Avonlea'li Anne kitap kapağı

13. bölüm / 30

XIII — Altın Bir Piknik

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 30Şu an: XIII — Altın Bir Piknik
  1. 1 I — Öfkeli Bir Komşu2.411 kelime
  2. 2 II — Acele Satıp Sonra Pişman Olmak1.391 kelime
  3. 3 III — Bay Harrison Evinde1.664 kelime
  4. 4 IV — Farklı Görüşler1.171 kelime
  5. 5 V — Tam Donanımlı Bir Öğretmen Hanım1.689 kelime
  6. 6 VI — Her Çeşit Erkek... ve Kadın2.592 kelime
  7. 7 VII — Görevin İşareti1.305 kelime
  8. 8 VIII — Marilla İkizleri Evlat Ediniyor2.157 kelime
  9. 9 IX — Renk Meselesi1.511 kelime
  10. 10 X — Heyecan Peşinde Davy2.460 kelime
  11. 11 XI — Olgular ve Hayaller2.297 kelime
  12. 12 XII — Uğursuz Bir Gün1.896 kelime
  13. 13 XIII — Altın Bir Piknik2.561 kelime · Okuduğun bölüm
  14. 14 XIV — Atlatılan Bir Tehlike2.783 kelime
  15. 15 XV — Tatilin Başlangıcı1.850 kelime
  16. 16 XVI — Umulan Şeylerin Gerçekliği1.568 kelime
  17. 17 XVII — Kazalar Zinciri2.503 kelime
  18. 18 XVIII — Tory Yolu’nda Bir Macera2.208 kelime
  19. 19 XIX — Yalnızca Mutlu Bir Gün2.704 kelime
  20. 20 XX — Çoğu Zaman İşler Böyle Olur1.879 kelime
  21. 21 XXI — Sevgili Bayan Lavendar3.045 kelime
  22. 22 XXII — Şundan Bundan1.117 kelime
  23. 23 XXIII — Bayan Lavendar’ın Aşk Öyküsü1.709 kelime
  24. 24 XXIV — Kendi Memleketinde Peygamber2.076 kelime
  25. 25 XXV — Avonlea’da Bir Skandal2.863 kelime
  26. 26 XXVI — Virajın Ötesinde2.693 kelime
  27. 27 XXVII — Taş Ev’de Bir Öğleden Sonra2.918 kelime
  28. 28 XXVIII — Prens Büyülü Saraya Geri Dönüyor2.560 kelime
  29. 29 XXIX — Şiir ve Düz Anlatım1.599 kelime
  30. 30 XXX — Taş Evde Bir Düğün1.887 kelime

XIII

Altın Bir Piknik
Anne, Orchard Slope’a giderken, Haunted Wood’un aşağısında derenin üzerinden geçen yosun tutmuş eski kütük köprünün tam orada Green Gables’a doğru yürüyen Diana’yla karşılaştı. İkisi, minik eğreltiotlarının uykudan yeni uyanmış kıvırcık saçlı yeşil periler gibi yapraklarını açtığı Ağaç Perisinin Su Birikintisi’nin kıyısına oturdu.

“Cumartesi doğum günümü kutlamama yardım etmen için seni davet etmeye gidiyordum,” dedi Anne.

“Doğum günün mü? Ama senin doğum günün mart ayındaydı!”

“Bu benim suçum değildi,” diye güldü Anne. “Annemle babam bana danışmış olsalardı o zaman doğmazdım. Elbette ilkbaharda doğmayı seçerdim. Mayıs çiçekleriyle menekşelerle birlikte dünyaya gelmek ne güzel olurdu. Kendini hep onların manevi kız kardeşi gibi hissederdin. Ama madem öyle olmadı, doğum günümü ilkbaharda kutlamak en iyi ikinci seçenek. Priscilla cumartesi bize gelecek, Jane de evde olacak. Dördümüz ormana koyulup ilkbaharı tanıyarak altın gibi bir gün geçireceğiz. Hiçbirimiz onu henüz gerçekten tanımıyoruz; ama orada onunla, başka hiçbir yerde tanışamayacağımız gibi tanışacağız. Zaten bütün o tarlaları ve ıssız yerleri keşfetmek istiyorum. Orada, görülmüş olsalar bile gerçekten fark edilmemiş onlarca güzel köşe olduğuna inanıyorum. Rüzgârla, gökyüzüyle ve güneşle dost olup ilkbaharı yüreğimizde eve getireceğiz.”

