Bölüm 11

“İmara.”
Sesini önce rüyamda duydum.
“İmara, uyan.”
Yüzümü yastığa biraz daha gömdüm. Uykuya tutunmaya çalışıyordum. Başımın içi ağırdı, gözlerim yanıyordu. Birkaç saniye sonra aynı ses yeniden duyuldu.
“İmara. Saat yedi.”
Gözlerimi güçlükle açtım.
Aslan yatağımın yanında duruyordu.
Bir an nerede olduğumu anlamaya çalıştım. Sonra dün geceyi hatırladım. Eve gelişimizi, odama kapanışımı, ağlamaktan bitkin düşüp uyuyakaldığımı…
Hızla doğruldum. Elimi yüzüme götürdüm. Gözlerimin şiş olduğunu fark edince içimden küfrettim.
Aslan’ın bakışları yüzümde dolaştı.
“İyi misin?”
“İyiyim.”
Sesim uykudan kalınlaşmıştı. Yüzümü çevirdim.
“Biraz daha uyumak istiyorum.”
“Hazırlan. Kahvaltı hazır.”
Ona döndüm.
“Şaka yapıyorsun, değil mi?”
Aslan’ın yüzünde en ufak bir değişiklik olmadı.
“Hayır.”
“Daha yeni uyudum.”
“Gece kaçta yattığınla ilgili bir şey söylemedim. Kahvaltıyı yedide yapıyoruz.”
Yorganı üzerime çektim. İçimdeki öfke, uykumun ağırlığını bir anda dağıtmıştı.
İnanılmaz.
Daha ilk geceden odama kadar gelip beni uyandırıyordu. Üstelik dün gece ne yaşadığımı bilmiyormuş gibi, hiçbir şey olmamış gibi davranıyordu.
Belki de biliyordu.
Belki de umursamıyordu.
“On dakika,” dedim dişlerimin arasından.
Aslan saatine baktı.
“Beş dakika.”
Bunu söyleyip odadan çıktı.
Arkasından bakakaldım.
Beş dakika mı?
Yastığı yüzüme bastırıp içimden çığlık attım.
Bu adam gerçekten kontrolcüydü. Hem de tahmin ettiğimden çok daha fazla. Kahvaltının saati, evin düzeni, hangi odada uyuyacağım… Sanki hayatımın her ayrıntısı daha ben buraya gelmeden belirlenmişti.
Ve şimdi uyanma saatime bile karar veriyordu.
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.
Saçmalık. Tamamen saçmalık.
Yataktan kalktım. Aynanın karşısına geçtiğimde şişmiş gözlerimi görünce yüzümü buruşturdum. Soğuk suyla yüzümü yıkadım, saçlarımı toparladım ve dolaptan bir şeyler giydim.
Merdivenlerden inerken kendi kendime tek bir şey söylüyordum:
Bu evde yaşayabilirdim.
Ama Aslanın her söylediğini sorgulamadan kabul etmeye hiç niyetim yoktu.
Ayşe hanım kahvaltıyı hazırlamıştı, masaya oturdum yemek yiyecek halim yoktu. Son günlerde o kadar kilo vermiştim ki, midem sanki küçülüp yok olmuştu.
“Yumurtanızın sarısı alındı efendim” dedi ayie hanım.
Teşekkür ettim. Bir dakika ne dedi o?
Yumurtamın sarısı mı alındı, sabahın köründe ayılamadığım için anlamadan teşekkür etmiştim. Ben sarısını hiç sevmezdim, ayşe hanımın bunu bilmesine imkan yoktu. Tabiki Aslan söylemişti. Hoş o nereden biliyor o kafasından ne geçiyor, Allah bilirdi.
Şimdilik bunu düşünmeyide erteliyordum.
Sakin bi kahvaltı sonrası evi incemek için kalktım, dün akşam direkt odama geçip sonsuz bi ağlama seromonisine girdiğim için etrafa bakamamıştım.
Evin giriş kapısı karşısında geniş bir hol vardı. Açık renk taş zemin, koyu ahşap kapılar ve yüksek tavan, yapının büyüklüğünü daha ilk adımda hissettiriyordu. Eşyalar gösterişli değildi ama hepsi özenle seçilmiş gibiydi. Duvarlarda gereksiz süsler yoktu. Konsolun üzerinde tek bir vazo, yanında da küçük bir saat duruyordu.
Salona geçtiğimizde duraksadım.
Bir duvar baştan sona camdı. Tavandan zemine uzanan pencerelerin ardında, ağaçların gövdeleri akşam karanlığında yükseliyordu. Salonun içindeki ışıklar camlara yansıyor, sanki ormanla evin arasında görünmez bir sınır bırakmıyordu. Hava hala karanlıktı malum sabahın kör saati olduğu için.
Koyu renkli koltuklar, büyük bir sehpa, duvar boyunca uzanan kitaplık ve köşedeki şömine… Her şey yerli yerindeydi.
Yerli yerinde eksik bir kelime olabilir, her şey simetrikti demeliydim sanırım. Bu daha doğru bir tanım oldu.
Aslan yanıma geldiğinde konuşmak için ona döndüm.
