Bölüm 1

Babamın borcunun ne kadar olduğunu öğrendiğim gün,insanın bi rakam karşısında da dizlerinin nasıl bağını çözülebilceğini anladım.
Masadaki kağıtlara üçüncü kez baktım. Sanki rakamlar her baktığımda biraz daha küçülecek,babam başını kaldırıp bunun kötü bir şaka olduğunu söyleyecekti.
Söylemedi.
Babam karşımda sessizce oturuyodu. Yüzüne bakamıyordum. Çünkü bana her baktığında,benden bir şey isteyeceğini hissediyordum.
Ve o akşam gerçekten istedi.
Bir adamla evlenmemi. Üstelik o adamın beni neden istediğini bile bilmiyordum.
Kağıdı kendime doğru çektim. Parmak uçlarım soğumuştu. Rakamları bir kez daha topladım,sonra yeniden hesapladım. Belki bir yerde hata yapmışımdır diye düşündüm. Belki babam bir sıfır yanlış yazmıştı. Belkide ben korkudan sayıları birbirine karıştırıyordum.
Ama sonuç değişmedi.
‘’baba…’ dedim. Sesim sandığımdan kısık çıktı.
‘’ bu kadar borcu nasıl yaptın? ’’
Başını kaldırmadı, başparmağını diğer elinin üzerinde gezdiriyordu. Onu ne zaman çaresiz görsem böyle yapardı.
‘’başta bu kadar değildi’’
‘’ne demek bu kadar değildi?’’
Sesimi yükseltmek istemiyordum. Ama önümdeki kağıda her baktığımda,hayatımızın nasıl olursa tek bir rakamın içine sığdığını anlamakta zorlanıyordum.
Seni korkutmak istemedim kızım dedi babam, sanki sesi içine kaçmıştı. Bense aksine haykırdım.
‘’şimdi korkmuyorum sanki!’’

Babamın sözleri zihnimde dönüp duruyordu.
Seninle evlenmek istiyor.
Bir insanın hayatı,kendisine danışılmadan alınmış bir kararla nasıl bu kadar kolay değişebilirdi?
Masadaki kağıtları yeniden elime aldım. Rakamların artık bir önemi kalmamıştı. Birkaç saat öncesşne kadar beni korkutan şey borcun büyüklüğüydü. Şimdiyse o borcu kapatmanın bedelini düşünüyorum.
Aslan Ateş
İsmini içimden birkaç kez tekrarladım. Bana hiçbir şey ifade etmiyordu. Nasıl biriydi,insanlarla nasıl konuşurdu,öfkelendiğinde ne yapardı,bir kadından ne beklerdi?hakkında hiçbir şey bilmiyordum. Yalnızca babamın hayatını kurtaracak kadar parası olduğunu ve benimle evlenmek istediğini biliyordum.
Peki neden beni seçmişti?
Bu sorunun cevabını bulamamak, bilmediğim bir adamla evlenme düşüncesinden bile daha rahatsız ediciydi.
Babam mutfakta tek başına oturuyordu. Yanına gittiğimde önündeki çayın çoktan soğunu fark ettim. Her zaman düşüncelere daldığında bardağı elinde tutup içmeyi unuturdu. Çocukluğumdan beri bildiğim küçülk bir alışkanlıktı bu. Onu o halde görmek,içimdeki öfkenin arasından başka bir duygunun yükselmesine neden oldu.
Acımak istemiyordum ona. Kızmak istiyordum. Beni bu kadar çaresiz durumda bıraktığı için,bütün bunları benden sakladığı için,şimdi de karşıma çözüm diye kendi hayatımdan vazgeçmeyşi koyduğu için…
Ama o benim babamdı.
‘’benden bunu istemek zorunda kalmasaydın keşke,’’ diyebildim.
Babam elimi tuttu. Parmakların arasındaki titremeyi hissettim.
Beni kurtarmak için kendini kaybetmeni istemiyorum,der gibi baktı yüzüme. Fakat ikimizde biliyorduk istemekle bazı şeyler değişmiyordu.
O gece odama çekildiğimde ışığı açmadım. Yatağın kenarına oturup telefonumun ekranunda biriken mesajlara baktım. Defne yine yazmıştı; her zamanki gibi,gelecekte yazacağım kitabın ilk okuru olacağını söylüyordu.
Mesajı okuyuca içim acıdı.
Belki aslan iyi bir adamdı. Belki değildi. Belki bu evlilik,babamı kurtarırken banada hiç beklemediğim bir hayatın kapısını açacaktı. Belki de bir gün verdiğim kararın bedelini ödeyecektim.
Henüz hiçbirini bilmiyordum.
Yanlızca sabah olduğunda onunla karşılaşacağımı biliyordum.
Ve nedense,o karşılaşmayı düşündükçe içimdeki korkuya başka bir duygu karışıyordu.
Merak.
Bu duygudan hoşlanmadım.