“Kulağa çok hoş geliyor,” dedi Diana, Anne’nin söz büyüsüne biraz kuşkuyla yaklaşarak. “Ama bazı yerler hâlâ çok ıslak olmaz mı?”

“Ah, lastik ayakkabılarımızı giyeriz,” dedi Anne, pratik kaygılara boyun eğerek. “Cumartesi sabahı erkenden gelip öğle yemeğini hazırlamama yardım etmeni de istiyorum. Mümkün olan en zarif şeyleri yapacağım . . . ilkbahara yakışacak şeyleri, anlarsın ya . . . küçük jöleli tartlar, kedi dilleri, pembe ve sarı kremayla kaplı damla kurabiyeler ve düğün çiçeği keki. Sandviç de yapmalıyız gerçi; pek şiirsel değiller.”

Cumartesi piknik için kusursuz bir gündü . . . esintili, gökyüzü masmavi, hava ılık ve güneşliydi; çayırların ve meyve bahçelerinin üzerinden neşeli bir rüzgâr esiyordu. Güneşin aydınlattığı her tepede ve tarlada, çiçeklerle bezenmiş narin bir yeşillik uzanıyordu.

Bay Harrison, çiftliğinin arka tarafında tarlasını sürüyor ve ciddi, orta yaşlı kanında bile ilkbaharın büyüsünü hissediyordu. Huş ve köknarlardan oluşan bir orman şeridiyle birleştiği tarlasının ucundan, sepetlerini doldurmuş dört kızın neşeyle geçip gittiğini gördü. Canlı sesleri ve kahkahaları ona kadar ulaştı.

“Böyle bir günde mutlu olmak ne kadar kolay, değil mi?” diyordu Anne, kendine özgü felsefesiyle. “Haydi, bunu gerçekten altın gibi bir gün yapmaya çalışalım kızlar; hep mutlulukla hatırlayacağımız bir gün olsun. Güzelliği arayacak, başka hiçbir şeyi görmeyi reddedeceğiz. ‘Defol, kasvetli dert!’ Jane, dün okulda ters giden bir şeyi düşünüyorsun.”

“Nereden bildin?” diye şaşkınlıkla soludu Jane.

“Ah, o ifadeyi bilirim . . . kendi yüzümde yeterince gördüm. Ama aklından çıkar, canım. Pazartesiye kadar bekleyebilir . . . bekleyemezse daha da iyi. Ah kızlar, şu menekşe kümesine bakın! İşte anı galerimize asılacak bir resim. Seksen yaşıma geldiğimde . . . gelirsem tabii . . . gözlerimi kapatıp bu menekşeleri şimdi gördüğüm gibi göreceğim. Günümüzün bize verdiği ilk güzel armağan bu.”

“Bir öpücük görülebilseydi, bence menekşeye benzerdi,” dedi Priscilla.

Anne’nin yüzü ışıldadı.

“Bu düşünceni sadece içinde tutmak yerine dile getirmene çok sevindim, Priscilla. İnsanlar gerçek düşüncelerini söyleselerdi dünya çok daha ilginç bir yer olurdu . . . gerçi zaten çok ilginç.”

“Bazı kimseler düşüncelerini içlerinde tutamayacak kadar yakıcı bulurdu,” diye bilgece alıntıladı Jane.

