Bölümler 20Şu an: 14. Bölüm
- 1 1. Bölüm1.240 kelime
- 2 2. Bölüm1.240 kelime
- 3 3. Bölüm1.253 kelime
- 4 4. Bölüm1.055 kelime
- 5 5. Bölüm1.166 kelime
- 6 6. Bölüm1.113 kelime
- 7 7. Bölüm1.034 kelime
- 8 8. Bölüm1.175 kelime
- 9 9. Bölüm1.584 kelime
- 10 10. Bölüm1.092 kelime
- 11 11. Bölüm1.171 kelime
- 12 12. Bölüm1.205 kelime
- 13 13. Bölüm961 kelime
- 14 14. Bölüm1.124 kelime · Okuduğun bölüm
- 15 15. Bölüm1.741 kelime
- 16 16. Bölüm1.161 kelime
- 17 17. Bölüm937 kelime
- 18 18. Bölüm1.566 kelime
- 19 19. Bölüm1.132 kelime
- 20 20. Bölüm1.011 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Yazar'dan
Sınır ötesinin en karanlık, en sarp dağ eteklerinde, rüzgârın bile insanı donduran bir keskinlikle estiği o coğrafyada zaman, sanki bu ordu için durmuş gibiydi. Gecenin katran karası örtüsü altındaki bu tehlikeli bölgede, Türkiye’nin göz bebeği, düşmanın korkulu rüyası Kor timi şu an görevdeydi. Her bir neferi, ülkesinin namusu ve güvenliği için canını ortaya koymaya ant içmiş bu keskin iradeler, sessizliğin içinde mutlak bir uyumla mevzilenmişti.
Timin omurgasını oluşturan her bir bireyin yüzünde, yaşanan onca çatışmanın, dökülen onca terin ve bitmek bilmeyen operasyonların getirdiği o olgunlaşmış ifade okunuyordu. Ancak her askerin göğsünün altında atan kalbin hikâyesi, bu dağın başındaki sessizliği kendi içinde bambaşka bir boyuta taşıyordu.
Üsteğmen Savaş Yıldırım, elindeki küçük, kenarları zamana yenik düşmüş soluk fotoğrafa bakıyordu. Fotoğraftaki kişi, onun bu hayattaki en büyük sığınağı, yarım kalan hikâyesi, ölen nişanlısıydı. Gözlerindeki o derin hüzün, dağdaki dondurucu soğuktan çok daha eskidi; içeriden, ruhunun en derinlerinden gelen bir yangındı. Savaş, parmak uçlarıyla fotoğrafın üzerindeki o tanıdık yüzü nazikçe okşadı. Her görevde, ölümün bu kadar yakın olduğu her an, zihnine kazınan o son hatıra canlanıyordu. Ama o, acısını kalbine gömmeyi, vatan borcunu ise her şeyin önüne koymayı çoktan öğrenmişti.
Aynı siper hattının birkaç metre uzağında, Teğmen Ela Arslan, nefesini tutmuş bir halde, gözlerini bir saniye bile olsun Üsteğmen Savaş Yıldırım’dan ayıramıyordu. Kalbinde yıllardır büyüttüğü o gizli, imkânsız ama bir o kadar da derin aşkla ona bakıyordu. Savaş’ın yüzündeki o acı dolu gölgeyi görmek, Ela’nın içini her seferinde bıçak gibi kesiyordu. Onun için endişelenmek, kendi hayatını tehlikeye atmaktan bile daha ağırdı. Ancak bu tehlikeli coğrafyada duygulara yer olmadığını, bir teğmen olarak görevini kusursuz yerine getirmesi gerektiğini biliyordu. Yine de bakışları, istemsizce Savaş’ın üzerindeki o kederli silüete kaymaktan kendini alamıyordu.
Tepede, hâkim bir noktada mevzilenen Teğmen Metehan Kılıç, keskin nişancı tüfeğinin dürbününden etrafı tarıyordu. Gözünü kırpmadan, en ufak bir ısı değişimini, en silik gölgeyi bile kaçırmamak için pür dikkat izliyordu. Parmakları tetikte, zihni tamamen operasyona odaklanmış durumdaydı; fakat aynı zamanda kafasının bir köşesinde evindeki o tatlı telaş dönüp duruyordu.
