ASKER kitap kapağı

8. bölüm / 20

8. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 20Şu an: 8. Bölüm

Gözlerimi açtığımda zihnimi ilk dolduran şey kesif bir karanlık değil, genzimi yakan o ağır, tarifi imkansız derecede pis koku oldu. Burası ne hastane odasıydı ne de güvenli bir yer; nemli küf kokusunun, paslanmış demirin ve insanı boğan ağır bir kimyasalın harmanlandığı, nefes almanın bile lüks olduğu kasvetli bir zindandı adeta.

Yerde, sert ve buz gibi betonun üzerindeydim. Bedenimdeki bağlar hareket etmeme izin vermiyordu; ellerim arkama doğru sımsıkı bağlanmış, ayaklarım ise çözülmeyecek şekilde sabitlenmişti. Gözlerimi kırpıştırarak etrafı anlamaya çalışırken yanımda Sude’yi fark ettim. O da benimle aynı durumdaydı. Kolları, bacakları kelepçelenmiş ya da iple sıkıca bağlanmış bir halde, yüzü duvara dönük bir şekilde öylece oturuyordu. Uyanmıştı ama sanki ruhu bu bedeni çoktan terk etmiş gibi dümdüz, boşluğa bakar gibi duvara dikmişti gözlerini.

Ortamın sıcaklığı, kelimenin tam anlamıyla buz kesiyordu. Hava öylesine soğuktu ki, her nefes alışımda boğazımda keskin bir yanma hissediyordum. Fakat bu soğuk, benim için tamamen yabancı bir his değildi. Aksine, bedenimin çok önceden tanıdığı, hatta bir nevi kanıksadığı bir düşmandı. Çocukluğuma dair hatıralarım zihnimde belirsiz gölgeler gibi canlandı. Annem ve babam, ne zaman evde en ufak bir hata yapsam, ne zaman onların beklentilerinin dışına çıksam beni acımasızca sokağa atarlardı. Kışın o sert ayazında, üzerimde incecik kıyafetlerle dışarıda saatlerce kilitli kalırdım. Sonraki yıllarda tıp fakültesini kazandığımda ve bir cerrah olduğumda da bu durum pek değişmemişti; ameliyathanelerin o yapay, dondurucu klimalı havalarına da saatler boyunca operasyon masasında ayakta durarak alışmıştım. Soğuk, benim hayatımın sessiz ama kalıcı bir parçasıydı.

Sude ise bu pis kokuya bir şekilde uyum sağlamış gibi görünse de, odanın sızdıran o dondurucu ayazına karşı tamamen savunmasızdı. Titrediğini, dişlerinin birbirine çarptığını kulaklarımda yankılanan hafif tıkırtılardan hissedebiliyordum. Ellerimin ve ayaklarımın bana tanıdığı o kısıtlı hareket alanını zorlayarak, üzerimdeki kalın kabanın fermuarını güçlükle açtım. Bedenimi saran iplerin acısına aldırış etmeden kabanı sırtımdan sıyırdım ve yavaşça Sude’ye doğru yaklaştım. Kabanı titreyen omuzlarına dikkatle örttüm.

Sude, bu ani hareketimle irkilerek hemen bana döndü ve buz gibi bakan gözleriyle yüzümü inceledi. Yüzündeki ifade, içinde bulunduğu korkunun öfkeye dönüştüğünün en açık kanıtıydı.

"Saçmalama burası soğuk, giy kabanını!" dedi, sesindeki o sert ve isyankâr tonu gizleme gereği duymadan.

Onun bu inadı karşısında hafifçe yutkunarak, mesleki formasyonumun getirdiği o sakinliği takınmaya çalıştım. "Ben cerrahım unuttun mu?" dedim, ona güven vermek istercesine.

Sude derin bir nefes aldı ama öfkesi dinmedi. "Tamam anladık, cerrahsın! Giy şu kabanını artık!" dedi, kabanın kolundan tutup bana doğru uzatarak.

