045 kelime
- 22 XXII — Şundan Bundan1.117 kelime
- 23 XXIII — Bayan Lavendar’ın Aşk Öyküsü1.709 kelime
- 24 XXIV — Kendi Memleketinde Peygamber2.076 kelime · Okuduğun bölüm
- 25 XXV — Avonlea’da Bir Skandal2.863 kelime
- 26 XXVI — Virajın Ötesinde2.693 kelime
- 27 XXVII — Taş Ev’de Bir Öğleden Sonra2.918 kelime
- 28 XXVIII — Prens Büyülü Saraya Geri Dönüyor2.560 kelime
- 29 XXIX — Şiir ve Düz Anlatım1.599 kelime
- 30 XXX — Taş Evde Bir Düğün1.887 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXIV
Kendi Memleketinde Peygamber
Mayıs günlerinden birinde Avonlea halkı, Charlottetown Daily Enterprise’da “Observer” imzasıyla yayımlanan birkaç “Avonlea Notu” yüzünden hafiften heyecanlandı. Dedikodu, yazarlığı Charlie Sloane’a yakıştırıyordu; kısmen Charlie’nin geçmişte de benzer edebî çıkışlar yapmış olmasından, kısmen de notlardan birinde Gilbert Blythe’la alay ediliyor gibisinden. Avonlea’nın gençleri, gri gözlü ve hayal gücü kuvvetli bir genç kızın gönlünü kazanmak için Gilbert Blythe ile Charlie Sloane’ın rakip olduğuna inanmayı sürdürüyordu.
Dedikodu her zamanki gibi yanılıyordu. Gilbert Blythe, Anne’nin de yardımıyla notları yazmış; kendisiyle ilgili olanı da dikkatleri başka yöne çekmek için araya sıkıştırmıştı. Bu notlardan yalnızca ikisinin bu hikâyeyle ilgisi var:
“Söylentiye göre papatyalar açmadan köyümüzde bir düğün olacak. Saygınlığıyla tanınan yeni bir yurttaşımız, en sevilen hanımlarımızdan birini nikâh masasına götürecek.”
“Ünlü hava tahmincimiz Amca Abe, yirmi üçüncü Mayıs akşamı saat tam yedide başlayacak şiddetli bir gök gürültülü fırtına öngörüyor. Fırtına eyaletin büyük bölümünü etkisi altına alacak. O akşam yola çıkacakların şemsiye ve yağmurluklarını yanlarına almaları iyi olur.”
“Amca Abe gerçekten bu bahar bir ara fırtına çıkacağını tahmin etmişti,” dedi Gilbert. “Ama sence Bay Harrison gerçekten Isabella Andrews’u görmeye gidiyor mu?”
“Hayır,” dedi Anne gülerek. “Eminim yalnızca Bay Harrison Andrews’la dama oynamaya gidiyordur. Ama Bayan Lynde, Isabella Andrews’un bu bahar keyfi yerinde olduğuna göre kesin evleneceğini bildiğini söylüyor.”
Yaşlı Amca Abe notlara epey içerledi. “Observer”ın onunla alay ettiğinden kuşkulanıyordu. Fırtına için herhangi bir tarih verdiğini öfkeyle inkâr etti ama kimse ona inanmadı.
Avonlea’daki hayat sakin, düzenli akışıyla sürüp gitti. Ekinler ekildi; Güzelleştiriciler Ağaç Dikme Günü’nü kutladı. Her üye beş süs ağacı dikti ya da diktirdi. Derneğin üye sayısı kırka ulaşmıştı; bu da toplam iki yüz fidan demekti. Erkenci yulaflar kızıl tarlaları yeşile boyadı; elma bahçeleri çiftlik evlerini çiçek açmış kollarıyla sardı ve Snow Queen, kocası için gelin gibi süslendi. Anne geceleri penceresini açık bırakıp kiraz çiçeği kokusunun yüzüne esmesine bayılıyordu. Bunun çok şiirsel olduğunu düşünüyordu. Marilla ise hayatını tehlikeye attığı kanısındaydı.
