Bölümler 20Şu an: 9. Bölüm
- 1 1. Bölüm1.240 kelime
- 2 2. Bölüm1.240 kelime
- 3 3. Bölüm1.253 kelime
- 4 4. Bölüm1.055 kelime
- 5 5. Bölüm1.166 kelime
- 6 6. Bölüm1.113 kelime
- 7 7. Bölüm1.034 kelime
- 8 8. Bölüm1.175 kelime
- 9 9. Bölüm1.584 kelime · Okuduğun bölüm
- 10 10. Bölüm1.092 kelime
- 11 11. Bölüm1.171 kelime
- 12 12. Bölüm1.205 kelime
- 13 13. Bölüm961 kelime
- 14 14. Bölüm1.124 kelime
- 15 15. Bölüm1.741 kelime
- 16 16. Bölüm1.161 kelime
- 17 17. Bölüm937 kelime
- 18 18. Bölüm1.566 kelime
- 19 19. Bölüm1.132 kelime
- 20 20. Bölüm1.011 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Gözlerimi açmak istiyordum ama bir türlü açamıyordum. Kirpiklerim birbirine prangalanmış gibi ağır, üzerimde tonlarca ağırlığında tarifsiz bir yorgunluk vardı. Zorlaya zorlaya bir kez daha denedim, olmadı. Karanlık beni içine çekmeye, bırakmamaya yemin etmiş gibiydi. Pes etmeyip tekrar denedim, yine sonuç alamadım. Sanki biri göz kapaklarımı güçlü bir yapıştırıcıyla sıkıca birbirine yapıştırmıştı; ne kadar zorlasam, ne kadar irade göstersem de boşunaydı.
İçimdeki o inatçı ses, "Bir kez daha, bu sefer kesin başaracaksın!" diye fısıldadı. Bütün gücümü, kalan son kırıntı enerjimi toplayarak gözlerimi aralamaya çalıştım. Ve sonunda... Başarmıştım. Göz kapaklarım yavaşça aralanmış, dünyaya açılan o küçük pencere nihayet serbest kalmıştı.
Birkaç kez gözümü kırpıştırdım; çünkü tavanın o acımasızca parlayan, gözü alan beyaz ışığı doğrudan retinamı vuruyordu. Gözlerim bu şiddetli aydınlığa alışmaya çalışırken bulanık silüetler netleşti ve zihnimde tek bir soru yankılandı:
Yoksa Cennette miydim?
Yoksa o amansız kabus bitmiş, ruhum bedenimden ayrılıp nihai huzura mı ermişti?
Bu düşünceyle kafamı yavaşça yana çevirdim. Karşılaştığım manzara cennetin o huzurlu bahçelerinden, sakinliğinden çok uzaktı. Yanı başımda duran, soğuk metal ayaklı hastane masasıyla bakıştım. Duvarlardaki o soluk, steril yeşil boya, odadaki keskin antiseptik ve ilaç kokusu... Her şey çok netti, burası fazlasıyla dünyeviydi.
Hastanedeydim. Ve en acısı, yanımda kimse yoktu.
Yine ve yine yapayalnızdım. Bu odanın dört duvarı arasında, kendi çığlıklarım ve içsel acılarımla baş başaydım. Zihnimin sisli perdeleri yavaşça aralanmaya başladıkça, buraya nasıl geldiğimi, o dehşet dolu saatlerin zihnimi nasıl bulandırdığını hatırlamak için hafızamı yoklamaya başladım.
Her şey o sokağın ortasında gördüğüm o korkunç manzarayla başlamıştı...
Güneşli ya da bulutlu olmasının hiçbir önemi olmayan o talihsiz günde, kalabalık caddede adımlarımı atarken birden ortalık karışmıştı. Yerde, kaldırımın kenarında yatan, üstü başı kanlar içinde kalmış bir adam görmüştüm. Vicdanım, tıp eğitimim ya da sadece insani reflekslerim... Adını ne koyarsanız koyun, ayaklarım benden bağımsız olarak o yöne doğru koşmaya başlamıştı. Adamın çaresiz halini görünce yardım etmek, kanı durdurmak için adeta uçmuştum.