Onun bu ısrarı karşısında kendimi savunma ihtiyacı hissettim. "Cerrah olduğum için saatlerce ameliyat yapıyorum üstümde incecik bir şeyle," dedim, geçmişteki o uzun saatleri hatırlayarak.

Sude tek kaşını yukarı kaldırarak bana baktı, sabrının tükenmek üzere olduğunu belli eden o sorgulayıcı bakışlarıyla. "Yani?" dedi.

"Ameliyathane buradan daha soğuk ve ben üşümüyorum çünkü alıştım," dedim kararlı bir ses tonuyla.

Bunu dedikten sonra, kabanı itiraz etmesine izin vermeden bir kez daha omuzlarına sıkıca örttüm. O, kabanın sıcaklığına sığınırken, ben de başımı yana çevirip bu kasvetli odanın duvarlarını incelemeye başladım.

Zaman, bu karanlık odada kavramını yitirmişti. Ne kadar süre geçtiğini bilmiyordum; dakikalar mi saatler mi sürmüştü bu sessizlik, kestirmek imkansızdı. Ancak üzerimizdeki bu baskı ve belirsizlik hissi, içimdeki sıkıntıyı doruk noktasına çıkarıyordu. En sonunda bu sessizliği bozan yine ben oldum.

"Biz niye burada bekliyoruz ya?" dedim, sesimdeki sabırsızlık odanın duvarlarında yankılanarak geri döndü.

Sude, başını yavaşça bana çevirdi. Bakışlarında bu kez sadece korku değil, derin bir suçlama ve pişmanlık da vardı.

"Senin yüzünden," dedi zehir zemberek bir dille.

Bu suçlama karşısında şaşkınlığımı gizleyemedim. "Ben ne yaptım ya? Benim bir suçum yok!" diye karşılık verdim, sesimde haksızlığa uğramış olmanın verdiği o isyankâr tınıyla.

Sude acıyla güldü. "Senin bir suçun yok mu? Adamı tedavi edecem diye tutturdun! Ben sana 'Gidelim, bu işin sonu kötü' dedim. Sen inatla 'Tedavi edeceğim' dedin ve sonuçta adam bize tuzak kurdu. Hepsi senin yüzünden!"

Onun bu sözleri kalbime bir hançer gibi saplandı. Evet, bir hekim olarak hippokrat yeminine sadık kalmış, yaralı olduğunu gördüğüm o adamı kurtarmak istemiştim. İnsan hayatı benim için her şeyden önce geliyordu. Ama şimdi, o iyi niyetimin kurbanı olduğumuz gerçeği yüzüme bir tokat gibi çarpıyordu.

"Adamın tuzak kuracağını nereden bileyim?" diye fısıldadım, sesimdeki tını istemsizce alçalmıştı.

Bu cümlenin ardından odaya yeniden ağır, boğucu bir sessizlik çöktü. Sude önüne dönerken, ben de kendi iç sesimle baş başa kaldım. Hatalı mıydım? Sadece hayat kurtarmak istemiştim. Ama bu dünyanın, hastane koridorlarının sterilliğinden çok uzak, karanlık ve acımasız yüzünü hesaba katmamıştım.

Ne kadar zaman geçtiğini tam olarak kestiremediğim bu sessizlik, ansızın duyulan metalik ve gıcırdayan bir sesle bölündü. Ağır demir kapı, kulak tırmalayan bir gıcırtıyla aralandı. İçeriye doğru atılan adımların yankısı, odadaki gerginliği zirveye tırmandırdı.

Gelen kişi, ilk bakışta bile içimde irkilme yaratan biriydi. Saçlarının ortası tamamen kel, yanlarda ise seyrek ve dağınık teller kalmış olan zayıf, çelimsiz ama bir o kadar da tehlikeli duran bir adamdı bu. Vücudunun zayıflığına tezat oluşturan o dik ve kibirli yürüyüşüyle içeri girdi.