“Defneye gece adresi mesaj atmıştım, hemen bugün gelmek istiyor. Senin için sorun olmayacaksa tabii”
Aslan bi an cevap vermedi. Dümdüz suratıma bakıyordu.
Eğer rahatsız olduysan diye ağzımı açmıştım ki…
“İmara, arkadaşının gelmesinden neden rahatsız olayım?”dedi
“Misafirperver birine benzemiyosun.” Dedim hafif alaycı bir ses ile.
“Beklenmedik misafirleri sevmem. Defne beklenmedik değil.”
Elbette değildi, o beni kardeşim sayılırdı.
Öğleden sonra kapı zili çaldığında yerimden hemen kalktım.
Defne’yi kapıda gördüğüm an yüzümde gerçek bir gülümseme belirdi.
“Sonunda!”
Bana sarıldı.
“Bütün gece burayı düşündüm,” dedi. “Fotoğraf atmadın, bir şey anlatmadın. Meraktan çatlayacaktım.”
“Gel de gör.”
Defne içeri girdiğinde salona doğru birkaç adım attı. Camların ardındaki ormana bakarken başını iki yana salladı.
“İmara, burası inanılmaz. Ama sen burada nasıl yaşayacaksın?”
“Daha dün geldim, Defne.”
“Ben de onu söylüyorum. Şehirden uzak, ormanın ortasında, üç katlı bir e ev hatta bir malikane.Senin gibi biri için burası fazla sessiz.”
“Belki sessizliği severim.”
Defne bana döndü.
“Sen mi? Sabahları geç uyanmayı seven, evde tek başına kalınca üç kişilik kahvaltı hazırlayan sen mi?”
İstemeden güldüm.
“Beni bu kadar iyi tanımana gerek yoktu.”
“Maalesef tanıyorum.”
Tam o sırada Aslan salona geldi. Defne’yi görünce başıyla selam verdi.
“Hoş geldin.”
“Hoş bulduk.”
Defne koltuğa oturdu. Ben yanına geçtim. Aslan karşı koltuğa yerleştiğinde kısa bir sessizlik oldu.
Defne, camların ardındaki ormana yeniden baktı.
“Burada insan kendini dünyadan kopmuş gibi hisseder,” dedi. “İmara şehirde bile bazen kendi içine kapanıyor. Burada daha da zorlanacaktır.”
Aslan’ın bakışları Defne’ye döndü.
“Zorlanacağını neden düşünüyorsun?”
“Çünkü onu tanıyorum. Arkadaşlarıyla görüşmeye, canı istediğinde dışarı çıkmaya, bir kafede oturup saatlerce konuşmaya alışık. Burada en yakın komşunuz kim, onu bile bilmiyorum.”
“İsterse dışarı çıkabilir. Arkadaşlarıyla görüşebilir.”
“Umarım çıkabilir, arkadaşımın mutsuz olmasını hiç istemem”
Sözleri içime dokundu.
Aslan bir süre cevap vermedi. Sonra sakin bir sesle konuştu.
“Mutlu olması için elimden geleni yapacağım.”
Defne başını hafifçe yana eğdi.
“Peki, ya elinizden gelen şeyler onun istediği şeyler değilse?”
Aslan’ın çenesi hafifçe gerildi.
“Yanlış anlamayın. Sizin kötü biri olduğunuzu düşünmüyorum. Ama İmara’nın hayatına nasıl girdiğinizi biliyorum. O, başka bir seçeneği olmadığı için bu evliliği kabul etti. Siz de bunu biliyorsunuz.”
Aslan’ın bakışları bir anlığına bana kaydı.
Sonra yeniden Defne’ye döndü.
“Bunun farkındayım.”
Aslan’ın yüzündeki ifade değişti.
Defne devam etti:
“Peki siz neden kabul ettiniz?”
Sözleri odada asılı kaldı.
Ben Defne’ye baktım. Onun beni savunmaya çalıştığını biliyordum ama Aslan’ın yüzündeki ifadeyi de kaçırmamıştım. İlk kez, birinin söylediklerinin onu gerçekten rahatsız ettiğini görebiliyordum.
“Kabul etmedim, istedim.” Dedi.
“İstedin çünkü ?”
“Bunu açıklamak zorunda değilim, arkadaşınla evlenmek istedim bu kadar.“
Konuşmanın başındaki sakinlik artık yoktu. Defne bunu fark etmiş olmalıydı; bir süre sustu, sonra konuyu değiştirdi.
Ben ise onların konuşmasını dinlerken kendi düşüncelerime gömülmüştüm.
Aslan beni sevmediğini hiç söylememişti. Ama sevdiğini de söylememişti.
Peki, ne hissediyordu?
Bana karşı bir sorumluluk mu duyuyordu? Beni kendi düzeninin içine yerleştirmek mi istiyordu? Yoksa benim henüz bilmediğim başka bir nedeni mi vardı?
Defne’nin soruları, benim cesaret edemediğim sorulardı.

Buraya kadar okuduysanız teşekkür ederim. Bölümleri seri paylaştım bir kısmı hazırdı. Burada yeniyim, beğeni ve geri dönüşleriniz benim için çok değerli.