Fakat hayatımın en büyük şaşkınlıklarından birini o an yaşamıştım. Karşı kaldırımda, o anın kaosunda bile hemen fark ettiğim biri vardı: Sude. Benim baş düşmanım, her adımda karşıma çıkan, nefret ettiğim o kız. O da benim gibi adamın yardımına koşıyordu. Aramızdaki o ezeli rekabet, bu trajik sahnede bile kendini göstermişti.
Adamın yanına vardığımda, onun sıradan bir yaralı olmadığını çok geçmeden anlamıştım. O bir teröristti. Gözlerindeki o tehlikeli parıltıyı, belindeki o ürkütücü duruşu fark ettiğimde ellerim titremişti ama yine de mesleki ahlakım ve oradaki insanları koruma içgüdümle onu tedavi etmeye yeltenmiştim. Tam o sırada Sude araya girmiş, "Ne yapıyorsun sen?!" diye bağırmıştı. Beni engellemeye çalışmıştı. İkimiz, o kanlar içinde yatan adamın başında, can pazarı yaşanan o yerde bile kavga etmeye başlamıştık. Bir yandan adamın durumu, diğer yandan Sude'nin bitmek bilmeyen inadı...
Ancak her şey o saniyede kontrolden çıkmıştı. Öldü ya da ağır yaralı sandığımız o kanlar içindeki adam, bir anda doğrulmuş, insanüstü bir güçle ayağa kalkmıştı. Elindeki sert bir cisimle ya da belki de arkasından indirdiği güçlü bir darbeyle önce Sude'yi, ardından da beni hedef almıştı. Gözlerimin önü kararmış, bilincim o karanlık ve dipsiz kuyuya düşmüştü.
Sonra... Sonra o pis, rutubetli, insanı boğan kokulu depoda uyanmıştık. Gözlerimizi açtığımızda kollarımız bağlı ya da hareket kabiliyetimiz kısıtlanmış bir vaziyette, o karanlık bodrum katındaydık. Korku iliklerimize kadar işlemişti. Sude de hemen yanımdaydı, o da yeni yeni kendine geliyordu.
Ve o adam... O acımasız ruhlu adam içeri girmişti. Hiçbir şey söylemeden, doğrudan bana yönelmişti. Elindeki bıçağın soğuk demiri karnıma saplandığı o anı, derimin yırtılışını, sıcağın akışını ve en kötüsü de o adamın gözlerindeki o sapkın zevki asla unutamayacaktım. Beni karnımdan bıçaklamış ve benim o acı içindeki kıvranışlarımı, can çekişimi büyük bir keyifle izlemişti. Sude de yanımdaydı; o anın çaresizliği içinde, arkadaşlığımızın ya da düşmanlığımızın hiçbir anlamı kalmamıştı. İkimiz de ölümün eşiğindeydik. Sude'nin gözlerindeki korkuyu ve bana bakarken ki çaresizliğini hala hatırlyordum. Ve ardından, acının şiddetine dayanamayarak bir kez daha bayılmıştım.
Peki, şimdi buradaydım ama ya Sude'ye ne olmuştu? O da benim gibi ağır yaralanmış mıydı? Yoksa daha kötü bir şey mi yaşanmıştı?
Bu sorular beynimi kemirirken, karnımda inceden sızlayan ama hareket ettikçe büyüyen o korkunç acıyı bastırmaya çalışıyordum. Kolumdaki ince boruya bağlı serum, hastane odasının sessizliğinde tık tık damlıyordu. Burada öylece yatamazdım. Merakım ve içimdeki o huzursuzluk, yatakta sakinleşmeme asla izin vermiyordu.
Kolumdaki serumu hiç düşünmeden, canımı acıtacağını bilmeme rağmen sert bir hareketle söktüm. İğnenin çıktığı yerden sızan kanı umursamadım bile. Yavaşça yataktan aşağıya, soğuk zemine ayaklarımı sarkıttım.
İşte o an, karnımdaki dikişlerin gerildiği yerde korkunç bir acı patlak verdi. Bıçak yarası içeriden adeta beni yakıyordu. Nefesim kesildi, yüzüm buruştu. Fakat içimdeki o inat, fiziksel acının çok ötesindeydi. "Bence dayanabilirdim," diye geçirdim içimden, dişlerimi sıkarak. Ayakta durmak zor olsa da adımlarımı atmaya kararlıydım.