Adam üzerimize doğru yaklaştı, yüzünde rahatsız edici, sapkın bir gülümseme vardı. Gözleri üzerimizde gezindi ve nihayet konuştu. Sesinde insan hayatına dair en ufak bir değer belirtisi yoktu; aksine saf bir nefret ve zevk almanın tonları hakimdi.

"İki avımız daha var," dedi, kel kafasını hafifçe yana eğerek. "Bunların gözümün önünde ölmesini o kadar çok istiyorum ki..."

Bu sözler damarlarımızdaki kanı dondurmaya yetmişti. Adam, infazımızı planlamaktan ya da sadece acı çekişimizi izlemekten sapıkça bir haz alıyordu. Ardından, getirdiği ahşap bir sandalyeyi tam önümüze koydu ve hiç acele etmeden oturdu. Bacak bacak üstüne atıp kollarını göğsünde birleştirdi ve bizi uzun uzun izlemeye başladı. Ne ben ne de Sude bir kelime bile edebildik; kelimeler boğazımızda düğümlenmişti, soluk alıp vermemiz bile suç gibi geliyordu.

Saniye saniye uzayan o işkence dolu dakikaların ardından, kel adam sessizliği bozdu. Sesi bu kez buz gibi ve emir kipiyle doluydu.

"Şu sarışını karnından bıçaklayın."

Beynim bu cümleyi idrak etmeye çalışırken donup kaldım. Sarışın mı? Sude siyah saçlıydı, ben ise kumraldım. Aralarımızda sarışına en yakın olan, açık kumral tonlarındaki saçlarımla bendim. Hedef bendim.

"Hayır!" diye bağırdım, sesimdeki bütün dehşeti ve korkuyu dışarı vurarak. Lakin bu çığlığın ne o adam üzerinde ne de kapıda beklenen infazcılar üzerinde en ufak bir etkisi oldu.

Karanlıkta silüeti beliren iri yarı adamlardan biri hızla üzerime doğru yürüdü. Elindeki keskin bıçağın metalik parıltısı, odanın loş ışığında gözlerimi alıyordu. Karşı koymak istedim, ellerimi ve ayaklarımı kurtarmak için vahşice çabaladım ama ipler tenime battı, hareket alanım sıfırdı.

Ve aniden, o acımasız darbe gerçekleşti.

Adam gelip elindeki bıçağı doğrudan karnıma sapladı.

Zihnimden ve bedenimden aşağıya doğru kaynar sular döküldü sanki. Acının o saf, yakıcı ve ezici dalgası bütün hücrelerimi sarstı.

"Aaaaahhhhhhhh!" diye öyle şiddetli bir çığlık attım ki, sesim bu lanet odanın sınırlarını aştı.

Hâlâ bağırıyordum, canımın yanması geçmek bilmiyordu. Gözyaşlarım ardı arkası kesilmeksizin yanaklarımdan süzülmeye başladı. Hayatımda hiç bu kadar derin, bu kadar dayanılmaz bir fiziksel acı hissetmemiştim. Hastane masalarında hastalarımın acılarını dindirirken ben şimdi kendi kanımda boğuluyordum. Ağlamam, inlemelerim o buz gibi odada yankılanmaya devam etti. Karşımdaki kel adam ise en ufak bir vicdan azabı duymadan, sanki bir tiyatro oyunu izler gibi hâlâ beni izliyor, bu dehşet tablosunun tadını çıkarıyordu.

Vücudumdaki kanın hızla çekildiğini, nefesimin daraldığını hissediyordum. Çığlıklarım yavaş yavaş kısık iniltilere dönüştü. Ağrı, zihnimi esir alırken göz kapaklarım ağırlaşmaya başladı.

En sonda, o aydınlık dünlerin ve korkunç bugünün hatıraları zihnimden silinir gibi gözlerim yavaş yavaş kapanmaya başladı.

Sonrası... Sonrası tamamen karanlıktı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

14okunma 4beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…