“Şükran Günü baharda kutlanmalı,” dedi Anne bir akşam, ön basamaklarda Marilla’yla oturup kurbağaların gümüş gibi tatlı korosunu dinlerken. “Kasımda her şey ölmüş ya da uykuya dalmışken kutlamaktan çok daha iyi olurdu. O zaman şükretmeyi hatırlamak zorundasın; ama mayısta, başka hiçbir şey olmasa bile, hayatta olduğun için şükretmeden edemiyorsun. Dertler başlamadan önce Aden bahçesinde yaşayan Havva da herhalde böyle hissetmiştir. Şu çukur yerdeki çimen yeşil mi altın sarısı mı? Marilla, çiçeklerin açtığı, rüzgârın sırf çılgınca neşesinden bir sonraki esiş yönünü bilemediği böyle inci gibi bir gün bana cennete pek yakınmış gibi geliyor.”
Marilla, skandal bir şey duymuş gibi baktı ve ikizlerin duyabileceği mesafede olmadıklarından emin olmak için endişeyle çevresine göz gezdirdi. Tam o sırada evin köşesinden çıkageldiler.
“Bu akşam ne güzel kokuyor, değil mi?” diye sordu Davy, kirli ellerinde bir çapayı sallarken keyifle kokuyu içine çekerek. Bahçesinde çalışmıştı. O bahar Marilla, Davy’nin çamurda ve kille oyalanma tutkusunu işe yarar bir uğraşa yöneltmek için ona ve Dora’ya küçük bir bahçe yeri vermişti. İkisi de kendilerine özgü biçimlerde hevesle işe koyulmuşlardı. Dora özenle, düzenli ve duygusuzca ekmiş, çapalamış ve sulamıştı. Bunun sonucunda onun bahçesi şimdiden muntazam, küçük sebze ve mevsimlik çiçek sıralarıyla yemyeşil olmuştu. Davy ise ölçülü davranmayı bilmeden, büyük bir şevkle çalışıyordu; öyle enerjik kazıyor, çapalıyordu, tırmıklıyor, suluyor ve fideleri başka yere dikiyordu ki tohumlarının yaşama şansı kalmıyordu.
“Bahçen nasıl gidiyor, Davyciğim?” diye sordu Anne.
“Ağır aksak,” dedi Davy iç çekerek. “Niye daha iyi büyümüyorlar, anlamıyorum. Milty Boulter, ayın karanlık olduğu zamanda ekmişim, bütün mesele bu, diyor. Ayın yanlış zamanında tohum ekilmez, domuz kesilmez, saç kesilmez, önemli işler yapılmazmış. Doğru mu, Anne? Bilmek istiyorum.”
“Bitkilerin nasıl gittiğine bakmak için iki günde bir köklerinden sökmesen belki daha iyi büyürler,” dedi Marilla alaycı bir sesle.
“Yalnızca altı tanesini söktüm,” diye itiraz etti Davy. “Köklerinde kurtçuk var mı diye bakmak istedim. Milty Boulter, suç ayda değilse kurtçuklardadır, dedi. Ama yalnızca bir kurtçuk buldum. Kıvrıla kıvrıla duran, kocaman, sulu bir kurtçuktu. Onu bir taşın üstüne koydum, başka bir taş alıp dümdüz ezdim. Öyle bir şapırtı çıkardı ki görmeliydin. Keşke daha çok olsaydı, diye üzüldüm. Dora’nın bahçesi de benimkiyle aynı zamanda ekildi, ama onunkiler güzel büyüyor. Ay yüzünden olamaz,” diye bitirdi Davy, düşünceli bir sesle.
“Marilla, şu elma ağacına bak,” dedi Anne. “Canlı resmen. Uzun kollarını uzatıp pembe eteklerini zarifçe topluyor, hayranlığımızı kazanmak istiyor.”
“Şu Yellow Duchess ağaçları hep iyi ürün verir,” dedi Marilla, memnuniyetle. “Bu yıl o ağaç meyveden yıkılacak. Çok sevindim... turtaya pek yakışıyorlar.”
Ama o yıl ne Marilla’ya ne Anne’ye ne de bir başkasına Yellow Duchess elmalarıyla turta yapmak kısmet oldu.
Yirmi üç Mayıs geldi... Mevsim normallerinin dışında sıcak bir gündü; bunu, Avonlea okulunda kesirler ve dilbilgisi üzerinde çalışırken sıcaktan bunalan Anne ile küçük arı kovanını andıran öğrencileri kadar derinden hisseden kimse yoktu. Öğleden önce sıcak bir rüzgâr esti; öğle vakti geçince de hava ağır ve durgunlaştı. Saat üç buçukta Anne alçak bir gök gürültüsü duydu. Çocuklar fırtına gelmeden eve varabilsin diye hemen okulu tatil etti.