Biraz geride, Kıdemli Başçavuş Siraç Soykıran, sarsılmaz bir disiplinle yerini almış, komutanın emir bekleyişi içindeydi. Gözleri kartal gibi etrafı süzüyor, timin geri kalanındaki en ufak bir disiplinsizliği ya da dikkatsizliği engellemek için adeta bir kalkan gibi duruyordu.
Başçavuş Doğu Özkar, elindeki en sevdiği silahını—gözü gibi baktığı, her parçasını ezbere bildiği tüfeğini—büyük bir itina ile silerken, hemen yanındaki komik manzaraya göz ucuyla baktı.
Çavuş Emir Güçlü ise ölümcül bir operasyonun ortasında, sanki çocuk parkındaymış gibi yerde bulduğu yassı bir taşla oyun oynuyor, taşı parmaklarının arasında çevirip duruyordu.
Ve bütün bu tabloyu, timin her bir ferdinin en küçük mimiğini bile kaçırmadan izleyen Kor timinin komutanı, Yüzbaşı Çağlar Ares Kandemir duruyordu. Çağlar, askerlerinin her birini kendi kardeşi, kendi canı gibi benimsemiş bir liderdi. Onların arasındaki bağı, çatışma anındaki reflekslerini ve zayıf noktalarını çok iyi biliyordu.
Her görevde olduğu gibi, asıl çatışma başlamadan önce timin kendi içindeki o nevi şahsına münhasır diyalogları yine baş göstermişti. Doğu, Emir’in çocukça hareketlerine daha fazla dayanamayarak homurdandı.
"Lan taşla oynamayı bıraksana," dedi Doğu, sesini olabildiğince alçak tutmaya çalışarak ama sinirini de gizlemeden.
Emir, elindeki taşı havaya atıp tekrar tutarak omuz silkti. "Sanane lan, istediğimi oynarım. Sana ne oluyor Allah aşkına, işine bak."
Doğu’nun kaşları çatıldı, hemen rütbe kartını masaya sürdü: "Kes sesini, ben senin komutanınım! Düzgün konuş lan benimle."
Emir aniden irkildi, ciddiyete bürünerek hızla toparlandı. "Özür dilerim komutanım!"
Doğu bir an duraksadı, kaşlarını daha da yukarı kaldırıp şaşkınlıkla baktı. "Ben senden özür dilemeni istedim mi lan? Ne özür diliyorsun durduk yere?"
Emir ne diyeceğini bilemeyerek başını kaşıdı. "E.. komutanım sen az önce 'düzgün konuş' demedin mi?"
"İkinizde susun! Yeter artık," diye araya girdi Siraç, sert ve otoriter fısıltısıyla. "Şu an hayati bir şeye odaklanıyorum, dikkati mi dağıtıyorsunuz burada, sesinizi kesin!"
Siraç’ın bu uyarısıyla ikisi de susmak zorunda kalırken, bu kez Metehan’ın keskin nişancı mevziinden derin bir iç çekişi duyuldu. Tüfeğinden gözünü bir anlığına ayırıp gökyüzüne baktı.
"Karım yine bana trip attı ya..." dedi Metehan, içindeki o derin evli adam sıkıntısıyla.
Doğu, Emir ile olan kavgasını anında unutup merakla Metehan’a döndü. "Bu sefer ne oldu Metehan abi?"
Metehan yüzünü buruşturdu. "Sorma ya... Gece yarısı uykudan uyandırdı, kivi istemiş. Ben de dalgınlıkla almayı unuttum. Sabah evden çıkarken yüzüme bile bakmadı."
Emir dayanamayıp gülmemek için kendini zor tuttu ama yine de ciddiyetini korumaya çalıştı. "Hamile kadının istekleri unutulur mu Metehan abi? Büyük hata yapmışsın."