“Belki öyle; ama çirkin şeyler düşünenlerin kabahati olurdu. Neyse, bugün bütün düşüncelerimizi söyleyebiliriz, çünkü aklımızdan yalnızca güzel şeyler geçecek. Herkes aklına geleni söyleyebilir. Sohbet dediğin budur. Daha önce hiç görmediğim küçük bir patika var şurada. Hadi keşfedelim.”

Patika kıvrıla kıvrıla ilerliyor, o kadar daralıyordu ki kızlar tek sıra yürüyordu; yine de köknar dalları yüzlerine sürtünüyordu. Köknarların altında kadife gibi yosun yastıkları vardı; ileride ağaçların daha küçük ve seyrek olduğu yerdeyse toprak, çeşitli yeşil bitkilerle doluydu.

“Fil kulağından ne çok var,” diye haykırdı Diana. “Ne kadar güzeller, kocaman bir demet toplayacağım.”

“Böylesine zarif, tüylü bitkiler nasıl olmuş da böyle korkunç bir ad almış?” diye sordu Priscilla.

“Onlara ilk adı veren kişinin ya hiç hayal gücü yokmuş ya da fazlasıyla varmış,” dedi Anne. “Ah kızlar, şuna bakın!”

“Şu” dedikleri, patikanın bittiği küçük bir açıklığın ortasındaki sığ bir orman gölcüğüydü. Mevsim ilerleyince kuruyacak, yerini sık bir eğreltiotu örtüsü alacaktı; ama şimdilik tabak gibi yuvarlak, kristal gibi berrak, parıldayan, durgun bir su yüzeyiydi. Çevresini incecik genç huş ağaçları sarıyor, kıyısını da minik eğreltiotları çevreliyordu.

“Ne güzel!” dedi Jane.

“Etrafında orman perileri gibi dans edelim,” diye haykırdı Anne; sepetini bırakıp ellerini uzattı.

Ama dans başarılı olmadı, çünkü toprak bataklıktı ve Jane’in lastik ayakkabıları ayağından çıktı.

“Lastik ayakkabı giymek zorundaysan orman perisi olamazsın,” diye kararını bildirdi Jane.

“Öyleyse buradan ayrılmadan önce bu yere bir ad vermeliyiz,” dedi Anne, gerçeklerin tartışılmaz mantığına boyun eğerek. “Herkes bir ad önersin, kura çekelim. Diana?”

“Huş Gölü,” diye hemen önerdi Diana.

“Kristal Göl,” dedi Jane.

Ardında duran Anne, Priscilla’ya gözleriyle bir kez daha böyle bir ad önermemesi için yalvardı; Priscilla da duruma uygun bir ad bulup “Parıltılı Cam” dedi. Anne’nin seçimi “Perilerin Aynası”ydı.

Adları, Bayan Jane’in cebinden çıkardığı bir kalemle huş kabuğu şeritlerine yazıp Anne’nin şapkasına koydular. Sonra Priscilla gözlerini kapatıp birini çekti. Jane zafer kazanmışçasına, “Kristal Göl,” diye okudu. Gölün adı Kristal Göl oldu; Anne kura göle haksızlık etti diye düşündüyse de bunu söylemedi.

Kızlar, çalılıkların arasından ilerleyip Bay Silas Sloane’un arka otlağındaki yeni yeşermiş, kuytu alana çıktılar. Karşı tarafta ormanın içine doğru yükselen bir patikanın girişini buldular ve onu da keşfetmeye karar verdiler. Patika, art arda sıralanan güzel sürprizlerle onları ödüllendirdi. Önce, Bay Sloane’un otlağının kenarından geçerken çiçek açmış yabani kiraz ağaçlarının oluşturduğu bir kemerin altına girdiler. Kızlar şapkalarını kollarına takıp saçlarını krem renkli, kabarık çiçeklerle süslediler. Sonra patika dik açıyla dönüp öylesine sık ve karanlık bir ladin ormanına daldı ki kızlar gökyüzünü ya da güneş ışığını hiç görmeden, alacakaranlık gibi bir karanlıkta yürüdüler.