Bahçeye çıkarlarken Anne, güneş hâlâ parlak biçimde ışıldadığı hâlde dünyanın üzerine bir gölge, bir kasvet çöktüğünü fark etti. Annetta Bell telaşla onun elini tuttu.
“Öğretmenim, şu korkunç buluta bakın!”
Anne bakıp dehşetle haykırdı. Kuzeybatıda, hayatında daha önce hiç görmediği büyüklükte bir bulut kütlesi hızla üzerlerine doğru yuvarlanıyordu. Kıvrılıp saçaklanan kenarlarının ürkünç, solgun beyaz göründüğü yerler dışında kapkara bir buluttu. Berrak mavi gökte yükselirken tarif edilemez bir tehdit taşıyordu; ara sıra içinden bir şimşek çakıyor, ardından vahşi bir kükreme geliyordu. Öylesine alçaktan ilerliyordu ki neredeyse ormanlık tepelerin doruklarına değecek gibiydi.
Bay Harmon Andrews, iki boz atını son sürat koşturarak arabasıyla tepeye çıktı. Okulun karşısında durdu.
“Galiba Amca Abe hayatında ilk kez doğru bildi, Anne!” diye bağırdı. “Fırtınası biraz erken geliyor. Böyle bir bulutu hiç gördün mü? Hey, benim gideceğim yöne giden çocuklar, doluşun! Diğerleri, gideceğiniz yere çeyrek milden fazla varsa postaneye koşun; sağanak geçene kadar orada kalın.”
Anne, Davy ile Dora’nın ellerini tuttu; ikizlerin tombul bacakları ne kadar hızla gidebiliyorsa o da o kadar hızlı tepeden aşağı, Birch Path boyunca, Violet Vale ile Willowmere’in önünden uçarcasına geçti. Green Gables’a tam zamanında vardılar; ördeklerini ve tavuklarını barınağa sokmak için koşturan Marilla da kapıda onlara katıldı. Mutfağa dalarlarken ışık, güçlü bir nefes üflenmiş gibi bir anda söndü; korkunç bulut güneşin önünü kapladı ve dünyanın üzerine akşam alacakaranlığı gibi bir karanlık çöktü. Tam o anda bir gök gürültüsü ve göz kamaştıran bir şimşekle dolu yağmaya başladı; her yanı öfkeli, bembeyaz bir fırtınayla kapladı.
Fırtınanın tüm gürültüsü arasından kopmuş dalların eve çarpan gümbürtüsü ve kırılan camların keskin çatırdaması duyuluyordu. Üç dakika içinde batı ve kuzey cephelerindeki bütün pencere camları kırılmıştı; açıklıklardan içeri dolu yağıyor, en küçüğü tavuk yumurtası büyüklüğünde olan buz taneleri zemini kaplıyordu. Fırtına üç çeyrek saat boyunca hiç dinmeden sürdü ve o günü yaşayan hiç kimse onu bir daha unutmadı. Marilla, hayatında ilk kez korkudan sakinliğini yitirip mutfağın köşesinde sallanan sandalyesinin yanına diz çökmüş, sağır edici gök gürültüleri arasında soluk soluğa kalıp hıçkırıyordu. Kâğıt gibi bembeyaz olan Anne kanepiyi pencereden uzaklaştırmış, iki yanında birer ikizle üstüne oturmuştu. İlk gök gürültüsünde Davy, “Anne, Anne, kıyamet günü mü? Anne, Anne, yaramazlık etmek istememiştim,” diye ulumuş, sonra yüzünü Anne’nin kucağına gömüp küçük bedeni titreyerek öylece kalmıştı. Dora biraz solgun ama gayet sakin, Anne’nin elini tutarak sessizce ve kıpırtısız oturuyordu. Bir deprem çıksa Dora’nın rahatsız olup olmayacağı bile şüpheliydi.
Fırtına başladığı kadar ani biçimde dindi. Dolu kesildi, gök gürültüsü doğuya doğru yuvarlanıp mırıltıya dönüştü; güneş de öyle değişmiş bir dünyanın üzerine neşeyle, ışıl ışıl parladı ki üç çeyrek saatin böylesi bir yıkıma yol açmış olabileceğini düşünmek bile akıl almaz geliyordu.