"Napıyım oğlum, operasyon stresi, hazırlık derken kafam dalmış, unutmuşum işte!" dedi Metehan, neredeyse dert yanacak bir tonda.
Tam o sırada, timin en sessiz ama en keskin gözlerine sahip olan ismi devreye girdi.
"Hareketlilik var," dedi Ela. Sadece gerekli yerlerde, nokta atışı konuşurdu Ela. Onun bu tek kelimelik uyarısı, siperdeki tüm havanın bir anda buz kesmesine, o neşeli ve rahat havanın anında yok olup profesyonel bir ölüm makinesine dönüşmesine yetmişti.
Kor timi, saniyenin onda biri kadar kısa bir sürede hemen mevziyi aldı. Bütün silahlar potansiyel tehlike noktalarına kilitlendi.
Yüzbaşı Çağlar Ares Kandemir, gözlerini dürbünden çekip timin merkezine doğru net ve kararlı bir ses tonuyla konuştu. Sesinde en ufak bir tereddüt yoktu; aksine timine ilham veren o demir gibi irade vardı:
"Sadece bu itleri temizleyip tekrardan yuvamıza döneceğiz," dedi Çağlar. "Diri ya da ölü fark etmez... Yine o yuvaya dönmek zorundayız. Anlaşıldı mı Kor timi?"
Timin bütün neferleri, içlerindeki o sarsılmaz kardeşlik ve sadakat bağıyla tek bir yürek olup aynı anda haykırdı:
"Anlaşıldı!"
Ve o an, dağın sessizliği korkunç bir gürültüyle yırtıldı.
Karşıdaki sayıca üstün, yaklaşık 500 kişilik düşman ordusu, taarruza geçmek üzere ormanlık alandan ve kayalıkların arasından dökülmeye başlamıştı. Ancak karşılarında kimin olduğundan haberleri yoktu. Kor timi, adeta bir cehennem ateşi gibi düşmanın üzerine mermi yağdırmaya başladı. Metehan, yüksek tepeden her atışında düşman hatlarını seyreltiyor; Siraç, soğukkanlılıkla en tehlikeli hedefleri tek tek indiriyordu. Doğu ve Emir, kusursuz bir uyumla yan yana savaşırken, aralarındaki o atışmalar yerini ölümcül bir dansa bırakmıştı. Ela, kimseden geri kalmayarak düşmana göz açtırmıyordu. Savaş ise içindeki o ölen nişanlısının acısını, düşmana karşı duyduğu öfkeyle birleştirip sahada adeta bir fırtına gibi esiyordu.
Çatışma, kısa süre içinde düşmanın mutlak bozgunuyla sonuçlandı. 500 kişilik o kalabalık ordu, Kor timinin profesyonelliği, stratejik üstünlüğü ve sarsılmaz cesareti karşısında tutunamamıştı.
Ancak bu büyük zaferin ve kısa sürede temizlenen sahanın bir bedeli olmuştu. Bu şiddetli çatışmada sadece Çağlar ve Savaş yaralanmıştı. Onların bu yaralanması kesinlikle bir dikatsizlikten, bir hatadan kaynaklanmamıştı; aksine, en kritik anlarda siperlerini terk edip askerlerini korumak, onlara gelebilecek mermilere siper olmak için kendi bedenlerini öne sürmüşlerdi. Savaş’ın omzundan sızan sıcak kan, kar gibi beyaz kayaların üzerine damlarken, Çağlar da aldığı sıyırık yaraya aldırmadan son bir kez etrafı kontrol ediyordu.
Yaralarına aldırmadan, birbirlerine sırt vererek tehlikeyi tamamen bertaraf ettiler. Ve Yüzbaşı Çağlar’ın operasyon başında söylediği o söz, inancın ta kendisi olarak gerçekleşti.
Kor timi, zafere ulaşmış bir şekilde, yaralılarına rağmen başları dik, adımları sağlam bir şekilde sağ salim yuvasına dönmüşlerdi. O yuva, onların sadece bir kışlası değil, dökülen kanların, paylaşılan acıların ve kopmaz bağların olduğu tek sığınaklarıydı.
Bölüm etkileşimi