“Kötü orman cinleri burada yaşar,” diye fısıldadı Anne. “Yaramaz ve kötü niyetlidirler ama bize zarar veremezler, çünkü ilkbaharda kötülük etmelerine izin yok. Şu yaşlı, eğri köknarın arkasından bize bakan biri vardı; az önce geçtiğimiz o büyük, benekli mantarın üzerindeki topluluğu görmediniz mi? İyi periler hep güneş alan yerlerde yaşar.”

“Keşke gerçekten periler olsaydı,” dedi Jane. “Üç dileğinin . . . hatta tek bir dileğinin bile gerçekleşmesi ne güzel olurdu! Dileğiniz gerçekleşseydi ne isterdiniz kızlar? Ben zengin, güzel ve zeki olmayı dilerdim.”

“Ben uzun boylu ve ince olmayı dilerdim,” dedi Diana.

“Ben ünlü olmayı dilerdim,” dedi Priscilla. Anne önce saçlarını düşündü, sonra bu düşünceyi kendine yakıştıramayıp bir yana bıraktı.

“İlkbaharın hep sürmesini, herkesin yüreğinde ve bütün hayatlarımızda olmasını dilerdim,” dedi Anne.

“Ama bu,” dedi Priscilla, “bu dünyayı cennet gibi dilemek olurdu.”

“Cennetin yalnızca bir parçası gibi. Öteki yerlerde yazla sonbahar olur . . . evet, biraz kış da. Bence cennette bazen ışıl ışıl karlı tarlalarla kırağılı sabahlar olmalı. Sen ne dersin Jane?”

“B . . . bilmiyorum,” dedi Jane huzursuzca. Jane iyi bir kızdı; kiliseye gider, inancının gereklerini vicdanla yerine getirmeye çalışır ve kendisine öğretilen her şeye inanırdı. Yine de cennet hakkında, mecbur kalmadıkça hiç düşünmezdi.

“Minnie May geçen gün cennette her gün en güzel elbiselerimizi giyip giymeyeceğimizi sordu,” diye güldü Diana.

“Ona giyeceğimizi söylemedin mi?” diye sordu Anne.

“Aman, hayır! Orada elbiseleri hiç düşünmeyeceğimizi söyledim.”

“Ah, bence düşüneceğiz . . . biraz,” dedi Anne içtenlikle. “Daha önemli şeyleri ihmal etmeden, sonsuzluk boyunca buna bol bol vaktimiz olur. Hepimiz güzel giysiler giyeceğiz diye düşünüyorum . . . gerçi ‘esvap’ demek daha uygun olur sanırım. İlk birkaç yüzyıl pembe giymek isterim . . . bıkmam o kadar sürer, eminim. Pembeyi çok seviyorum ama bu dünyada hiç giyemiyorum.”

Ladinleri geçince patika, kütük bir köprünün derenin üzerinden geçtiği, güneş alan küçük bir açıklığa doğru alçaldı; ardından güneş ışığındaki kayın ormanının ihtişamı başladı. Hava saydam altın şarabı gibiydi; yapraklar taze ve yeşildi, ormanın zeminiyse titreşen güneş ışığından bir mozaikle kaplıydı. Sonra yine yabani kiraz ağaçları, küçük bir vadi dolusu narin köknar ve kızların tırmanırken nefes nefese kaldığı dik bir tepe geldi; tepeye ulaşıp açıklığa çıktıklarında onları en güzel sürpriz bekliyordu.

İleride, yukarı Carmody yoluna kadar uzanan çiftliklerin “arka tarlaları” vardı. Hemen önlerinde, kayın ve köknar ağaçlarıyla çevrili ama güneye açık küçük bir köşe uzanıyordu; içinde de bir bahçe . . . ya da bir zamanlar bahçe olan yer. Yosun ve otlarla kaplanmış, harap bir taş duvar bahçeyi çevreliyordu. Doğu kenarı boyunca, kar yığını gibi bembeyaz çiçek açmış bir sıra kiraz ağacı vardı. Eski patikalardan izler ve ortadan geçen iki sıra gül fidanı hâlâ seçiliyordu; geri kalan her yerse yemyeşil otların üzerinde, rüzgârla salınan, en hafif ve en bol çiçekli hâlleriyle açmış sarı ve beyaz nergislerle kaplıydı.