Marilla dizlerinin üzerinden kalktı; bitkin ve titreyerek sallanan sandalyesine çöktü. Yüzü perişandı, on yaş yaşlanmış gibiydi.
“Hepimiz sağ salim kurtulduk mu?” diye ciddi bir sesle sordu.
“Elbette kurtulduk,” diye neşeyle öttü Davy, yine eski neşesine kavuşmuştu. “Hiç korkmadım da... yalnızca ilk başta. Öyle ansızın bastırdı ki. Göz açıp kapayıncaya kadar pazartesi günü Teddy Sloane’la kavga etmeyeceğime karar verdim; ama şimdi belki kavga ederim. Söyle bakalım Dora, korktun mu?”
“Evet, biraz korktum,” dedi Dora ağırbaşlılıkla. “Ama Anne’nin elini sımsıkı tuttum ve dualarımı tekrar tekrar ettim.”
“Ben de aklıma gelse dua ederdim,” dedi Davy; sonra zafer kazanmış gibi ekledi: “Ama görüyorsun ya, etmediğim hâlde ben de en az senin kadar sağ salim çıktım.”
Anne, Marilla’ya bir bardak kuvvetli frenk üzümü şarabı getirdi... Anne daha küçükken bu şarabın ne kadar kuvvetli olduğunu fazlasıyla iyi öğrenmişti... Sonra dışarıdaki tuhaf manzaraya bakmak için kapıya gittiler.
Göz alabildiğine diz boyu dolu taşlarıyla kaplı beyaz bir halı uzanıyordu; saçakların altına ve basamaklara dolu yığınları birikmişti. Üç dört gün sonra dolular eriyince yol açtıkları hasar açıkça görüldü: tarladaki ve bahçedeki bütün yeşil bitkiler kesilip biçilmişti. Elma ağaçlarının bütün çiçekleri dökülmekle kalmamış, iri dalları da kopup parçalanmıştı. Güzelleştiricilerin diktiği iki yüz ağacın da çok büyük bir kısmı kırılmış ya da paramparça olmuştu.
“Bir saat önceki dünyayla aynı dünya olabilir mi bu?” diye şaşkınlıkla sordu Anne. “Bunca yıkıma yol açması daha uzun sürmüş olmalı.”
“Prince Edward Island’da bunun gibisi hiç görülmedi,” dedi Marilla. “Hiç. Ben gençken şiddetli bir fırtına olduğunu hatırlıyorum ama bu onun yanında hiçbir şeydi. Eminim korkunç yıkım haberleri alacağız.”
“Umarım çocuklardan hiçbiri dışarıda yakalanmamıştır,” diye kaygıyla mırıldandı Anne. Sonradan anlaşıldığı üzere hiçbir çocuk fırtınaya dışarıda yakalanmamıştı; uzakta oturanların hepsi Bay Andrews’un yerinde tavsiyesine uymuş, postaneye sığınmıştı.
“John Henry Carter geliyor,” dedi Marilla.
John Henry dolu taşlarının arasından bata çıka gelirken yüzünde korkuyla karışık bir sırıtış vardı.
“Ah, bu korkunç değil mi, Bayan Cuthbert? Bay Harrison, sağ salim kurtulup kurtulmadığınızı görmem için beni gönderdi.”
“Hiçbirimiz ölmedik,” dedi Marilla sertçe, “binalara da yıldırım düşmedi. Umarım siz de aynı derecede ucuz atlattınız.”
“Evet hanımefendi. O kadar iyi değil. Bize yıldırım düştü. Mutfak bacasını devirdi, bacadan aşağı indi, Ginger’ın kafesini devirdi, zeminde bir delik açtı ve bodruma gitti. Evet hanımefendi.”
“Ginger yaralandı mı?” diye sordu Anne.
“Evet hanımefendi. Fena yaralandı. Öldü.” Anne daha sonra Bay Harrison’u teselli etmek için yanına gitti. Onu masanın yanında oturmuş, titreyen eliyle Ginger’ın rengârenk cansız bedenini okşarken buldu.
“Zavallı Ginger artık sana bir daha hakaret etmeyecek, Anne,” dedi kederle.
Anne, Ginger için ağlayacağını hiç düşünemezdi ama gözleri yaşardı.