Yavaş adımlarla, iki büklüm bir halde odanın kapısına ulaştım. Kapı kolunu indirip dışarı adım attım. Koridorun o beyaz, steril ve sessiz atmosferi yüzüme çarptı.
"Sude!!!" diye bağırdım, koridorun sessizliğini yırtarcasına. Sesimdeki o tını hem öfke hem de tarifsiz bir endişe barındırıyordu.
Koridorun köşesinden koşa koşa gelen hemşire, sesimi duyar duymaz hemen yanımda bitiverdi. Yüzünde hem şaşkınlık hem de büyük bir endişe vardı.
"Buse Hocam, ne yapıyorsunuz?! Çabuk odanıza dönün! Yaranız kanayacak, dikişleriniz patlayacak!" diye seslendi, beni kolumdan tutarak yatağa geri yönlendirmeye çalışarak.
Onun bu telaşı beni durdurmaya yetmedi. Gözlerimi hemşireye dikip, soluk soluğa sordum:
"Beni buraya kim getirdi? Söyleyin çabuk!"
Hemşire, benim bu dik başlı tavrım karşısında bir an duraksadı, ardından soluk soluğa yanıtladı:
"Askerler getirdi Buse Hocam... Lütfen, yalvarıyorum, odanıza dönün. Durumunuz henüz çok taze ve kritik."
Askerler... Demek operasyon sonrasında bizi kurtarmışlardı. Peki ya diğeri?
"Sude adında biri geldi mi?" diye sordum, sesimdeki titremeyi gizleyemeyerek. Kalbim göğüs kafesimi dövüyordu.
Hemşire başını salladı, yüzündeki endişe ifadesi yumuşadı biraz. "Sizinle beraber yaralı olarak geldi Sude adında biri," dedi.
Yaralanmış mıydı sahiden? O da mı o bıçağın ya da o adamın şiddetine maruz kalmıştı? Kafamda binlerce senaryo dönüyordu.
"Kaçıncı kat, kaçıncı oda? Bir de bana dosyasını getir, buradaysa hemen şimdi!" diye talep ettim, emir kipiyle.
Hemşire yutkundu, itiraz etmek istedi ama kararlı bakışlarım karşısında geri adım atmak zorunda kaldı.
"Buse Ho—"
Sözünü sertçe kestim. "İtiraz istemiyorum! Dosyayı ve yeri ver!"
Hemşire derin bir nefes alarak teslim oldu. "Üst kat, 288 numaralı oda... Dosyası da şuradaki bankonun üzerinde, hemen getiriyorum."
Hemşire hızla uzaklaşırken, ben de zaman kaybetmeden asansörün olduğu tarafa yönndim. Ancak yürümek, dikişlerim yüzünden adeta bir işkenceydi. Penguen gibi, kamburumu çıkararak, iki büklüm yürümek zorunda kalıyordum. Her adımım karnımda keskin bir bıçak gibi saplanıyordu ama ruhumdaki o fırtına, bu fiziksel acıyı bastırıyordu.
Asansörün önüne geldiğimde düğmeye bastım. Saniyeler saatler gibi geldi. Kapı açılır açılmaz içeri girdim ve üst kata bastım. Asansörden çıkıp koridorda oda numaralarını taramaya başladım. 280, 282, 285... Ve nihayet 288 numaralı odayı buldum.
Odaya hemen girmedim. Önce kapının üzerindeki küçük cam bölmeden içeriye doğru baktım.
Gördüğüm manzara karşısında olduğum yerde çakılıp kaldım.
Oda bayağı bir kalabalıktı. İçeride kimler yoktu ki... Yiğit Bey, Selin, Çağlar, Neriman Teyze ve adını anımsayamadığım birkaç kişi daha etrafı sarmıştı. Herkesin yüzünde derin bir endişe ama aynı zamanda buraya varmanın verdiği o rahatlama ifadesi vardı. Özellikle Neriman Teyze, elindeki kâseyi dikkatle tutuyor, Sudeye sevgiyle ve şefkatle yaklaşarak zorla yemek yediriyordu. Sude, hafif solgun yüzüyle onlara gülümsemeye çalışıyor, ailesinin ve sevdiklerinin sıcaklığıyla sarmalanmış bir şekilde yatıyordu.