Kızlardan üçü, “Ah, ne kadar da güzel!” diye haykırdı. Anne ise etkileyici bir sessizlik içinde yalnızca baktı.

“Burada bir zamanlar nasıl olmuş da bahçe yapılmış?” diye şaşkınlıkla sordu Priscilla.

“Hester Gray’in bahçesi olmalı,” dedi Diana. “Annemin ondan söz ettiğini duydum ama daha önce hiç görmemiştim; hâlâ duruyor olacağını da sanmazdım. Öyküsünü duydun mu, Anne?”

“Hayır, ama adı tanıdık geliyor.”

“Ah, mezarlıkta görmüşsündür. Şu kavakların olduğu köşede yatıyor. Üzerinde oyma kapıları olan küçük kahverengi taşı biliyorsun; ‘Yirmi iki yaşında ölen Hester Gray’in anısına’ yazıyor. Jordan Gray de hemen yanında gömülü ama onun taşı yok. Marilla’nın sana bundan hiç söz etmemesine şaşırdım, Anne. Gerçi otuz yıl önce olmuş, herkes de unutmuş.”

“Madem bir öyküsü var, dinlemeliyiz,” dedi Anne. “Hadi, nergislerin arasına oturalım da Diana anlatsın. Ah kızlar, yüzlercesi var . . . her yanı kaplamışlar. Bahçe sanki ay ışığıyla güneş ışığının birleşiminden oluşan bir halıyla döşenmiş. Böyle bir yeri keşfetmek ne güzel. Düşünsenize, altı yıl boyunca buraya bir milden az mesafede yaşadım ve daha önce hiç görmedim! Haydi Diana.”

“Çok eski zamanlarda,” diye söze başladı Diana, “bu çiftlik yaşlı Bay David Gray'nindi. Burada yaşamazdı . . . şimdi Silas Sloane’un yaşadığı yerde otururdu. Jordan adında bir oğlu vardı. Bir kış çalışmak için Boston’a gitti; oradayken Hester Murray adında bir kıza âşık oldu. Hester bir dükkânda çalışıyordu ve işinden nefret ediyordu. Kırsalda büyümüştü, hep geri dönmek istiyordu. Jordan ona evlenme teklif edince, kendisini yalnızca tarlalarla ağaçları görebileceği sakin bir yere götürürse kabul edeceğini söyledi. O da onu Avonlea’ye getirdi. Bayan Lynde, bir Yankee’yle evlenerek korkunç bir risk aldığını söylemiş; Hester’ın çok narin olduğu ve ev işlerinde pek becerikli olmadığı doğruymuş. Ama annem onun çok güzel ve tatlı olduğunu, Jordan’ın da bastığı toprağa taptığını söylüyor. Neyse, Bay Gray bu çiftliği Jordan’a verdi; o da buraya küçük bir ev yaptı ve Jordan’la Hester dört yıl orada yaşadı. Hester pek dışarı çıkmazdı; annemle Bayan Lynde dışında onu ziyarete giden de neredeyse olmazdı. Jordan ona bu bahçeyi yaptı; Hester bahçeye bayılır, zamanının çoğunu orada geçirirmiş. Ev işlerinde pek iyi değilmiş ama çiçek yetiştirmekte çok becerikliymiş. Sonra hastalandı. Annem, buraya gelmeden önce de verem olduğunu düşünüyor. Yatağa düşmedi ama durmadan güçten düştü. Jordan, ona bakması için kimseyi istemedi. Her şeyi kendi yaptı; annem, bir kadın kadar şefkatli ve nazik olduğunu söylüyor. Her gün Hester’ı bir şala sarar, bahçeye taşırmış; Hester da bir sıranın üzerinde uzanır, çok mutlu olurmuş. Anlatılanlara göre Hester, vakti geldiğinde bahçede ölebilmek için Jordan’a her gece ve sabah yanına diz çöküp onunla dua ettirirmiş. Duası da kabul olmuş. Bir gün Jordan onu sıraya taşıdı, sonra açmış bütün gülleri toplayıp üzerine yığdı. Hester ona gülümsedi . . . gözlerini kapadı . . . ve,” diye sözünü yumuşakça bitirdi Diana, “her şey sona erdi.”