“Tek yoldaşım oydu Anne... şimdi de öldü. Neyse, böyle dert ettiğim için yaşlı bir aptalım. Umurumda değilmiş gibi davranacağım. Konuşmayı keser kesmez teselli edecek bir şey söyleyeceğini biliyorum... ama söyleme. Söylersen çocuk gibi ağlarım. Ne feci bir fırtınaydı, değil mi? Galiba insanlar bir daha Amca Abe’nin tahminlerine gülmez. Hayatı boyunca olacağını söyleyip de hiç olmayan bütün fırtınalar sanki birden kopuverdi. Yine de günü nasıl da tam bildi, inanılır gibi değil, değil mi? Şu hâlimize bak. Gidip şu zemindeki deliği yamamak için birkaç tahta bulmam gerek.”
Ertesi gün Avonlea halkı birbirini ziyaret edip hasarları karşılaştırmaktan başka bir şey yapmadı. Dolu taşları yüzünden yollar tekerlekli araçlara geçit vermiyordu; insanlar ya yürüdü ya da ata bindi. Posta geç geldi ve eyaletin dört bir yanından kötü haberler getirdi. Evleri yıldırım çarpmış, insanlar ölmüş ya da yaralanmıştı; bütün telefon ve telgraf sistemi işlemez hâle gelmiş, tarlalarda açıkta kalan çok sayıda yavru hayvan telef olmuştu.
Amca Abe sabah erkenden bata çıka demircinin ocağına gitti ve bütün günü orada geçirdi. Amca Abe’in zafer saatiydi bu; tadını sonuna kadar çıkardı. Fırtınanın kopmasına sevindiğini söylemek Amca Abe’e haksızlık olurdu; ama madem kopacaktı, hem de tam gününü bilmiş olmaktan pek memnundu. Amca Abe, gününü söylediğini daha önce inkâr ettiğini unutmuştu. Saatindeki ufak tefek tutarsızlığa gelince, o da önemli değildi.
Gilbert akşam Green Gables’a geldiğinde Marilla ile Anne’in kırık pencerelerin üzerine muşamba şeritleri çivilemekle meşgul olduklarını gördü.
“Camları ne zaman bulabileceğimizi bir Allah bilir,” dedi Marilla. “Bay Barry bu öğleden sonra Carmody’ye gitti ama ne para vererek ne de başka türlü tek bir cam bulabilmiş. Lawson ile Blair’in dükkânlarını saat ona kalmadan Carmody halkı silip süpürmüş. White Sands’de fırtına kötü müydü, Gilbert?”
“Hem de nasıl. Bütün çocuklarla okulda yakalandım; bazılarının korkudan aklını kaçıracağını sandım. Üçü bayıldı, iki kız sinir krizi geçirdi, Tommy Blewett ise bütün süre boyunca var gücüyle çığlık atmaktan başka bir şey yapmadı.”
“Ben yalnızca bir kez ciyakladım,” dedi Davy gururla. “Benim bahçem dümdüz oldu,” diye kederle sürdürdü, “ama Dora’nınki de öyle,” diye ekledi; sesinden, hâlâ teselli bulacağı bir şey olduğu anlaşılıyordu.
Anne batı cephesindeki odadan koşarak aşağı indi.
“Ah Gilbert, haberi duydun mu? Bay Levi Boulter’ın eski evine yıldırım düşmüş ve ev yanıp kül olmuş. Bu kadar büyük hasar varken buna sevindiğim için kendimi korkunç kötü hissediyorum. Bay Boulter, A.V.İ.D.’nin bu fırtınayı bilerek büyülediğini düşündüğünü söylüyor.”
“Şurası kesin,” dedi Gilbert gülerek, “‘Observer’, Amca Abe’in hava tahmincisi olarak ününü sağlamlaştırdı. ‘Amca Abe’in fırtınası’ yerel tarihe geçecek. Tam seçtiğimiz gün kopması olağanüstü bir rastlantı. Sanki gerçekten ben büyülemişim gibi, kendimi azıcık suçlu hissediyorum. Eski evin ortadan kalkmasına sevinsek de olur; genç ağaçlarımız için sevinecek pek bir şey yok. On tanesi bile kurtulmadı.”
“Eh, gelecek bahar yeniden dikeriz,” dedi Anne sakince. “Bu dünyanın güzel bir yanı var... her zaman yeni baharlar gelir.”
Bölüm etkileşimi