Sude'nin ailesi, arkadaşları, sevdikleri... Hepsi ama hepsi başındaydı. Onun için endişelenen, üzerine titreyen birileri vardı.
Peki ya ben?
Benim yanımda kimse yoktu.
Bu düşünce beynime kızgın bir demir gibi basıldı. Gözlerim aniden doldu, boğazımda kocaman bir yumru oluştu. Ağlayacak durumdaydım, gözyaşlarım kirpiklerimin ucunda titriyordu. Onlara, o sıcak aile tablosuna bakarken, içimdeki o kimsesizlik hissi büyüdü, büyüdü ve tüm benliğimi kapladı. Sude o odada el üstünde tutulurken, ben kendi odamda yapayalnızdım. Kimsem yoktu. Ne bir arayanım ne de başımda bekleyen bir Neriman Teyze'm...
Tam o sırada, içeride yaşanan o sıcak anların ortasında, Çağlar kafasını bir anda kaldırdı ve doğrudan cama baktı.
Gözlerimiz camın o buz gibi iki yanında kesişti.
Çağlar beni gördü. Gözlerindeki şaşkınlık ifadesi yüzüne yansıdı; kaşları havaya kalktı, beni o halde orada, ayakta dikilirken görünce ne diyeceğini bilemedi.
Panikledim. O an orada yakalanmak, o acınası halimi onlara göstermek istemedim. Hızla arkamı döndüm. Kalbim göğüs kafesimi parçalayacak gibi atarken, arkama bakmadan asansöre doğru yürümeye başladım. Dikişlerimin acısını falan unuttum; tek istediğim o camın önünden, o kalabalığın bakışlarından uzaklaşmaktı.
Kendi odamın olduğu kata nasıl geldim, o odaya nasıl girdim, inanın bilmiyorum. Kapıyı arkamdan kapatıp yatağımın kenarına çöktüğümde nefes nefesteydim.
Az önce hemşirenin getirdiği ve masanın üzerine bıraktığı o dosya gözüme çarptı. Titreyen ellerimle dosyayı açıp sayfalarını çevirdim. Sude'nin sağlık raporunu inceledim.
Gözlerim rapordaki satırlarda gezinirken içimdeki acı daha da katlandı. Sadece... Sadece kolu sıyrılmıştı. Çok ufak, basit bir sıyrık vardı ortada. Derin bir bıçak darbesi yoktu, iç organlarını tehdit eden o korkunç acı yoktu. Sadece hafif bir sıyrık...
"Böyle hastaların genelde yatışını vermiyoruz. Neden yatış verdiniz?" diye sordum kendi kendime, az önce hemşireye yönelttiğim o sorunun cevabını dosyada okurken.
Dosyada ve hemşirenin sözlerinde kulaklarımda çınlayan o cümle yankılandı:
"Ailesi istedi güvenlik amacıyla. Bir şey olur diye..."
Ailesi istedi. Bir şey olur diye.
Kafamda bu sözler tıpkı bir plakta takılmış gibi sürekli tekrarlanıyordu. Ailesi istedi... Bir şey olur diye... Sude'nin arkasında onu koruyan, en ufak bir çizikte bile hastaneye kapatıp üzerine titreyen bir ailesi vardı. Benim ise... Benim arkamda kimse yoktu. Ne bir koruyanım ne de "Aman bir şey olur" diye hastane odalarını ayağa kaldıran kimsem.
Dosyayı usulca masaya, hemşireye geri vermek üzere bıraktım. Sürünerek de olsa yatağıma geçtim. Serumu tekrar koldaki damar yoluna takmaya çalıştım ama ellerim o kadar çok titriyordu ki başarmakta zorlandım. Sonunda bir şekilde yerleştirdim ve yatağa uzanıp uyumaya çalıştım.
Lakin ne mümkün... Karnımdaki o derin, sinsi bıçak yarası bütün bedenimi ateşe verirken, kafamın içini dolduran o sözler, o kalabalık oda ve yapayalnız oluşum gözümü kırpmama bile izin vermiyordu. Gözyaşlarım yastığı ıslatırken, karanlığın içinde sadece kendi nefes sesimle baş başa kaldım.
Bölüm etkileşimi