“Ah, ne dokunaklı bir öykü,” diye iç geçirdi Anne ve gözyaşlarını sildi.

“Jordan’a ne oldu?” diye sordu Priscilla.

“Hester öldükten sonra çiftliği sattı ve Boston’a döndü. Bay Jabez Sloane çiftliği satın aldı, küçük evi de yola taşıttı. Jordan yaklaşık on yıl sonra öldü; onu eve getirip Hester’ın yanına gömdüler.”

“Her şeyden uzakta, buraya yerleşmek istemesini anlayamıyorum,” dedi Jane.

“Ah, ben kolayca anlayabiliyorum,” dedi Anne düşünceli düşünceli. “Ben sürekli orada yaşamak istemezdim; çünkü tarlaları ve ormanları sevsem de insanları da seviyorum. Ama Hester’ın neden istediğini anlayabiliyorum. Büyük şehrin gürültüsünden, gelip giden ve onu hiç umursamayan insan kalabalığından canına tak etmişti. Hepsinden kaçıp dinlenebileceği sakin, yeşil, dost canlısı bir yere gitmek istiyordu. Tam da istediğini buldu; bence bu, çok az kişinin başına gelir. Ölmeden önce dört güzel yıl geçirdi . . . dört yıl boyunca kusursuz mutluluk yaşadı. Bu yüzden ona acımaktan çok imrenmek gerekir. Sonra gözlerini kapayıp güllerin arasında uykuya dalmak, dünyada en çok sevdiğin kişi sana gülümseyerek bakarken . . . ah, bence bu çok güzeldi!”

“Şu kiraz ağaçlarını o dikmiş,” dedi Diana. “Anneme, meyvelerini yiyebilecek kadar yaşayamayacağını ama diktiği bir şeyin kendisi öldükten sonra da yaşamayı sürdürüp dünyanın güzelleşmesine katkıda bulunacağını düşünmek istediğini söylemiş.”

“İyi ki bu yoldan gelmişiz,” dedi gözleri ışıldayan Anne. “Biliyorsun, bugün benim kendime seçtiğim doğum günü; bu bahçe ve öyküsü de bana verdiği doğum günü hediyesi oldu. Annen sana Hester Gray’in nasıl göründüğünü hiç anlatmış mıydı, Diana?”

“Hayır . . . yalnızca güzel olduğunu söylemişti.”

“Buna sevindim doğrusu; gerçeklerin hayal gücümü kısıtlamasına gerek kalmadan nasıl göründüğünü düşünebilirim. Bence ince yapılı, ufak tefek, koyu renk saçları yumuşak bukleler hâlinde, iri, tatlı, ürkek kahverengi gözlü ve biraz hüzünlü, solgun yüzlüydü.”

Kızlar sepetlerini Hester’ın bahçesinde bırakıp öğleden sonranın geri kalanını bahçeyi çevreleyen ormanlarda ve tarlalarda dolaşarak, pek çok güzel kuytu köşe ve patika keşfederek geçirdiler. Acıkınca hepsinin en güzel yerinde, uzun, tüylü otların arasından beyaz huş ağaçlarının yükseldiği, şırıl şırıl akan bir derenin dik kıyısında öğle yemeği yediler. Köklerin yanına oturup Anne’in hazırladığı yiyeceklerin hakkını verdiler. Pek şiirsel sayılmayan sandviçler bile, temiz hava ve yaptıkları yürüyüşle iştahları açılmış, gürbüz ve doğallığını yitirmemiş kızlar tarafından çok beğenildi. Anne konukları için bardak ve limonata getirmişti; kendisiyse huş ağacı kabuğundan yaptığı bir kupayla derenin soğuk suyunu içti. Kupa sızdırıyordu, su da ilkbaharda dere suyunun çoğu zaman olduğu gibi toprak tadı veriyordu; ama Anne bu suyun o ana limonatadan daha uygun olduğunu düşündü.

