Bölüm 3

Yol boyunca babama öfke ile baktım. Bir sürü şey söylemek istiyor bir türlü kafamı toplayamıyordum. Neyseki babam sonunda ağzını açtı.
“Kumar oynadığımı söylemek istedim, imara inan aslan bey neden borcumu ödedi neden evlenmek istiyor bende bilmiyorum. O kumarbaz değil, mimar iş adamı güçlü biri, hiç kötü bir şey duymadım hakkında, diğer adamlar ise tekinsiz sana zarar verebilecek insanlar. Bu evliliği kabul etmeyeceksen saklanman kaçman gerek kızım”
“ sen benimle dalga mı geçiyorsun baba? Bana bunu nasıl yaparsın? Sanki seçim hakkım varmış gibi saklan yada kaç diyorsun öyle mi? Peki nereye gidicem? Evimizi bile kaybedecekken hangi para ile hangi ülkeye gidicem?”
Öfkeden sesim patlıyordu. Yanaklarımın alev aldığını, boyun damarlarımın şiştiğini hissediyordum. Avaz avaz babama bağırırken o sadece suratıma bakmakla yetiniyordu.
Eve vardığımızda odama girdim önce sağa sola volta atmaya başladım. Sonra baktım olmuyor defneyi aradım bir çırpıda anlattım her şeyi.
“İmara inan çok üzüldüm, tanımadığın bir adamla evlenmek korkunç bir şey fakat kaçma imkanın yokken bu adamlar seni daha kötü bi bilinmeze sokabilirler arkadaşım, iyi düşün”
“ defne düşünsemde işin içinden çıkamıyorum, babama o kadar öfkeliyim ki, benim hayallerim planlarım vardı. Hayatım bitti hemde bir hiç uğruna”
“Bence aslan beyi biraz tanımaya çalış, bak bu adamı bende araştırdım gerçekten falsosu yok gibi duruyor, sıkıcı bir iş adamı”
“Peki o sıkıcı iş adamı neden benimle evlenmek istiyor? Neden tanımadığı bir kızı böyle bi durumdan kurtarsın?”
“ imara aklıma gelen tek mantıklı seçenek, aslanın o insanlarla bi hesabı olması, belkide bir şekilde o insanları tanıyor, senin durumunu duyunca buna engel olmak istedi belkide”
“Aslan kahramanlık yaptı yani öyle mi?”
“ kahramanlık demiyorum, belkide mesele seninle evlenmesi değil o adamların herhangi bir kazanç sağlamamasıdır. Aklıma yatan tek mantıklı seçenek bu.Zaten adam iş görüşmesi yapar gibiydi diyosun belkide evli görünmesi imaj içindir.”
“Umarım öyledir.” Dedim ve kapattım. Defne hep mantıklı olmuştur.
Odadan çıktım babamdan aslan beyin numarasını istedim.
“Numarasını ne yapacaksın kızım?”
“Kararımı söyleyeceğim, artık buna karar vermek denirse(!)”
Numarayı alıp odama döndüm. Yazıp yazıp sildim ne diyecektim? Evlenmeyi kabul ediyorum mu? Hah sanki teklif varmış gibi. Sanki mecbur değilmişim gibi.
Odada dönüp dururken hala sabahki kıyafetlerimle olduğumu fark ettim, çıkartıp kendimi duşa attım. Sıcacık su bedenimi gevşetirken kendimi rezil etmeden ne yazabilirim diye düşündüm.
Yatağa yatıp telefonumu elime aldım.
“Aslan bey, ben imara. Bugün olanlardan sonra ne kadar karar bana ait gibi görünsede seçeneğim yok biliyorsunuz. Sizinle evleneceğim.”
Cevap gelmesi sanki asırlar sürdü. Telefon alevden bir topmuş gibi elim yanarcasına fırlattım. Heyecanlı mıyım? Stresli mi? Karar veremiyorum.
Ve mesaj geldi.
“Teklifin hala geçerli olduğunu size düşündüren nedir imara hanım?”
Bu adam dalga mı geçiyor. Sabahtan akşama vazmı geçti yani? Vazgeçtiyse ne yapacağım, nereye gidiceğim?
Stresten avuç içlerim terledi, nabzım ihtimaller yüzünden kulaklarımda atıyordu. Fakat ben imaraydım, ucunda ne olursa olsun lütfen benimle evlenin, beni kurtarın diyecek halim yoktu.
“Geçerli olduğunu düşündüren tek şey süre aslan bey. Sabahtan akşama kadar geçen bir zaman diliminde evlilik konusunu güncel bulmam gayet olağan olmalı. Bu kadar değişken olduğunuzu bilemezdim neticede sizi hiç tanımıyorum, tıpki sizin beni hiç tanımadığınız gibi.”
Mesajı gönderdim, yazarkende sinirlendim, kendimi saçma sapan bir şeyin içinde bulduğum yetmezmiş gibi birde elin adamının egosunu tatmin edemezdim.
Geri mesaj gelicek mi diye bekledim ama gelmedi. Yatağıma uzandım, telefonuma saniyede bir bakmaktan, bu iş bittiyse yarın kapıya birilerı dayanır mı diye düşünmekten nasıl uyuyacaktım?
Belkide şımarık zengin bi adamın dalga konusu olmuştum, kim sabahtan akşama fikir değiştirirdi ki? Değiştirmediyse, evlilikte ısrar ettirip belkide egosunu tatmin edicekti, ee o zaman neden cevap vermedi?
Aslanı bir gecede çözemezdim.
Kendi kendime konuşmanın düşünmenin sonu yoktu. Saat 4e gelirken göz kapaklarıma yenildim, kendimi uykunun kollarına bıraktım.