“Bakın, şu şiiri görüyor musunuz?” diye aniden sordu, işaret ederek.

“Nerede?” Jane’le Diana, sanki huş ağaçlarında runik dizeler göreceklermiş gibi gözlerini dikip baktılar.

“Şurada . . . derenin aşağısında . . . üstünden suyun, taranmış gibi düzgün dalgacıklarla aktığı şu yosunlu, yaşlı, yeşil kütükte; bir de kütüğün tam üzerine düşüp havuzun içine kadar uzanan tek güneş huzmesinde. Ah, şimdiye dek gördüğüm en güzel şiir bu.”

“Ben ona şiir değil, resim derdim,” dedi Jane. “Şiir dizelerden ve kıtalardan oluşur.”

“Aman canım, hayır.” Anne, başındaki yabani kiraz çiçeklerinden oluşan kabarık tacı sallayarak başını iki yana çevirdi. “Dizeler ve kıtalar, şiirin yalnızca dış giysileridir; senin fırfırların ve volanların senden ibaret olmadığı gibi. Şiirin aslı, içindeki ruhtur . . . şu güzellik de henüz yazılmamış bir şiirin ruhu. İnsan her gün bir ruh görmez . . . bir şiirin ruhunu bile.”

“Bir ruhun . . . bir insanın ruhunun . . . nasıl göründüğünü merak ediyorum,” dedi Priscilla düşlere dalmış gibi.

“Bence şöyle görünür,” diye karşılık verdi Anne, bir huş ağacının arasından süzülerek akan ışığa işaret edip. “Elbette biçimi ve yüz hatları olurdu. Ruhların ışıktan yapıldığını hayal etmeyi seviyorum. Bazılarının içi baştan başa gül pembesi izlerle ve titreşimlerle doludur . . . bazılarının denizin üzerindeki ay ışığı gibi yumuşak bir parıltısı vardır . . . bazıları da şafak vakti sis gibi soluk ve saydamdır.”

“Bir keresinde ruhların çiçeklere benzediğini okumuştum,” dedi Priscilla.

“Öyleyse senin ruhun altın sarısı bir nergis,” dedi Anne, “Diana’nınki kıpkırmızı bir gül. Jane’inki de pembe, sağlıklı ve tatlı bir elma çiçeği.”

“Seninki de yüreğinde mor çizgiler olan beyaz bir menekşe,” diye tamamladı Priscilla.

Jane, Diana’ya fısıldayarak ne konuştuklarını gerçekten anlayamadığını söyledi. Acaba anlayabilir miydi?

Kızlar, sepetleri Hester’ın bahçesinden topladıkları nergislerle dolu hâlde, sakin ve altın renkli gün batımının ışığında eve döndüler. Ertesi gün Anne bunlardan bazılarını mezarlığa götürüp Hester’ın mezarına bıraktı. Şakrak kızılgerdanlar köknarlarda ıslık çalıyordu, bataklıklarda kurbağalar ötüyordu. Tepeler arasındaki bütün çanaklar topaz ve zümrüt ışığıyla dolup taşmıştı.

“Sonunda çok güzel vakit geçirdik,” dedi Diana; yola çıkarken böyle olacağını pek beklememiş gibiydi.

“Gerçekten altın gibi bir gündü,” dedi Priscilla.

“Ben de ormanları gerçekten çok severim,” dedi Jane.

Anne bir şey söylemedi. Batı göğüne uzaklara bakıyor, küçük Hester Gray’i düşünüyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…